Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2008

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ ...


Για άλλη μια φορά η κατηφόρα της ομάδας δεν έχει τελειωμό!


Παίχτες ανύπαρκτοι, διοίκηση άφαντη, ως πότε θα μας ξεφτιλίζουν έτσι?


Ντέμη τι θα γίνει τώρα? Μήπως ήρθε η ώρα να πάρει τα ηνία κάποιος με μεγάλη οικονομική επιφάνεια?


Μήπως η ομάδα φέτος στηρίχθηκε σ'έναν παίχτη που ότι ήταν να δώσει το έδωσε? Πάλι όλα πήγαν στραβά!


Ως πότε ?

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ...


Ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα και κατά την γνώμη μου από τα πιο ερωτικά που έχουν γραφτεί ποτέ....έτσι χωρις σχόλια...

για την Ελένη μου...


Το μονόγραμμα

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα,

μόνος,στόν Παράδεισο

Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές



Τής παλάμης,η Μοίρα,σάν κλειδούχος

Μιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο Καιρός


Πώς αλλιώς,αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι


Θά παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας

Καί θά χτυπήσει τόν κόσμο η αθωότητα

Μέ τό δριμύ του μαύρου του θανάτου.


ΙΙ.


Πενθώ τόν ήλιο καί πενθώ τά χρόνια που έρχονται

Χωρίς εμάς καί τραγουδώ τ’άλλα πού πέρασαν

Εάν είναι αλήθεια


Μιλημένα τά σώματα καί οί βάρκες πού έκρουζαν γλυκά

Οί κιθάρες πού αναβόσβησαν κάτω από τα νερά

Τά "πίστεψέ με" και τα "μή"

Μιά στόν αέρα μιά στή μουσική


Τα δυό μικρά ζώα,τά χέρια μας

Πού γύρευαν ν’ανέβουνε κρυφά τό ένα στό άλλο

Η γλάστρα μέ τό δροσαχί στίς ανοιχτές αυλόπορτες

Καί τά κομμάτια οί θάλασσες πού ερχόντουσαν μαζί

Πάνω απ’τίς ξερολιθιές,πίσω άπ’τούς φράχτες

Τήν ανεμώνα πού κάθισε στό χέρι σού

Κι έτρεμες τρείς φορές τό μώβ τρείς μέρες πάνω απότούς καταρράχτες


Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ

Τό ξύλινο δοκάρι καί τό τετράγωνο φαντό

Στόν τοίχο μέ τή Γοργόνα μέ τά ξέπλεκα μαλλιά

Τή γάτα πού μάς κοίταξε μέσα στά σκοτεινά


Παιδί μέ τό λιβάνι καί μέ τόν κόκκινο σταυρό

Τήν ώρα πού βραδιάζει στών βράχων τό απλησίαστο

Πενθώ τό ρούχο πού άγγιξα καί μού ήρθε ο κόσμος.


ΙΙΙ.


Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω

Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος

Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανή

σεντόνια

Νά μαδάω γιασεμιά κι έχω τή δύναμη

Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω

Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές

Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε


Ακουστά σ’έχουν τά κύματα

Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς

Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"

Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο

Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά


Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο

Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά

Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά


Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες

Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει

Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει

Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ

Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ

Πάντα Εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό

Εξαργυρώνει:


Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο

Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά

Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική

Καμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα

Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή


Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο

Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα

Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου

Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι

Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο

Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου


Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.


ΙV.


Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ’ακούς

Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα μ’ακούς

Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ’ακούς

Μαχαίρι

Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς

Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ’ακούς

Είμ’εγώ,μ’ακούς

Σ’αγαπώ,μ’ακούς

Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ

Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μ’ακούς

Πού μ’αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ’ακούς


Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ’τούς κατακλυσμούς


Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες

Θά’ρθει μέρα,μ’ακούς

Νά μάς θάψουν κι οί χιλιάδες ύστερα χρόνοι

Λαμπερά θά μάς κάνουν περώματα,μ’ακούς

Νά γυαλίσει επάνω τούς η απονιά,ν’ακούς

Τών ανθρώπων

Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει

Στά νερά ένα-- ένα , μ’ακούς

Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ’ακούς

Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ’ακούς

Όπου κάποτε οί φιγούρες Τών Αγίων

βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ’ακούς

Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ’ακούς

Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω

Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς

Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους

Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς


Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς

Τής αγάπηςΜιά γιά πάντα τό κόψαμε

Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς,μ’ακούς

Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι,μ’ακούς

Δέν υπάρχει τό χώμα δέν υπάρχει ο αέρας

Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ’ακούς


Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ’άλλους καιρούς


Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ’ακούς

Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ’ακούς

Μές στή μέση τής θάλασσας

Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ’ακούς

Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ’ακούς

Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς

Άκου,άκου

Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;

Είμ’εγώ πού φωνάζω κι είμ’εγώ πού κλαίω,μ’ακούς

Σ’αγαπώ,σ’αγαπώ,μ’ακούς.


V.


Γιά σένα έχω μιλήσει σέ καιρούς παλιούς

Μέ σοφές παραμάνες καί μ’αντάρτες απόμαχους

Από τί νά’ναι πού έχεις τή θλίψη του αγριμιού

Τήν ανταύγεια στό μέτωπο του νερού του τρεμάμενου

Καί γιατί,λέει,νά μέλει κοντά σου νά’ρθω

Πού δέν θέλω αγάπη αλλά θέλω τόν άνεμο

Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τόν καλπασμό


Καί γιά σένα κανείς δέν είχε ακούσει

Γιά σένα ούτε τό δίκταμο ούτε τό μανιτάρι

Στά μέρη τ’αψηλά της Κρήτης τίποτα

Γιά σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός νά μου οδηγεί τό χέρι


Πιό δω,πιό κεί,προσεχτικά σ’όλα τό γύρο

Του γιαλού του προσώπου,τούς κόλπους,τά μαλλιά

Στό λόφο κυματίζοντας αριστερά


Τό σώμα σου στή στάση του πεύκου του μοναχικού

Μάτια της περηφάνειας καί του διάφανου

Βυθού,μέσα στό σπίτι μέ τό σκρίνιο τό παλιό

Τίς κίτρινες νταντέλες καί τό κυπαρισσόξυλο

Μόνος νά περιμένω που θά πρωτοφανείς

Ψηλά στό δώμα ή πίσω στίς πλάκες της αυλής

Μέ τ’άλογο του Αγίου καί τό αυγό της Ανάστασης


Σάν από μιά τοιχογραφία καταστραμμένη

Μεγάλη όσο σέ θέλησε η μικρή ζωή

Νά χωράς στό κεράκι τή στεντόρεια λάμψη τήν ηφαιστειακή


Πού κανείς νά μήν έχει δεί καί ακούσει

Τίποτα μές στίς ερημιές τά ερειπωμένα σπίτια

Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στόν αυλόγυρο

Γιά σένα,ούτε η γερόντισσα ν’όλα της τά βοτάνια


Γιά σένα μόνο εγώ,μπορεί,καί η μουσική

Πού διώχνω μέσα μου αλλ’αυτή γυρίζει δυνατότερη

Γιά σένα τό ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ

Τό στραμμένο στό μέλλον με τόν κρατήρα κόκκινο

Γιά σένα σάν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή

Πού βρίσκει μές στό σώμα καί πού τρυπάει τή θύμηση

Καί νά τό χώμα,νά τά περιστέρια,νά η αρχαία μας γή.


VI.


Έχω δεί πολλά καί η γή μές’απ’τό νού μου φαίνεται ωραιότερη

Ώραιότερη μές στούς χρυσούς ατμούς

Η πέτρα η κοφτερή,ωραιότερα

Τά μπλάβα των ισθμών καί οί στέγες μές στά κύματα

Ωραιότερες οί αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς

Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τά βουνά

τής θάλασσας


Έτσι σ’έχω κοιτάξει πού μου αρκεί

Νά’χει ο χρόνος όλος αθωωθεί

Μές στό αυλάκι που τό πέρασμα σου αφήνει

Σάν δελφίνι πρωτόπειρο ν’ακολουθεί

Καί νά παίζει μέ τ’άσπρο καί τό κυανό η ψυχή μου !


Νίκη,νίκη όπου έχω νικηθεί

Πρίν από τήν αγάπη καί μαζί

Γιά τή ρολογιά καί τό γκιούλ-μπιρσίμι

Πήγαινε,πήγαινε καί ας έχω εγώ χαθεί

Μόνος καί άς είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί

νεογέννητο

Μόνος,καί ας είμ’εγώ η πατρίδα που πενθεί

Ας είναι ο λόγος που έστειλα νά σου κρατεί δαφνόφυλλο

Μόνος,ο αέρας δυνατός καί μόνος τ’ολοστρόγγυλο

Βότσαλο στό βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού

Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στούς καιρούς τόν Παράδεισο !


VII.


Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί

Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα


Μέ κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή

Έχω ρίξει μές στ’άπατα μιάν ηχώ

Νά κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ


Νά σέ βλέπω μισή να περνάς στό νερό

και μισή να σε κλαίω μές στόν Παράδειο.


Οδυσσέας Ελύτης <<ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ>>

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2008

ΑΡΧΙΣΕ ΤΟ ΝΤΟΜΙΝΟ ...


Χθές υπήρξε μία αποφράδα ημέρα για την Ελλάδα και τα Βαλκάνια, καθώς το ψευδοκράτος του Κοσόβου έκανε γνωστή την ανεξαρτησία του!!!


Τα μεγάλα λάθη στην εξωτερική πολιτική της Γιουγκοσλαβίας , η ατολμία της Ρωσίας, και φυσικά οι Αμερική που με το δόγμα του διαίρει και βασίλευε, κάνει το δικό της παιχνίδι , ενισχύοντας τον δούρειο ίππο του Αλβανικού εθνικισμού, οδήγησαν στο χθεσινό γεγονός.


Δέν χρειάζεταί να σας πω, για την Ελληνική εξωτερική πολιτική??? αυτή δεν υπάρχει.Ενδοτισμός , προδοσία ,καιροσκοπισμός!!!


Παραθέτω ένα κείμενο πολύ ενδιαφέρον και θα επανέλθω, τώρα αρχίζει ...


Οι "Μεγάλες Ιδέες" δεν μπορούν να περάσουν...
Του Λουκά Καβακόπουλου,
noetic-on.blogspot.gr
Με μεγάλη μου λύπη παρακολούθησα το ακόλουθο βίντεο σε προηγούμενο κείμενο: http://fr.youtube.com/watch?v=mRdKe41MJ8A Σ' αυτό το βίντεο φαίνεται ο «μεγαλοϊδεατισμός» κάποιων εθνικιστών Αλβανών. Δεν θα σχολιάσω. Απλώς θα ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα: Ως άνθρωπος, είμαι αντιδογματικός. Επίσης, είμαι αριστερός και διεθνιστής. Πιστεύω στην αδελφοσύνη των λαών. Όχι στον πόλεμο. Όταν κάποιος άνθρωπος δηλώνει τα παραπάνω, είναι συνήθως άνθρωπος της Ειρήνης και της Συνεννόησης. Είναι ένας άνθρωπος που τον πόλεμο τον θεωρεί μεγάλο κακό και τον απεύχεται.Ο παραπάνω άνθρωπος όμως ξέρει πολύ καλά ότι ο πόλεμος είναι πολλές φορές αναγκαίος, ειδικά ενάντια σε όλους εκείνους που είναι φορείς διανοητικών αρρωστιών όπως ο εθνικισμός, ο φασισμός, ο ιμπεριαλισμός. Δυστυχώς, οι άνθρωποι που έφτιαξαν αυτο το βίντεο είναι άνθρωποι μολυσμένοι. Άρρωστοι από «Μεγάλες Ιδέες» και μολυσμένοι από το μίσος. Σίγουρα δεν εκπροσωπούν όλους τους Αλβανούς. Έχω γνωρίσει Αλβανούς που είναι πάρα πολύ καλοί άνθρωποι, που νιώθουν ότι δεν είναι κάτι διαφορετικό από εμάς, που δεν θέλουν τον πόλεμο.
Γνωρίζω όμως ότι οι λαοί μερικές φορές παρασύρονται, ή υποχρεώνονται να παρασυρθούν, από πολιτικά τρικ και περίπλοκα υπερ-εθνικά σχέδια
Κοινωνικής Μηχανικής των υπερδυνάμεων. Ακόμη και οι καλοί άνθρωποι παρασύρονται συχνά και γίνονται στρατιώτες και εργαλεία ιμπεριαλιστικών σχεδίων. Όπως παρασύρθηκαν οι Έλληνες πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή. Όπως οι Ιταλοί πριν τον πόλεμο του 1940. Όπως οι Γερμανοί πριν τον 2ο Παγκόσμιο. Όπως δεν με νοιάζει η εθνικότητα των καλών ανθρώπων για να σταθώ στο πλάι τους και να τους βοηθήσω σε κάθε τους ανάγκη, έτσι δεν με νοιάζει και η εθνικότητα των Μεγαλοϊδετών, των Φασιστών, των Εθνικιστών, των εχθρών δηλαδή της Ανθρωπότητας, όποιοι και αν είναι, για να σταθώ απέναντί τους. Όταν θα βαδίζουν εναντίον των ανθρώπων μου, για να επιβάλλουν τα αρρωστημένα σχέδιά τους, για να «προσαρτήσουν» περιοχές και για να επιβάλλουν «Μεγάλες Χώρες» και «Μεγάλες Ιδέες», ή για να διαλύσουν τις ενώσεις πληθυσμών για να τους περιορίσουν σε μικρά ψεύτικα και διαλυμένα «έθνη», εγώ θα πολεμήσω εναντίον τους. Δεν είμαι στρατοκράτης. Δεν είμαι φιλοπόλεμος. Δεν είμαι εθνικιστής. Δεν είμαι ρατσιστής. Δεν μισώ τους Αλβανούς, ούτε τους Τούρκους, ούτε κανέναν λαό. Όμως θα πολεμήσω ενάντια σε κάθε φιλοπόλεμο κατακτητή. Θα σταθώ απέναντι σε κάθε παρασυρμένο πιόνι «Μεγάλων Ιδεών». Θα κρατήσω την ασπίδα του πολεμιστή, αν και δεν θέλω να είμαι πολεμιστής, απέναντι σε κάθε παρασυρμένο πλάσμα που κάποιοι χρησιμοποιούν για να επιβάλλουν τα συμφέροντά τους. Νομίζω ότι την ίδια θέση θα λάβει κάθε μορφωμένος άνθρωπος, κάθε Έλληνας, κάθε άνθρωπος του πολιτισμού, που έχει μελετήσει την ιστορία αυτών των αιματοβαμμένων τόπων. Οι «ΜΕΓΑΛΕΣ ΙΔΕΕΣ» ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ. Αν κάποιοι θέλουν να πάρουν τα σπίτια μας ή τα σπίτια των φίλων μας επειδή νομίζουν ότι τους «ανήκουν ιστορικά», αν θέλουν να εξολοθρεύσουν λαούς και πληθυσμούς επειδή νομίζουν ότι είναι η «ιστορική αποστολή» τους, ας κοπιάσουν. Θα ακούσουν όμως από τα χείλια όλων των Ελλήνων, και ας κάποιοι από αυτούς είναι φιλειρηνιστές, αριστεροί και διεθνιστές, την πανάρχαια φράση που ειπώθηκε ως προειδοποίηση απέναντι σε κάποιους άλλους μεγαλοιδεάτες κατακτητές πριν 2500 χρόνια: Μολών λαβέ!


Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2008

ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ


Επιτέλους ΕΧΟΜΕΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ!!!

Μέτα τους τόνους λάσπης που του ρίξανε ο Χριστόδουλος και η Χρυσοπηγή,

και χωρίς αυτός να κατέβει στο επίπεδό τους αξιώθηκε να γίνει ο πρώτος μεταξύ ίσων...καλή επιτυχία στο έργο σας, Μακαριώτατε Ιερώνυμε , ο Κύριος μας να σας κατευθύνει πάντα επ ωφελείας της Εκκλησίας του Χριστού.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΕΛΟΣ


Ο ανεκδιήγητος Φερέρ επιτέλους αποτελεί παρελθόν για την ΑΕΚ,

και ο ISMAEL συνεχίζει να σκοράρει για την ομάδα!!!

Χαιρετισμούς στο Μεσολόγγι...ειδικά στα ΤΕΙ!!

Η ΑΕΚ είναι ιδέα και αι ιδέαι δεν αποθνήσκουν...όπως είπε και ο Κωστένογλου!!!