Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

Η Αγία Υπομονή και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος


Πρωτοπρ. Βασίλειος Καλλιακμάνης, Η Αγία Υπομονή και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος

Η Αγία Υπομονή και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος
Γράφει ο πατήρ Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης
α) Το σημείο του σταυρού που αποκαλύφθηκε στον Μέγα Κωνσταντίνο, τον πρώτο βυζαντινό αυτοκράτορα που συνέβαλε στην εδραίωση της χριστιανικής πίστης, δεν προμήνυε απλώς την πανηγυρική δικαίωση του χριστιανισμού. Σφράγιζε ταυτόχρονα και υπογράμμιζε την αλήθεια ότι εκείνος που αναλαμβάνει οποιαδήποτε εξουσία πρέπει να είναι έτοιμος να θυσιαστεί για το λαό του ή μαζί με το λαό του.
β) Έτσι και ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, αρνήθηκε να συνθηκολογήσει και να παραδώσει εθελοντικά τη διοίκηση της Κωνσταντινούπολης στους εχθρούς, έστω κι αν έβλεπε την επερχόμενη καταστροφή. Αρνήθηκε επίσης να εγκαταλείψει την πόλη, όπως του συνιστούσαν οι συγκλητικοί και ο πατριάρχης. «Μπορεί η απομάκρυνσή μου να είναι ευνοϊκή για μένα», απάντησε, «μου είναι όμως αδύνατο να φύγω. Πώς να αφήσω τις εκκλησίες του Κυρίου μας και το θρόνο και το λαό μου σε τέτοιο κακό;»..

γ) Το ήθος αυτό είχε προφανώς διδαχθεί από την πολύτεκνη και καλλίτεκνη μητέρα του αυτοκράτειρα Ελένη, σύζυγο του Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου (1349-1425), η οποία ανέθρεψε έξι αγόρια και δύο κορίτσια. Η Ελένη μετά το θάνατο του συζύγου της αναχώρησε από το κοσμικό παλάτι και έζησε για 25 χρόνια στο μοναστήρι της κυρα-Μάρθας ως μοναχή με το όνομα Υπομονή. Πέθανε λίγα χρόνια πριν από την Άλωση και η Εκκλησία την τιμά ως αγία και την εορτάζει στις 29 Μαΐου. Η Αγία Υπομονή μπορεί να επέλεξε το μοναχικό κελί, αλλά πάντοτε ενέπνεε το ανδρείο, φιλειρηνικό αλλά και θυσιαστικό φρόνημα στα παιδιά της.
δ) Είναι χαρακτηριστικό ότι, όταν ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έστειλε στον Μιστρά ως διοικητές τα αδέλφια του Θωμά και Δημήτριο, μεταξύ των οποίων υπήρχε κάποια ψυχρότητα, η Υπομονή δεν έμεινε μόνο στον εθιμοτυπικό χαιρετισμό. Κάλεσε στο μοναστήρι τον αυτοκράτορα και υιό της, τα άλλα δύο παιδιά της, τους συγκλητικούς και τον κοινό φίλο Φραντζή και αφού τα συμβούλεψε, τα δέσμευσε με όρκους να τηρήσουν τις συμφωνίες και τις συμβάσεις, «Ίνα μηδείς του ετέρου τους τόπους και τα όρια υπερπηδά και αρπάζει, αλλά ειρηνικώς να συνεργάζονται». Επέτυχε δηλαδή, ως καλή παιδοτρόφος και αρίστη μητέρα, το «ομόγνωμον». Κι αυτό συνέβαινε πάντοτε, όπως σημειώνει ο Γεώργιος Πλήθων - Γεμιστός. Έτσι οι γιοι της ήσαν ομονοούντες και με το κύρος της μητρικής παρέμβασης «αθορύβως και ησύχως επέλυον τας διαφοράς των».
ε) Η Αγία Υπομονή δεν ωφέλησε μόνο την οικογένειά της. Καθένας που βρισκόταν κοντά της αποκόμιζε καρπούς πνευματικούς. Είναι χαρακτηριστικά όσα αναφέρει ο Γ. Σχολάριος που μετά την Άλωση αναδείχθηκε πατριάρχης: Όταν την επισκεπτόταν κάποιος σοφός, έφευγε κατάπληκτος από τη σοφία της. Όταν τη συναντούσε κάποιος ασκητής, αποχωρούσε, μετά τη συνάντηση, ντροπιασμένος για τη φτώχεια της αρετής του. Όταν τη συναντούσε κάποιος συνετός, πλουτιζόταν με περισσότερη σύνεση. Όταν την έβλεπε κάποιος νομοθέτης, γινόταν προσεκτικότερος. Όταν συνομιλούσε μαζί της κάποιος δικαστής, διαπίστωνε ότι έχει ενώπιόν του έμπρακτο κανόνα Δικαίου.
στ) Και συνεχίζει ο Σχολάριος: Όταν την επισκεπτόταν κάποιος θαρραλέος, ένιωθε νικημένος, αισθανόμενος έκπληξη από την υπομονή, τη σύνεση και τη δύναμη του χαρακτήρα της. Όταν την πλησίαζε κάποιος φιλάνθρωπος, αποκτούσε εντονότερο το αίσθημα της φιλανθρωπίας. Όταν τη συναντούσε κάποιος φίλος των διασκεδάσεων, αποκτούσε σύνεση και μετανοούσε, αναγνωρίζοντας στο πρόσωπό της την ταπείνωση. Όταν τη γνώριζε κάποιος ζηλωτής της ευσεβείας, αποκτούσε μεγαλύτερο ζήλο. Κάθε πονεμένος καταλάγιαζε κοντά της τον πόνο του. Κάθε αλαζόνας περιόριζε τη φιλαυτία του. Και γενικά κανένας δεν υπήρξε, που να ήλθε σε επικοινωνία μαζί της και να μην έγινε καλύτερος.
ζ) Στο Βυζάντιο υπήρξε το φαινόμενο αυτοκράτορες, μέλη αυτοκρατορικών οικογενειών άνδρες και γυναίκες, ή άλλοι αξιωματούχοι που είχαν ασκήσει διοίκηση να ασπάζονται ύστερα από κάποιο γεγονός το μοναχικό βίο. Όμως, η εγκατάλειψη των κοσμικών αξιωμάτων και η επιλογή του «εμφιλόσοφου μοναχικού βίου», της «πρακτικής φιλοσοφίας», της άσκησης και της προσευχής, συνοδεύονταν από διαφορετικά κίνητρα. Ορισμένοι «δυσημερούσαν», βρίσκονταν σε δυσμένεια ή σε έκπτωση από το αξίωμά τους και προκειμένου να οδηγηθούν στη φυλακή ή την εξορία αναγκάζονταν να κλεισθούν σε μοναστήρι. Υπήρχαν όμως κι εκείνοι, που εκουσίως εγκατέλειπαν τα εγκόσμια και ζούσαν «εν μετανοία», όπως η Αγία Υπομονή, η οποία αναδείχθηκε πρότυπο συζύγου και μητέρας, αλλά και υπόδειγμα οσιακού βίου.

ΕΝΑΣ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΠΑΡΑΠΟΝΕΙΤΑΙ! by Tom Kouk

ΕΝΑΣ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΠΑΡΑΠΟΝΕΙΤΑΙ!          by Tom  Kouk                                                                       
Η Εκκλησία και η θεολογία μας είναι υπεράνω κομμάτων και αγκαλιάζει όλο το φάσμα της πολιτικής ζωής. Όλοι – σχεδόν όλοι – και μάλιστα εδώ στην Ελλάδα, είναι βαπτισμένοι χριστιανοί, και ως εκ τούτου μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Δεν κομματιάζει τον λαό η Εκκλησία. «Το όνομά Της ενότητός εστι όνομα». Τα κόμματα κομματιάζουν και διαιρούν.
Από την άλλη μεριά όμως υπάρχει και η αλήθεια και η λογική.Υπάρχει η ιστορία και η πραγματικότητα. Δεν μπορεί λοιπόν να επικρατεί ένα ιστορικό και θεωρητικό παράλογο και να μη μιλάει κανένας. Δε μπορεί να κατακρίνεται μόνο μιας μορφής ανελευθερία και φασιστική νοοτροπία και μια άλλη να μένει στο απυρόβλητο.
Δηλαδή συχνά οι περισσότεροι μιλάνε για τον γνωστό φασισμό και την ολοκληρωτικότητα του ναζισμού. Σωστά και πολύ μάλιστα. Ναι, αλλά και ο κομμουνισμός δεν είναι φασισμός και ολοκληρωτισμός; Δεν είναι καθεστώς με στέρηση βασικών πνευματικών αγαθών από τον άνθρωπο και δικαιωμάτων από τον πολίτη; Πως έχουμε μια τόσο επιλεκτική μνήμη και σκέψη;
Η κόρη του Ιωσήφ Στάλιν, η γνωστή Σβετλάνα, στο βιβλίο της “Only one year”, γράφει τα εξής αποκαλυπτικά:«Ολοκληρωτικές ιδεολογίες δημιουργούν ολοκληρωτικά καθεστώτα, και υπό την έννοια αυτή, ο κομμουνισμός δε διαφέρει καθόλου από το φασισμό!». Πρίν από τη Σβετλάνα, ο ρώσος μαρξιστής Β. Σμυρνώφέγραψε: «Ο κομμουνισμός είναι ένας φασισμός των άκρων και ο φασισμός είναι ένας μετριοπαθής κομμουνισμός!!!»
Τι δεινά επεσώρρευσε ο κομμουνισμός στις χώρες του ανύπαρκτου σοσιαλισμού για 70 χρόνια; Τι εγκλήματα κατά της ανθρωπότητος έκαναν οι διάφοροι ηγέτες του! Πως ξεχνάνε μερικοί «Το Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ»και τη «Μία ημέρα του ΙΒάν Ντενίσοβιτς» του Νομπελίστα Σολτζενίτσυν! Τι μονομέρεια και προκατάληψη, μάλλον ιδεοληψία,είναι αυτή! Εξήντα εκατομμύρια νεκρούς έχει φορτωθεί στην πλάτη της η λεγόμενη Οκτωβριανή Επανάσταση και εικοσιτρία ο μεγάλος τιμονιέρης Μάο Τσε Τούγκ. Τι έχει να πεί σε πολλούς το «δάσος του Κατίν» και οι δώδεκα χιλιάδες νεκροί – φονευμένοι Πολωνοί αξιωματικοί από τα στρατεύματα της Σοβιετικής Ενώσεως για να ενοχοποιηθούν οι Ναζί; Η Πλατεία Τιέν αν Μέν δεν μας λέγει τίποτε; ΄Υστερα οι φοβερές μυστικές υπηρεσίες της Γκα κε μπέ και της Στάζι σε τι διαφέρουν από τις αντίστοιχες δυτικού τύπου;
Το σύμφωνο μη επιθέσεως με την Γερμανία στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, πως το κρίνουν οι πάσης φύσεως αριστερόστροφοι εγκέφαλοι; Ή μήπως ξεχνάει ο κόσμος εδώ στην Ελλάδα πόσα εγκλήματα από τη μια μεριά,οπωσδήποτε όμως και από την άλλη, την κομμουνιστική, έγιναν, ώστε να δημοσιεύονται σήμερα βιβλία από μέλη του ΚΚΕ και ανθρώπους που πήραν μέρος στο Αντάρτικο, όπως «Γιατί με σκοτώνεις σύντροφε;», και, «Ευτυχώς που ηττηθήκαμε!».
Κι εδώ μέσα, στο εσωτερικό της σύγχρονης Ελλάδας,αγνοούμε τους Αναρχικούς, τους κουκουλοφόρους,τη «17 Νοέμβρη» και τον «Ανταρσύα», πνευματικά έκγονα γνωστών κομματικών σχηματισμών που ναι μεν δεν μπήκε, ο τελευταίος, στη Βουλή, όμως πήρε αρκετά υψηλά ποσοστά. Αυτά δεν είναι φασιστικά κόμματα; Δυστυχώς το χρώμα του φασισμού αλλάζει μόνο. Από μαύρο γίνεται κόκκινο. Φασισμός όμως είναι και ο ένας φασισμός και ο άλλος. Ειδωλολατρικός και παγανιστικός ο ένας, αθεϊστικός ο άλλος. Και οι δύο είναι τέκνα της αποστασίας από τον αληθινό Θεό.
Πολλοί έχουν πέσει θύματα της διπλωματικής ευελιξίας των αριστερών και της καλοστημένης προπαγάνδας τους. Ποια είναι η δομή των ολοκληρωτικών κομμάτων; Ας τολμήσει κάποιος να «αμαρτήσει» στο κομμουνιστικό κόμμα. Μη κοιτάμε τώρα που τους αποκαθιστούν όλους και τους επανεντάσσουν. Οι θρήνοι και οι οιμωγές από τις εκδικήσεις και τις θανατηφόρες διαγραφές με γελοίες κατηγορίες, που τώρα τις αναιρούν χάριν πολιτικών και εκλογικών σκοπιμοτήτων εν μια νυκτί, φτάνουν στα ύψη του ουρανού και ξεσχίζουν κάθε ανθρώπινη καρδιά με όσα έγιναν στην Αλβανία, Σερβία και Ουγγαρία από «συντρόφους»προς άλλους «συντρόφους», μετά το τέλος του συμμοριτοπολέμου στην Ελλάδα.
Γιατί δεν είναι φασισμός να κλίνουν λιμάνια και αρχαιολογικοί χώροι με το έτσι θέλω; Επειδή γίνονται συντεταγμένα και δυναμικά; Απλούστατα ένας παραπάνω λόγος που φανερώνει πόσο επικίνδυνος είναι κι αυτός ο φασισμός και η στρατικοποίηση των αριστερών κινημάτων.
Ας μη κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας. Από όπου πέρασε ο κομμουνισμός δεν άφησε τίποτε όρθιο. Τέχνη, λογοτεχνία, επιστήμη και όλες οι αξίες της ζωής δεν ήταν τίποτε, αν δεν ήταν στρατευμένες στο κόμμα. Η πτώση του τείχους του Βερολίνου, «Οι συνομιλίες με τον Στάλιν» του Μίλοβαν Τζίλας, η ζωή και η χλιδή με τρομερή ισοπέδωση ζωών και παραδόσεων από τον Χότζα, Τίτο και Τσαουσέσκου και το τρομερό σημερινό καθεστώς της Βόρειας Κορέας με την θεοποίηση των ηγετών του κόμματος και την επαχθέστατη οικογενειοκρατία, μαρτυρούν περί ενός ανεπανάληπτου και τρομερού φασισμού που μαζί με όλες τις καταστρατηγήσεις των ελευθεριών, όπου πηγαίνει ρίχνει στα τάρταρα και το βιοτικό επίπεδο των λαών.
Εδώ στην Ελλάδα εξάλλου επανειλημμένα δεν έχουν ακουστεί φρικιαστικές μαρτυρίες για τη χυδαία και φονική ζωή των ηγετών των αντάρτικων κινημάτων… Γιατί τα προσπερνάμε αυτά τα στοιχεία, επειδή ενθουσιάζουν τη νεολαία τα περί δικαιοσύνης και ισότητος κηρύγματα; Μα, τους περισσότερους ορθοδόξους Έλληνες ιερείς μας, πιο πολλούς κι από τους Γερμανούς και τους Βουλγάρους μαζί,τους σκότωσαν στην Ελλάδα οι κομμουνιστές. Παντού βεβαίως τρέφουν ιδεολογικό και άσβεστο μίσος για τη θρησκεία με άπειρα θύματα και φέρετρα στο ενεργητικό τους.
Ο Β. Ι. Λένιν το έχει πεί καθαρά:«Ο Μαρξισμός είναι Υλισμός. Ως τοιούτος λοιπόν είναι ανοικτίρμων εχθρός της θρησκείας. Μαχόμαστε κατά της θρησκείας. Τούτο αποτελεί το άλφα-βήτα πάσης υλιστικής κοσμοθεωρίας και συνεπώς και του μαρξισμού. Αλλά ο Μαρξισμός δεν είναι μόνο μια υλιστική κοσμοθεωρία, η οποία σταματά στο άλφα – βήτα. Ο Μαρξισμός προχωρεί ακόμη παραπέρα. Διδάσκει ότι πρέπει να γνωρίζουμε πώς να πολεμούμε τη θρησκεία».
Ο Μάρξ επίσης χαρακτήριζε τη θρησκεία ως «όπιο του λαού». Το αποτέλεσμα όμως ήταν, ότι εκεί που επικράτησαν οι απόψεις αυτές, γενικά, «το όπιο και το αλκοόλ έγιναν η θρησκεία του λαού»!
«Ω ανόητοι και βραδείς τη καρδία», που θα έλεγε ο Χριστός. «Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι, Δημοσιογράφοι και Πολιτικοί, υποκριτές, που «διϋλίζετε τον κώνωπα του ενός φασισμού και καταπίνετε την κάμηλον του άλλου». Δείτε την αλήθεια και ελευθερωθείτε. Ο ίδιος διάβολος είναι πίσω κι από τους δύο, απλούστατα μεταλλάσσεται και, όπως ο χαμαιλέων, αναλόγως τον λαό, το χρόνο και τον τόπο,παίρνει και διαφορετικό χρώμα. Δύο όψεις του ενός και αυτού νομίσματος! Η απολυτοποίηση της βίας, το ατομικό συμφέρον που από ατομικό στη μια περίπτωση μεταπηδά και γίνεται στην άλλη κρατικό, ο ίδιος άνθρωπος είναι, που, λόγω συνθηκών και ιδεολογίας, βγάζει προς τα έξω όλα τα βάρβαρα και απάνθρωπα αισθήματά του με διαφορετικό χρωματικό προσδιορισμό κάθε φορά.
Μιλάνε πολλοί για το «ολοκαύτωμα» και σπάνια αναφέρουν τη Λωρίδα της Γάζης. Μιλάνε για το τείχος του αίσχους και σιωπούν για τη φυλακή που χτίζει γύρω από τους Παλαιστινίους το Ισραήλ. Κατηγορούν το Ιράν για τα πυρηνικά του και αθωώνουν όλες τις άλλες βάρβαρες πολιτικές.
Ξεχάσαμε εδώ στην Ελλάδα τα Δεκεμβριανά; Όχι του1944, αλλά του 2008, που οι αναρχικοί, μαζί με άλλους, κατάκαψαν την Αθήνα. Πως όλα αυτά παραγράφονται; Έτσι όμως είναι δυστυχώς! Μιλάνε απαξιωτικά για τον Γρίβα Διγενή και τον Μεταξά και αποσιωπούν το ξεπούλημα της Μακεδονίας στους Σλάβους που είχε υπογράψει επί Γερμανικής περιόδου το Κομμουνιστικό κόμμα της Εθνοπροδοσίας. Ναι,να μη πολεμήσουμε τους επιτιθεμένους Ιταλούς, έλεγαν τότε, επί Μεταξά, οι αριστεροί…Είναι ιμπεριαλιστικός ο πόλεμος. Αμέσως όμως ρίχτηκαν στον πατριωτικό αγώνα όταν έσπασε το σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότωφ και η Γερμανία επιτέθηκε στη Ρωσία.Κλειστές όλες οι Εκκλησίες στη Ρωσία ως το 1941, αλλά μόλις χρειάστηκαν οι δαιμονοποιημένοι ηγέτες του μαρξισμού την ενότητα και την αντίσταση του λαού,άνοιξαν πάλι «τα σπλάγχνα της αγάπης τους» στη μάνα του ρωσικού λαού.
Χρησιμοποιούν συχνά και χριστιανούς πολιτευτές στους κομματικούς σχηματισμούς τους για να ρίχνουν στάχτη στα μάτια του κόσμου,λές και δεν ξέρουμε τον αθεϊσμό και το αντιχριστιανικό μένος των αριστερών. Οι δυστυχείς δε αυτοί χριστιανοί ρίχνουν ως άμυαλοι νερό στο μύλο της αθεϊας και ανελευθερίας,συμμαχούντες όντως με το δαιμονικό στοιχείο. Ελάχιστοι δυστυχώς μπορούν να ξεφύγουν από τις παιδικές τους αρρώστειες και τα εφηβικά τους κομμουνιστικά ιδεολογήματα.
Ιδού και το άκρον άωτον της υποκρισίας. Κόπτονται οι άνθρωποι των αριστερών κομμάτων για τα δίκαια του εργάτη, απλήρωτοι όμως παραμένουν,ή έστω παρέμεναν επί πολύ και για τούτο διαμαρτύρονταν δημόσια, οι εργαζόμενοι στους εκδοτικούς οργανισμούς τους! Δεν φανερώνουν τις πηγές χρηματοδότησης του κόμματος… με διάφορες προφάσεις, ζητούν όμως από τους άλλους διαφάνεια… Κι ενώ στην εκλογική διαδικασία δεν παίρνουν παρά ελάχιστο ποσοστό ψήφων, μέσω όμως των μη απογαλακτισμένων, αλλά απλά μεταλλαγμένων αριστερών δημοσιογράφων και συγκροτημάτων - ένα 80% είναι αριστερής καταγωγής – ομιλούν εξ ονόματος του λαού και κατευθύνουν την κοινή γνώμη εκεί που θέλουν. Κρίμα!Να είμαστε εδώ δυστυχώς σ΄ αυτό τον τόπο τόσα χρόνια και να έχουμε τόσο κοντή και άδικη μνήμη! Απίστευτο κι όμως τραγικά αληθινό!
Απάντηση όμως εκκλησιαστική για όλα τα παραπάνω είναι η Μετάνοια και η Εξομολόγηση του Φλωράκη (και του Βουρλάκη), του πρώτου μέσα στα γραφεία του Περισσού από τον Αγιορείτη Ιερομόναχο Αθανάσιο Σιμωνοπετρίτη και του δεύτερου στο Γενικό Νοσοκομείο Λαμίας, όπου νοσηλευόταν. Αυτή είναι η τελική αλήθεια, δηλαδή η νίκη του Χριστού, σε κάθε είδος φασισμού.
Ο όποιος φασισμός είναι δαιμονική κατάσταση. Και ο Χριστός μας ήρθε «ίνα λύση τα έργα του διαβόλου» (Α΄ Ιωάν. γ΄ 8). Η αλήθεια του λόγου και η μετάνοια είναι η απάντηση της Πίστεως στο οικτρό και επικίνδυνο φαινόμενο του ερυθρού ή μαύρου ολοκληρωτισμού και στις φασίζουσες νοοτροπίες και πρακτικές, που αμαυρώνουν και ασχημονούν στην εικόνα του Θεού και αθετούν τα δώρα της ελευθερίας και της αγάπης.

Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

THE LADY του Λικ Μπεσόν

THE LADY

του Λικ Μπεσόν

με τους Μισέλ Γεό, Ντέιβιντ Θιούλις, Ουίλιαμ Χόουπ
Υπόθεση:

Μια ιστορία αφοσίωσης και ανθρώπινης κατανόησης, σε μια περίοδο πολιτικής αναταραχής στην Μπούρμα (Μιανμάρ). Η ταινία περιγράφει την ιστορία της Αούνγκ Σαν Σούου Κι και του συζύγου της, Μάικλ Άρις, των οποίων η αγάπη άντεξε μέχρι τέλους, παρά την απόσταση, το μεγάλο διάστημα που ήταν χωριστά και το επικίνδυνα εχθρικό καθεστώς που επικρατούσε.


Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

SUPERNATURAL (ΣΕΙΡΑ)

Ειναι μια πολυ ενδιαφερουσα σειρα, όπου οι σεναριογραφοι, εχουν βαλει τους πρωταγωνιστές
να μαχονται με καθε ειδους θεοτητα απο ολα σχεδον τα θρησκευματα.Παρόλ' αυτα έχει και μερικα
ψιγματα αλήθειας για την αιώνια τιμωρια των αμαρτωλων....κλπ.....βλέπεται ευχαριστα,
αλλα και θυμίζει λίγο τη κλασικη σειρα..¨¨ΖΩΝΗ ΤΟΥ ΛΥΚΟΦΩΤΟΣ΄΄



Ο Σαμ και ο Ντιν Γουίντσεστερ, ήταν παιδιά η μητέρα τους δολοφονήθηκε μπροστά στον πατέρα τους από κάτι «υπερφυσικό» και οι ζωές τους άλλαξαν ριζικά. Μετά από το τραγικό αυτό συμβάν, ο πατέρας τους ανέπτυξε ενδιαφέρον για καθετί μεταφυσικό και εκπαίδευσε τους δύο γιους για να γίνουν μαχητές εναντίον του Κακού, ατρόμητοι μπροστά στο ανεξήγητο και υπερασπιστές των αδυνάτων.

Είκοσι δύο χρόνια μετά, κατά τη διάρκεια μιας τυπικής καταδίωξης, ο Τζον Γουίντσεστερ εξαφανίζεται και οι δύο μαθητευόμενοι πολεμιστές, άνδρες πια, ακολουθούν τα ίχνη του σε έναν μυστηριώδη λαβύρινθο, όπου η τετράγωνη λογική δεν μπορεί να γίνει πυξίδα.

Σε κάθε τους βήμα συναντούν ανθρώπους που έχουν ανάγκη από την προστασία τους και συλλέγουν γνώσεις, έχοντας σημαδευτεί σε τρυφερή ηλικία από την εικόνα ενός αόρατου στους πολλούς, πλην επικίνδυνου επισκέπτη, που συνθέτει το ψηφιδωτό του πιο τρομακτικού εφιάλτη. 

Μια αξιοθαύμαστη επιτυχημένη συνέχεια της "Λέσχης των νέων πιανιστών

Στα δεκαοκτώ του, ο ταλαντούχος πιανίστας Άξελ Βίντινγκ έχει ήδη γνωρίσει δύο φορές τη σκληρή δοκιμασία της απώλειας, έχοντας χάσει με τρόπο τραγικό πρώτα τη μητέρα του κι έπειτα την αγαπημένη του Άνια. Τώρα, τον περιμένει μια τρομακτικά δύσκολη αποστολή, που θα καθορίσει το μέλλον του: σε εννέα μήνες, θα πρέπει να προετοιμαστεί για την πρώτη του επίσημη συναυλία, το ντεμπούτο του ως σολίστ του πιάνου. Και ενώ αναμετράται με το ίδιο του το ταλέντο, πασχίζοντας να δαμάσει αριστουργήματα της μουσικής, η μοίρα τού επιφυλάσσει έναν νέο συγκλονιστικό έρωτα με μια γυναίκα πολύ μεγαλύτερή του, μια σχέση που θα τον αναγκάσει να περιπλανηθεί στα πιο σκοτεινά μονοπάτια της ανθρώπινης ψυχής.

Στο "Ποτάμι", την αυτοτελή συνέχεια της "Λέσχης των Νέων Πιανιστών" (Πόλις, 2009), παρακολουθούμε έναν νέο άνθρωπο να εξερευνά την ομορφιά, το ύψος της τέχνης, τα πάθη αλλά και τα όρια της συναισθηματικής αντοχής του. Το βιβλίο μιλά για τις ηθικές και πρακτικές επιλογές που όλοι μας καλούμαστε να κάνουμε στη ζωή. Παράλληλα, αποτελεί μια απαράμιλλη λογοτεχνική περιήγηση στον κόσμο της μουσικής, στις απολαύσεις και στα ζοφερά βάθη των μεγάλων κλασικών έργων.

"Ένα βιβλίο που περιγράφει εντυπωσιακά τη μουσική, ένα βιβλίο που μεταφέρει με δυναμισμό την αίσθηση του ενθουσιασμού".
Gabriel Michael Vosgraff, Morgenbladet (Νορβηγία)

"Ένα πραγματικό έπος, με όλη τη σκοτεινή βαρύτητα του χαρακτηρισμού αυτού".
Gerd Elin Stava Sandve, Dagsavisen (Νορβηγία)

"...μια έντονη αναγνωστική εμπειρία... Νιώθεις το βιβλίο να αναπνέει και να σκιρτά στα χέρια σου".
Ole Jacob Hoel, Adresseavisen (Νορβηγία)

"...άξια συνέχεια της Λέσχης των Νέων Πιανιστών. Το Ποτάμι είναι ένα λογοτέχνημα σοβαρό και ανάλαφρο την ίδια στιγμή".
Politiken (Δανία)

"Όντας κι ο ίδιος μουσικός, ο Ketil Bjοrnstad χτίζει την ιστορία του σταδιακά, με κομψότητα, χρησιμοποιώντας τα ίδια θέματα με διαφορετικούς τρόπους. Για μια ακόμα φορά, ο αναγνώστης παρασύρεται από την ατμοσφαιρική και μουσική του γλώσσα".
Jyllands Posten (Δανία)

"Μια αξιοθαύμαστα επιτυχημένη συνέχεια της "Λέσχης των νέων πιανιστών". Διαβάζεται απνευστί".
Le Monde (Γαλλία)

ΣΤΕΛΙΟΣ ΡΑΜΦΟΣ & ΧΡΟΝΟΣ

Το κείμενο τούτο αποτελεί ανεπτυγμένη μορφή της ομιλίας μου στα πλαίσια των εκδηλώσεων του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών (Μέγαρον-Plus). Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2012. Πρόθεσή μου ήταν και είναι να προχωρήσω σε συστηματικότερη κατανόηση του νεοελληνικού πνευματικού πολιτισμού υπό το πρίσμα της συμβολικής του χρόνου του, ώστε να φωτισθούν καλύτερα κάποιες συστατικές δυσχέρειες της παραγωγικής μας συνυπάρξεως με το σημερινό ευρωπαϊκό και παγκόσμιο πολιτισμικό περιβάλλον, παροξυστική φανέρωση των οποίων βιώνουμε οδυνηρά κατά την παρούσα κρίση.

ΝΕΟΣ ΜΠΟΥΚΑΪ

"Εγώ είµαι εξαγωγέας αγκαθιών, κι όλη µου η δουλειά περιγράφεται ως εξής:

Έχεις ένα αγκάθι στο πόδι σου,
φέρνω µια βελόνα
(που, το δίχως άλλο, µοιάζει κι αυτή µε αγκάθι)
και προσπαθώ µ' αυτήν να βγάλω το αγκάθι
που σου πληγώνει το πόδι.

Το πρώτο αγκάθι, αυτό που πληγώνει, και το δεύτερο, που πάει να βγάλει το πρώτο, µοιάζουν: είναι και τα δύο αγκάθια. Όταν µε τη βοήθεια του δεύτερου βγάλουµε το πρώτο, πρέπει να τα πετάξουµε και τα δυο."

Αυτή είναι η ιστορία ενός φανταστικού ταξιδιού από την άγνοια, απ' όπου όλοι ξεκινάμε, προς τη σοφία, όπου δε φτάνουμε ποτέ. Η Σιμρίτι -όπως λέγεται η κεντρική ηρωίδα- αποδέχεται την πρόκληση και ξεκινά, με συνοδό τον Χόρχε Μπουκάι, την επικίνδυνη εξερεύνηση της ψυχής και του μυαλού της.

ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ



ΝΕΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ

Μια παγωμένη βραδιά στο Όσλο, παραμονές Χριστουγέννων, κόσμος είναι μαζεμένος σε μια υπαίθρια συναυλία του Στρατού Σωτηρίας. Μια έκρηξη διακόπτει τη μουσική, ένας ένστολος πέφτει νεκρός, με μια σφαίρα εξ επαφής στο κεφάλι.

Ο Χάρι Χόλε και η ομάδα του δεν έχουν πολλά στοιχεία στη διάθεσή τους: δεν υπάρχει ούτε ύποπτος ούτε όργανο του εγκλήματος ούτε κίνητρο. Όταν όμως ο δολοφόνος ανακαλύπτει πως σκότωσε το λάθος άτομο, τότε αρχίζουν τα πράγματα να περιπλέκονται. Χάρη στην εντατική δουλειά της ομάδας του, ο Χάρι καταφέρνει να εντοπίσει τον πληρωμένο δολοφόνο (μέσω πιστωτικών καρτών, ψεύτικου διαβατηρίου και της επικοινωνίας με τον εργοδότη του). Χωρίς χρήματα, μόνο με έξι σφαίρες στο όπλο του και χωρίς στέγη, ο δολοφόνος είναι όλο και πιο απελπισμένος. Θα κάνει το παν για να εξολοθρεύσει τον στόχο του.

ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ

Ο Σαμουέλ ζει μία ψευδαίσθηση μοναξιάς από την οποία ξεφεύγει μόνο κάποιες ώρες για να διδάξει στο πανεπιστήμιο. Η σφαλισμένη αυτή γυάλα στην οποία έχει κλείσει τον κόσμο του αρχίζει να εμφανίζει ρωγμές τη μέρα που ένας αδέσποτος γάτος μπαίνει στο σπίτι του.

Από εκεί θα οδηγηθεί στον Τίτο, έναν ηλικιωμένο επιμελητή κειμένων από τον οποίο παίρνει κάποια ζωτικά μαθήματα, και στη συνέχεια στη Γκαμπριέλα, έναν παιδικό έρωτα που επανεμφανίζεται ως εκ θαύματος στη ζωή του τριάντα χρόνια αργότερα, με τη μορφή μιας αινιγματικής γυναίκας.

Ο Σαμουέλ ξεκινά ένα ταξίδι μύησης γεμάτο απροσδόκητες αποκαλύψεις. Θα μάθει πως ακόμα κι από μικρές καθημερινές πράξεις, αρκετές από αυτές ασήμαντες, μπορούν να ξεσπάσουν σαρωτικές θύελλες ή να ξυπνήσει η καρδιά από το λήθαργό της.

Ένα μυθιστόρημα για τη μοναξιά, τον έρωτα και τη μαγεία της καθημερινότητας.

ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ

""ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΣ Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΜΟΝΟΘΕΪΣΤΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ""
Αυτό το τέλος επεφύλασσε για τους αρνητικούς ήρωες, τόσο στην τέχνη όσο και στη ζωή, ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς (και μάλιστα, κυριολεκτικά, ήτοι χωρίς photoshop). Μόνο οι θετικοί ήρωες ήταν αποδεκτοί, γιατί αυτοί ήταν επιδεκτικοί σε κάθε είδους εκμετάλλευση και καπηλεία. Ήταν όμως η εκμετάλλευση ηρώων, αγίων, οσιομαρτύρων εφεύρεση του Στάλιν; Σε ποιο βαθμό η θεολογική του παιδεία τον εφοδίασε με την τεχνογνωσία να επινοήσει μια νέα θρησκεία και μια Εκκλησία με τα χαρακτηριστικά κυρίως του Βατικανού, αλλά και πιο πρωτόγονων θρησκειών; Εις τρόπον ώστε η μετάνοια να μετατρέπεται σε αυτοκριτική, ο αφορισμός σε διαγραφή, οι οικουμενικές σύνοδοι σε κομματικά συνέδρια, τα σκηνώματα σε μαυσωλεία... Όσο για την πυρά που έκαψε τον Τζορντάνο Μπρούνο, αντικαταστάθηκε από τους πάγους της Σιβηρίας, όπου καταψύχθηκαν οι βιολόγοι που τόλμησαν να αποκαλύψουν ως απατεώνα τον Λυσένκο. Και πώς ο στοργικός Πατέρας κάθε μονοθεϊστικής θρησκείας, ο Καλός Ποιμένας που νοιάζεται τα τέκνα του, μεταλλάχθηκε σε Τιμωρό και Φόβητρο, σε Εξολοθρευτή των "υπόπτων" - ήτοι των διαφωνούντων και των φωναχτά σκεπτομένων- εν τέλει, δηλαδή, σε Πατερούλη;


Κυριακή, 6 Μαΐου 2012

Ο ΜΑΥΡΟΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ

Καλημέρα, για να μαθαινουν οι νεοι με ποια κριτηρια διαλεγουμε πολιτικους.
 
"Πλαστήρας". Για τη θέση του οδηγού

1951. Η Ελλάδα προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της, καθώς έχει πρόσφατα βγει από τα ερείπια μιας πολυετούς εμπόλεμης κατάστασης που έχει σμπαραλιάσει τη χώρα. Πρωθυπουργός, ο επονομαζόμενος "Μαύρος Καβαλάρης", ο Νικόλαος Πλαστήρας. Ένας άνθρωπος, τού οποίου ο πατριωτισμός, η ηθική αρετή και η εντιμότητα δύσκολα αμφισβητούνται, ακόμη κι από πολιτικούς αντιπάλους.
Το περίφημο εργοστάσιο ζυθοποιίας "ΦΙΞ", το οποίο βρισκόταν στην Λεωφόρο Συγγρού, δημοσιεύει αγγελία, ζητώντας οδηγό. Όπως ήταν φυσικό, οι υποψήφιοι που διεκδίκησαν την θέση, ήταν πολλοί.
Ο υπάλληλος τής "ΦΙΞ" που εξέταζε τις αιτήσεις, κάποια στιγμή κοιτάζει ερευνητικά, κάποιον από τούς υποψήφιους που βρισκόταν εκείνη την ώρα μπροστά του, με έναν τρόπο σαν να προσπαθεί να ξεδιαλύνει κάποιο μυστήριο.
Το επώνυμο που αναγράφεται στην αίτηση εργασίας, είναι "Πλαστήρας".
"Τον πρωθυπουργό τί τον έχετε;", ρωτά με μια ανάλαφρη και περιπαικτική διάθεση ο υπάλληλος.

Ο μεσόκοπος υποψήφιος, μ' ένα ύφος ντροπής και ταυτόχρονα μ' έναν χαμηλόφωνο τόνο, αναλαμβάνει να εξηγήσει: "Είναι αδελφός μου. Είναι όμως επιθυμία, δική μου και δική του, αν υπάρχει κάποιος καταλληλότερος για τούτη τη θέση, να μην σάς επηρεάσει η σχέση αυτή".
Εσύ, τίμιε αναγνώστη, απλά κάνε την θλιβερή σύγκριση στο μυαλό σου, τού τότε και τού τώρα.
Υπενθυμίζεται, πως ο Νικόλαος Πλαστήρας, εκτός από τις υπηρεσίες του στην πατρίδα, πρόσφερε διακριτικά τον μισθό του σε άπορους και ορφανά παιδιά, ενώ ο ίδιος πέθανε πάμφτωχος.
Άφησε πίσω του την "τεράστια" περιουσία, που αποτελούνταν από τα παράσημά του, 216 δραχμές, 10 δολάρια κι ένα σιδερένιο κρεβάτι εκστρατείας. Ακόμη και το κουστούμι τής κηδείας του, ήταν προσφορά φίλου του.

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2012

Κωδικός Alias (Alias)

θα ήθελα για όποιον ενδιαφερεται για κατασκοπευτικες σειρες , να του προτεινω την σειρα
Κωδικός Alias , ειναι πολύ ενδιαφερουσα  δουλειά του J. J. ABRAMS, του δημιουργου του lost.

Το Κωδικός Alias (Alias) ήταν μια αμερικάνικη κατασκοπευτική σειρά που δημιουργήθηκε από τον J. J. Abrams. Η σειρά προβλήθηκε από τις 30 Σεπτεμβρίου 2001 μέχρι τις 22 Μαΐου 2006 από το τηλεοπτικό δίκτυο ABC. Ο πρώτος και δεύτερος κύκλος της σειράς προβλήθηκε και στην Ελλάδα από τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1. Στη σειρά πρωταγωνιστεί η Τζένιφερ Γκάρνερ και υποδύεται τη Σίντεϋ Μπρίστοου, μια πράκτορα της CIA.
Η κύρια πλοκή ξεδιπλώνεται γύρω από την αναζήτηση και την ανάκτηση ορισμένων τεχνημάτων που δημιουργήθηκαν από τον Milo Rambaldi, έναν πλασματικό, εφευρέτη στο στυλ του Λεονάρντο Ντα Βίντσι και μια προφητεία από την περίοδο της Αναγέννησης.
Η λέξη alias, στα ελληνικά μεταφράζεται ως "ψευδώνυμο" ή "πλαστό όνομα" και αναφέρεται στα πολλά πρόσωπα που αλλάζει η πρωταγωνίστρια της σειράς για να επιτύχει τις

Sleepless Night (Nuit blanche) του Φρεντερίκ Ζαρντέν (2011

Sleepless Night
Nuit blanche
του Φρεντερίκ Ζαρντέν
με τους Τόμερ Σίσλεϊ, Τζόι Σταρ, Ζουλιέν Μπουασελιέ

Υπόθεση:
Μια ληστεία ναρκωτικών πάει στραβά, καθώς ένας από τους μεταφορείς ναρκωτικών δραπετεύει όταν μαχαιρώνεται από τους ληστές, κοιτάζοντας τα πρόσωπά τους. Οι δύο μασκοφόροι άνδρες που σχεδίασαν την ληστεία στην πραγματικότητα είναι αστυνομικοί

Καταπληκτικη αστυνομική περιπετεια, με σασπενς απ το πρωτο λεπτο, θα περασετε
απολαυστικα για 2 ωρες περιπου, τελικα οι Γαλλοι εχουν βρει τον τροπο να
γυριζουν πολυ καλες ταινιες.
http://www.myfilm.gr/10881