π. ΣΤΑΥΡΟΣ ΒΑΪΟΣ ΕΝΑΣ ΗΡΩΙΚΟΣ ΙΕΡΕΑΣ

Ἡ ἀλήθεια γιὰ τὴν ἀποτείχιση τοῦ π. Σταύρου
καὶ τὴν ἀντικανονικὴ καθαίρεσή του
μὲ πρόταση τοῦ Μητροπολίτη Φθιώτιδος κ. Νικολάου

Τὸ τελευταῖο διάστημα συναντηθήκαμε μερικὲς φορὲς μὲ τὸν π. Σταῦρο Βάϊο καὶ συζητήσαμε τὸ ἄγνωστο στοὺς πολλοὺς θέμα τῆς καθαιρέσεώς του, εὐθύνῃ τοῦ Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ. Νικολάου. Ἀπὸ τὴ συζήτηση βγάλαμε κάποια συμπεράσματα, τὰ ὁποῖα παρουσιάζουμε μαζί μὲ στοιχεῖα ἀπὸ τὴν ἀλληλογραφία τοῦ π. Σταύρου Βαΐου μὲ τὸν Σεβασμιώτατο Φθιώτιδος κ. Νικόλαο, ἐλπίζοντας ὅτι δίνουμε τὶς ἀληθινὲς διαστάσεις τοῦ θέματος, γιατὶ πολλὰ συγκεχυμένα ἀκούγονται καὶ λέγονται.

Ὁ π. Σταῦρος Βάϊος δηλώνει ὅτι καμία προσωπικὴ διαφορὰ δὲν εἶχε μὲ τὸν τοπικὸ Ἐπίσκοπο, οὔτε ἤθελε νὰ τὸν θίξει ἢ καθ’ οἱονδήποτε τρόπο νὰ τὸν προσβάλει, ἡ δὲ συμπεριφορά του ἀπέναντι στὸν Ἐπίσκοπό του ἦταν πάντοτε ἄψογη.

Ὡς ὀρθόδοξος ἱερέας, ὅμως, ποὺ ἐνδιαφερόταν γιὰ τὰ πράγματα τῆς Ἐκκλησίας, ἔβλεπε μὲ ἀνησυχία ὅτι οἱ εὐαγγελικοὶ νόμοι, ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη, ἡ Ἱερὰ Παράδοση, οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ οἱ Ἱεροὶ Κανόνες παρεβιάζοντο ἀσυστόλως ἀπὸ Πατριάρχες, Ἀρχιεπισκόπους, Μητροπολίτες καὶ ἱερεῖς· ἀπὸ αὐτοὺς δηλαδή, ποὺ εἶναι ταγμένοι νὰ τὰ τηροῦν πρῶτοι καὶ νὰ διαφυλάττουν τὴν ἀκρίβαια, τὴν αὐθεντικότητα καὶ τὴν ἀκεραιότητά τους. Ἄρχισε νὰ ἀντιλαμβάνεται τὴν προδοσία τῆς Πίστεως ποὺ συνετελεῖτο μὲ τοὺς Θεολογικοὺς Διαλόγους, τὶς συμπροσευχὲς καὶ κάθε εἴδους ἐπικοινωνίες καὶ χαριεντισμοὺς τῶν ἡγετῶν τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μὲ τοὺς «κάθε καρυδιᾶς καρύδι» αἱρετικούς. Μέχρι τότε, ὅλα αὐτὰ παρουσιάζονταν ὡς προσπάθειες νὰ κερδίσουμε τοὺς ἑτερόδοξους καὶ κάθε τόσο οἱ οἰκουμενιστὲς καὶ φιλοπαπικοὶ Ἐπίσκοποι διαβεβαίωναν ὅτι «τίποτα δὲν προδίδουμε» καὶ «ἔχουν γνῶσιν οἱ φύλακες».

Μετὰ ὅμως ἀπὸ τὴν ἔλευση τοῦ Πάπα στὴν Ἀθήνα (2001) καὶ χάρη στὰ Μ.Μ.Ε. καὶ τὸ Διαδίκτυο (Internet), παρουσιάστηκε ἀνάγλυφα καὶ στὶς πραγματικές του διαστάσεις ὅλο αὐτὸ τὸ σχέδιο ἁλώσεως τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τὸν παποκεντρικὸ καὶ προτεσταντικὸ Οἰκουμενισμό. Μὲ εἰδήσεις, δηλώσεις, κείμενα, φωτογραφίες καὶ βίντεο, ἀποκαλύφθηκε χειροπιαστὰ τί πραγματικὰ εἶναι αὐτὸ ποὺ λεγόταν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὸ ὁποῖο μέχρι τότε παρουσιαζόταν σὰν κάτι ἀόριστο, φευγαλέο καὶ ἄσαρκο, ὅπως ἐπίσης φάνηκε ξεκάθαρα ποιοί εἶναι οἱ ἡγέτες του καὶ οἱ συνοδοιπόροι τους ἐντὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας.

Ἐπίσης ὁ π. Σταῦρος Βάϊος, ὡς πνευματικὸς πατέρας, δεχόταν ἀδιάκοπα ἐρωτήματα σχετικὰ μὲ αὐτὰ τὰ γεγονότα, τὰ ὁποῖα —μετὰ καὶ τὰ νέα δεδομένα καὶ ἐξετάζοντάς τα στὸ φῶς τῆς διδασκαλίας τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῶν Ἁγίων— μόνον μία θεολογικὴ καὶ πατερικὴ ἀπάντηση ἐπιδέχονταν: ἀποτελοῦσαν προδοσία τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης καὶ ἄρα ἔπρεπε —κατὰ τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων— νὰ γίνει ἄμεσα ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ ὅσους τὴν διακινοῦσαν καὶ τὴν κάλυπταν.

Ἔτσι, μετὰ ἀπὸ ὥριμη σκέψη καὶ προσευχή, κατέληξε στὴν μόνη ἔντιμη καὶ ἁγιοπατερικὴ ἀπόφαση, ποὺ συνταίριαζε τὴν Πίστη μὲ τὴν Πράξη καὶ στηριζόταν στοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας: τὴν διακοπὴ τῆς Μνημονεύσεως τοῦ ἐπισκόπου του καὶ ἀποτείχιση, ἀφοῦ:

α) ὁ ἐπίσκοπος ἐπικοινωνοῦσε μὲ τὴν αἵρεση,

β) δὲν τὴν κατήγγειλε,

γ) δὲν λάμβανε τὰ ἀναγκαῖα μέτρα κατὰ τῆς αἱρέσεως (τὰ ὁποῖα ὑποχρεοῦτο νὰ λάβει ὡς ἐντολοδόχος τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας Του, ἐφ’ ὅσον ἐπέλεξε νὰ εἶναι ἐπίσκοπος εἰς τόπον καὶ τύπον Χριστοῦ)

καὶ δ) ὡς ἐκ τούτου δὲν ἀσφάλιζε τοὺς πιστούς ἀπέναντι στὴν αἵρεση, οὔτε κατονόμαζε τοὺς αἱρετικούς, ἀπὸ φόβο μὴν πέσει στὴν δυσμένεια ἐκείνων ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἐξηρτᾶτο ἡ θέση του[1].

Τὴν ἀπόφασή του αὐτὴ ἔκανε γνωστὴ στὸν ἐπίσκοπό του, παρουσιάζοντας σὲ δεκάδες σελίδες καὶ μὲ πατερικὰ ἐπιχειρήματα τὶς ὀρθόδοξες θέσεις, χωρὶς δυστυχῶς νὰ λάβει οὐδεμία γραπτὴ θεολογικὴ ἀπάντηση ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο κ. Νικόλαο. Στὶς κατ’ ἰδίαν συζητήσεις τους (ὅπως γράφει στὴν β΄ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Φθιώτιδος), ὁ κ. Νικόλαος τοῦ εἶπε νὰ συμβουλευθεῖ τὸ Ἅγιο Ὄρος, ἰδίως τὸν π. Γεώργιο Καψάνη. Ἡ ἀπάντηση τοῦ π. Σταύρου Βαΐου ἦταν: Μὰ ἐναντίον τοῦ παπισμοῦ καὶ τοῦ οἰκουμενισμοῦ γράφει ἐπὶ δεκαετίες ὁ π. Γεώργιος Καψάνης. Εἶναι δυνατὸν τώρα νὰ ἀρνηθεῖ τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ ἀλλάξει τοποθετήσεις;

Σὲ ἄλλη συζήτηση καὶ στὴν σταθερὴ ἀπόφαση τοῦ π. Σταύρου Βαΐου νὰ μὴν μνημονεύει τὸ ὄνομα τοῦ κ. Νικολάου, ὅσο ἐπικοινωνεῖ μὲ τοὺς οἰκουμενιστές, ἡ «θεολογικὴ» ἀπάντηση τοῦ Φθιώτιδος ἦταν:

Γι’ αὐτὸ ἀρρώστησες, ἐπειδὴ δὲν μὲ μνημονεύεις σὲ τιμώρησε ὁ Θεός!

Ἐπίσης, ὁ π. Σταῦρος Βάϊος μνημονεύει περιπτώσεις σύμφωνα μὲ τὶς ὁποῖες ἀποδεικνύεται, ὅτι ὄχι μόνον δὲν προβληματίστηκε ὁ Φθιώτιδος, ἀλλὰ κάθε φορὰ ποὺ ἐτίθετο τὸ θέμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀπὸ τὸν ἴδιο ἢ ἄλλους κληρικούς, δὲν ἔπαιρνε θέση ἀλλὰ σιωποῦσε.

Ἔτσι, φτάσαμε στὴν 13^η Σεπτεμβρίου τοῦ 2007. Τότε, πάλι τηλεφωνικῶς, καὶ χωρὶς νὰ ἀρθρώσει ἀντιρρητικὸ θεολογικὸ λόγο σὲ ὅσα ἔγραψε ὁ π. Σταῦρος καὶ σὲ ὅσα προφορικῶς τὸν παρακάλεσε, ὁ Φθιώτιδος, τὸν κατηγόρησε ὅτι σκανδαλίζει τοὺς πιστοὺς μὲ αὐτὴ τὴν ὀρθόδοξη καὶ ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες προβλεπόμενη ἐνέργειά του (παύση μνημονεύσεως), καὶ ἔβαλε σὲ ἐνέργεια τὸ μόνο ἐξουσιαστικὸ ὅπλο ποὺ διέθετε: ἢ μὲ μνημονεύεις ἢ δρομολογῶ διαδικασίες ἐναντίον σου!

Βέβαια, εἶναι γνωστὲς ἐδῶ καὶ καιρὸ οἱ διαθέσεις τῶν Ἐπισκόπων ποὺ συμβαδίζουν μὲ τοὺς ἡγήτορες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ: ἡ καθαίρεση τῶν ἀγωνιζομένων κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τοῦ Παπισμοῦ ἢ ἀποτειχιζομένων ὀρθοδόξων κληρικῶν διὰ συνοπτικῶν Συνοδικῶν ἀποφάσεων, μὲ ἐπίκληση ἄσχετων Ἱερῶν Κανόνων καὶ ἡ δίωξη κάθε ἀποτειχισμένου πιστοῦ μὲ νομιμοφανεῖς ἐνέργειες. Παράδειγμα ἀποκαλυπτικὸ τῶν προθέσεών τους εἶναι ἡ παρακάτω, πραγματικὰ ἀπίστευτη εἴδηση, ποὺ πληροφορηθήκαμε ἀπὸ Ἁγιορεῖτες πατέρες:

«Προκαλεῖ βαθύτατη ὀδύνη καὶ θλίψη ἀφόρητη ἡ δήλωση στὴ Σύνοδο Προκαθήμενων Κωνσταντινουπόλεως τοῦ 1992, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ὅπως: “ὁμοφώνως καὶ ἐπισήμως καταδικάσουν σὲ παγκόσμια κλίμακα ὅλους τοὺς ἀποτειχισμένους ἐκ τοῦ ἐπαράτου οἰκουμενισμοῦ, κληρικούς, μοναχοὺς καὶ λαϊκούς, καὶ ἐκκινήσουν διωγμὸν ἐναντίον των”. Τότε ὁ ἀοίδιμος κ. Διόδωρος, Πατριάρχης Ἱεροσολύμων, ἀντεστάθη καὶ ματαίωσε τὸ κακόβουλον αὐτὸ σχέδιον, εἰπών: “Ὥστε ἅγιε ἀδελφέ, ἐπιτρέπεται νὰ ἀγκαλιάζωμεν ὅλους τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ἀλλοθρήσκους καὶ νὰ καταδιώκομεν τοὺς Ὀρθοδόξους ἀδελφούς μας; Δὲ θὰ τὸ δεχτῶ ποτὲ αὐτό”» (“Φωνὴ ἐξ Ἁγίου Ὄρους”, orthodoxos-agonas.blogspot.com).

Ἂς συνεχίσουμε, ὅμως, μὲ τὸν π. Σταῦρο Βάϊο, ὁ ὁποῖος γράφει στὴν προαναφερθεῖσα ἐπιστολή του πρὸς τὸν Φθιώτιδος:

Δηλαδή, Σεβασμιώτατε, ξεκινήσατε διαδικασίες ἐναντίον μου, ἐπειδὴ δὲν μνημονεύω τοῦ ὀνόματός σας, ὡσὰν «ἡ Ὀρθοδοξία νὰ κινδυνεύει ἀπὸ ἐμένα;». Κατὰ τὴν γνώμη σας, λοιπόν, ἐγὼ εἶμαι ὁ ὑπ’ ἀριθμὸν ἕνα κίνδυνος γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, ποὺ πορεύομαι σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιταγὴ τῶν Ἱερῶν Κανόνων[2], καὶ ὄχι ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος καὶ ὅσοι μεγαλόσχημοι ἐπίσκοποι τὸν ἀκολουθοῦν στὴν παράβαση δεκάδων Ἱερῶν Κανόνων, ἀλλὰ κυρίως στὴν κατάργησή τους διὰ τῶν συστηματικῶν καταστρατηγήσεών τους;

Ἀφοῦ, λοιπόν, εἶναι τόσο εὐαίσθητος σὲ θέματα Πίστεως ὁ κ. Νικόλαος καὶ αὐστηρὸς τηρητὴς τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ὅταν πρόκειται γιὰ τὸ πρόσωπό του, γιατί δὲν φέρθηκε ἀνάλογα (εἴτε ὡς ἱερέας εἴτε ὡς ἐπίσκοπος), ὅταν ἡ «προσβολὴ» δὲν ἀπευθύνετο σὲ κάποιο δεσποτικὸ πρόσωπο, ἀλλὰ στὸ πρόσωπο τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Δὲν ἀποτελοῦν ἄραγε προσβολὴ τοῦ Θεοῦ ἡ παραβίαση ἀπὸ τοὺς πατριάρχες Ἀθηναγόρα, Δημήτριο, Βαρθολομαῖο καὶ ὅσων ἄλλων Οἰκουμενιστῶν Ἐπισκόπων, τῶν θεοπνεύστων Ἱερῶν Κανόνων, οἱ ὁποῖοι ἀπαγορεύουν νὰ δίδονται δῶρα σὲ αἱρετικοὺς, ἀπαγορεύουν τὶς συμπροσευχές, τὶς συνευλογίες, τὰ ἡμι-συλλείτουργα μὲ παπικούς, προτεστάντες, ραββίνους καὶ μασώνους;

Γιατί δὲν ἀντέδρασε ὅταν πατριάρχες, ἀρχιεπίσκοποι, ἐπίσκοποι δίδαξαν ἀπὸ ἐπίσημα ἐκκλησιαστικὰ βήματα (ἢ ναοὺς αἱρετικῶν), σὲ ἐκκλησιαστικὰ ἔντυπα ἢ καὶ μέσα στὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας ὅτι Ὀρθοδοξία, Παπισμὸς καὶ Προτεσταντισμὸς εἶναι «ἀδελφὲς ἐκκλησίες», ἢ ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι «Μία καὶ διηρημένη» καὶ δὲν ταυτίζεται (ὡς ἐκ τούτου) μὲ τὴν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως;

Καὶ ἂν ἰσχυρισθεῖ, ὅτι δὲν τὸ ἔκανε, γιατὶ δὲν ἔχει ἁρμοδιότητα νὰ ἐλέγχει ἄλλους ἐπισκόπους, θὰ τὸν ἐλέγξουν οἱ Ἅγιοι —μὲ πρῶτον τὸν Μέγα Βασίλειο— ποὺ διδάσκουν, ὅτι ὅταν πρόκειται περὶ τῆς Πίστεως, δὲν ἰσχύουν τὰ τοπικὰ ὅρια, ἀλλὰ ὀφείλουμε νὰ καταγγέλλουμε τὴν αἵρεση κι ἂν ἀκόμα φωλιάζει σὲ φαναριώτικα πατριαρχικὰ μέγαρα. Ὁ Ἅγιος Κύριλλος, μολονότι Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλεξανδρείας, χάριν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως “εἰσεπήδησε” στά ἐκκλησιαστικὰ πράγματα τῆς Κων/πόλεως, ὅταν ἄρχισε ὁ αἱρετικὸς Νεστόριος τὴ διδασκαλία τῶν κακοδοξιῶν του[3].

Ἀλλὰ καὶ πάλι, τί θὰ ἰσχυριστεῖ γιὰ τὸν συνεπίσκοπό του Μεσσηνίας Χρυσόστομο, ποὺ καταγγέλθηκε ἀπὸ τὸν μητροπολίτη Κυθήρων Σεραφεὶμ ἐπὶ αἱρέσει; Γιατί δέχθηκε τὴν «ἀθώωσή του» ἀπὸ τὴν Ἱερά Σύνοδο; Γιατί δὲν τὸν κατήγγειλε αὐτὸς πρῶτος, ἀφοῦ εἶναι τόσο εὐαίσθητος στὴν ἐφαρμογὴ τῶν Νόμων; Γιατί, ἁπλούστατα, δὲν τὸν ἐνδιαφέρει ἡ τήρηση τῶν Νόμων, καὶ μάλιστα τῆς Πίστεως, ἀλλὰ ἡ καθυπόταξη ἑνὸς φτωχοῦ παπᾶ, φοβούμενος μήπως καὶ τὸν μιμηθοῦν ἄλλοι καὶ ἀρχίσουν οἱ ἀμφισβητήσεις τῆς ἐξουσίας του.

Κατὰ τὸν Φθιώτιδος, λοιπόν, ἡ Ὀρθοδοξία κινδυνεύει ἀπὸ ἕναν παπὰ τῆς Λαμίας, καὶ δὲν κινδυνεύει ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές! Κινδυνεύει ἀπὸ ἕναν ἄρρωστο καὶ συνταξιοῦχο παπά, καὶ δὲν κινδυνεύει ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἀρνοῦνται τὸ ἔνατο ἄρθρο τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως καὶ διδάσκουν ὅτι ἡ Ἐκκλησία «εἶναι Μία, ἀλλὰ διηρημένη», ποὺ ἔχουν εἰσαγάγει τὴν αἵρεση τῆς βαπτισματικῆς θεολογίας στὴν Ἐκκλησία, ποὺ μεταφράζουν τὰ ἱερὰ κείμενα παρὰ τὴν Ἐντολὴ τῆς ἴδιας τῆς Ἱεραρχίας νὰ μὴν εἰσάγουν αὐτὴ τὴν καινοτομία στὴν Ἐκκλησία; Καὶ ἂν δὲν ἀπατώμεθα, ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ συμφωνεῖ μὲ ἐκείνους ποὺ ἀρνοῦνται τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀποδεικνύονται ἀνυπάκοοι στὴν τελευταία Ἐντολὴ τῆς Ἱεραρχίας, εἶναι καὶ ὁ ἴδιος ὁ Μητροπολίτης Φθιώτιδος!!! Δάσκαλε ποὺ δίδασκες! Ἀλλὰ δεσπότης εἶναι· ὅ,τι θέλει κάνει, οἱ νόμοι ἰσχύουν γιὰ τοὺς ἄλλους, ὄχι γι’ αὐτόν.

Πρὶν προχωρήσουμε στὴν ἀφορμὴ τῆς καθαιρέσεως τοῦ π. Σταύρου, εἶναι ἀνάγκη νὰ σημειώσουμε τὴν ἀπάντησή του στὴν κατηγορία τοῦ δεσπότη ὅτι εἶναι «παλαιοημερολογίτης». Ἀπαντᾶ λοιπόν· ὅτι δὲν εἶναι «παλαιοημερολογίτης» (μὲ τὴν ἔννοια τῆς προσχωρήσεως σὲ παλαιοημερολογίτικες παρατάξεις), ὅπως δὲν εἶναι παλαιοημερολογίτες καὶ τὰ περισσότερα ὀρθόδοξα πατριαρχεῖα, ποὺ ἀκολουθοῦν τὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο-Ἑορτολόγιο. Ἀλλά, εἶπε, «θὰ εἶναι τιμὴ γιὰ μένα νὰ κάνω χρήση ἔστω καὶ τοῦ ἡμερολογιακοῦ ἐργαλείου, τὸ ὁποῖο βοήθησε τόσους ἁγίους καὶ Μάρτυρες τῆς ὀρθοδόξου πίστεως». Δι’ αὐτῶν φαίνεται ξεκάθαρα ὅτι οὐδέποτε ἐνετάχθη σὲ ὁποιαδήποτε ὁμάδα τῶν λεγομένων «παλαιοημερολογιτῶν» τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ γνωρίζοντας ὅτι ἡ ἀλλαγὴ τοῦ Ἡμερολογίου-Ἑορτολογίου ὑπῆρξε ἕνα ἀπὸ τὰ μέσα τῶν Οἰκουμενιστῶν γιὰ τὴν καθυπόταξη τῆς Ὀρθοδοξίας, θεωρεῖ ὅτι τὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο-Ἑορτολόγιο —ἂν καὶ δὲν ἀποτελεῖ δογματικὸ ζήτημα— εἶναι τὸ παραδοσιακὸ Ἡμερολόγιο-Ἑορτολόγιο, στὸ ὁποῖο πρέπει νὰ ἐπιστρέψουμε, ἀφοῦ ἐξ ἄλλου αὐτὸ δέχεται ἡ πλειοψηφία τοῦ ὀρθόδοξου κόσμου, ὅπως ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, τῶν Ἱεροσολύμων, τῆς Σερβίας, τῆς Βουλγαρίας, τὸ Ἅγιο Ὄρος κ.ἄ.

Καὶ ἐρχόμαστε τώρα στὴν ἀφορμὴ τῆς καθαιρέσεως τοῦ π. Σταύρου Βαΐου.

Ἕως τὶς πρῶτες μέρες τοῦ Μαρτίου τοῦ 2009 καὶ ἐπὶ δύο χρόνια, ὁ Φθιώτιδος κ. Νικόλαος ἀνεχόταν τὴν μὴ μνημόνευση τοῦ ὀνόματός του ἀπὸ τὸν π. Σταῦρο, ἀναμένοντας τὴν διόρθωσίν του (ὅπως ὁ ἴδιος γράφει στὸ ὑπ’ ἀριθ. Πρωτ. 203/5-3-2009 ἔγγραφο). Κατὰ τὴν γνώμη μας, αὐτὸ τὸ ἔκανε φοβούμενος, ὅτι μιὰ τιμωρία τοῦ π. Σταύρου —ποὺ δὲν ἔκανε τίποτα ἄλλο, παρὰ νὰ ἐφαρμόζει συγκεκριμένους Ἱεροὺς Κανόνες περὶ διακοπῆς μνημοσύνου— θὰ ξεσήκωνε θύελλα διαμαρτυριῶν καὶ θὰ τὸν ἐξέθετε. Ἂς σημειωθεῖ ἐδῶ, ὅτι ὁ π. Σταῦρος εἶναι ἕνας εὐλαβής, ἠθικός, ἄμεμπτος καὶ ἀκατηγόρητος κληρικός, ποὺ χαίρει τῆς ἐκτιμήσεως καὶ τοῦ σεβασμοῦ ἑκατοντάδων πνευματικῶν του τέκνων.

Ὅμως τότε, συνέβη ἕνα δυσάρεστο γεγονός. Ἕνας νέος ἄνθρωπος, ὁ Ἀπόστολος Σταφύλης, συνειδητὸ καὶ ἐνεργὸ μέλος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, πνευματικὸ τέκνο τοῦ π. Σταύρου Βάϊου —ποὺ ἦταν καὶ αὐτὸς ἀποτειχισμένος— ἐκοιμήθη. Καὶ ζῶν ἔτι, εἶχε ἐκφράσει τὴν θέλησή του (τὴν ὁποία σεβάστηκαν οἱ δικοί του), ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία του νὰ γίνει ἀπὸ ἀποτειχισμένο ἱερέα.

Ἐδῶ, λοιπόν, βρῆκε ἀφορμὴ ὁ τηρητὴς τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ «φιλεύσπλαχνος» Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Νικόλαος νὰ παρουσιάσει τὸ ὀρθόδοξο μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς του. Ἀπαγόρευσε νὰ κηδευθεῖ ὁ νεκρός ἀπὸ τὸν π. Σταῦρο! Γιατί; Ἐπειδὴ ἀκριβῶς, ὁ ὀρθόδοξος π. Σταύρος Βάϊος δὲν τὸν ἐμνημόνευε. Ἀγνοοῦσε, ἄραγε, ὁ Φθιώτιδος, ὅτι ὑπάρχει Ἐγκύκλιος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ποὺ δίνει τὴν ἄδεια νὰ διαβάζεται ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία παπικοῦ ἢ προτεστάντη μέσα στὸν Ὀρθόδοξο Ἱ. Ναὸ ἀπὸ ἱερέα ἄλλου δόγματος, ὅταν δὲν ὑπάρχει ἐκεῖ ναὸς τοῦ δόγματος αὐτοῦ; Κι ἂν αὐτὸ ἐπιτρέπεται γιὰ ἕναν αἱρετικό, γιατί δὲν ἐπιτρέπεται γιὰ ἕναν ὀρθόδοξο ἀποτειχισμένο; Ἐπιλεκτικά, κατὰ τὸ δοκοῦν καὶ τὸ συμφέρον του ἐφαρμόζει τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς νόμους ὁ σεβασμιώτατος μητροπολίτης Φθιώτιδος;

Καὶ ὦ τῆς ὑποκρισίας! Ὁ μητροπολίτης Φθιώτιδος βρῆκε ἐπιτέλους τὴν ἀληθοφανῆ ἀφορμὴ ποὺ δυὸ χρόνια περίμενε, «σκυλεύοντας» ἕναν νεκρὸ καὶ χρησιμοποιώντας τὸν θάνατό του, γιὰ νὰ πλήξει τὸν συλλειτουργό του π. Σταῦρο, ὁ ὁποῖος δέχτηκε, κατὰ τὴν ἐπιθυμία τῆς οἰκογένειας τοῦ νεκροῦ, νὰ τελέσει τὴν ἐξόδιο ἀκολουθία σὲ ἕναν Ναὸ τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ὁ Δεσπότης Φθιώτιδος ἀπαγόρευσε ἡ κηδεία νὰ γίνει σὲ νεοημερολογίτικο ναό. Εἴπαμε στὸν π. Σταῦρο, πὼς δὲν μᾶς βρίσκει σύμφωνους ἡ λύση αὐτὴ ποὺ τότε ἔδωσαν. Θὰ ἦταν προτιμότερο νὰ διαβαστεῖ ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία κατευθείαν στὸ κοιμητήριο. Ἀλλὰ ἐκείνη τὴν τραγικὴ στιγμή, ποὺ εἶχε πέσει βαρὺ τὸ πένθος στὴν νεαρὴ σύζυγο καὶ στοὺς συγγενεῖς τοῦ κεκοιμημένου καὶ κάτω ἀπὸ τὴν πίεση τῶν πραγμάτων, εἶχαν τὴν πολυτέλεια οἱ πονεμένοι ἐκεῖνοι ἄνθρωποι γιὰ ἰδανικὲς λύσεις;

Ἔτσι, παίρνοντας ἀφορμὴ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ π. Σταῦρος δὲν πέταξε σὰν σκυλὶ τὸ πνευματικὸ του παιδί, ἀλλὰ τὸ διάβασε σὲ ἕναν ναὸ τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου, ὁ Φθιώτιδος —ἀφοῦ αὐτό τό θεώρησε μεγίστη παράβαση— κίνησε τὴν διαδικασία διώξεως τοῦ π. Σταύρου· τὸν κατήγγειλε καὶ τὸν παρέπεμψε νὰ δικασθεῖ.

Γιατὶ ὁ μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Νικόλαος, φέρθηκε μὲ τέτοια σκληρότητα πρὸς τὸν π. Σταῦρο καὶ τὴν οἰκογένεια τοῦ ἀειμνήστου Ἀποστόλου, καὶ μάλιστα μὲ ἀφορμὴ τὴν κηδεία; Ἀσφαλῶς γιατὶ ἤθελε νὰ εἶναι —τάχα— τηρητὴς αὐστηρῶν ἢ ἀνύπαρκτων γιὰ τὴν περίπτωση ἐκκλησιαστικῶν Νόμων καὶ Κανόνων τῆς Πίστεως.

Ἂς τοῦ θυμίσουμε, λοιπόν, ὅτι αὐτὸς ὁ παπὰς στὸν ὁποῖο ἀπαγόρευσε νὰ κηδέψει τὸ πνευματικό του παιδί, κι αὐτὸς ὁ πιστὸς τοῦ ὁποίου τὴν ἐξόδιο ἀκολουθία ἀπαγόρευσε, δὲν ἦσαν οὔτε πλούσιοι, οὔτε αὐλοκόλακες, οὔτε Οἰκουμενιστές, οὔτε αἱρετικοί, οὔτε αὐτόχειρες, οὔτε συγγενεῖς ὑπουργοῦ, ἀλλὰ ἁπλῶς ἀποτειχισμένοι. Ἂν ἦσαν κάτι ἀπὸ τὰ παραπάνω, τότε θὰ εὑρίσκετο εὔκολα λύση, ὅπως βρῆκαν σὲ ἄλλες περιπτώσεις λύση: πρόσφατα ὁ μητροπολίτης Πατρῶν καὶ παλαιότερα ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν (ἐπιτρέποντας τὴν κηδεία σὲ αὐτόχειρες)· καὶ πιὸ παλιὰ ὁ μητροπολίτης Καλαβρύτων, ποὺ βρῆκε λύση γιὰ τὴν κήδευση μητέρας γνωστῆς ὑπουργοῦ, ἡ ὁποία ἀνῆκε σὲ αἱρετικὴ παραφυάδα, ἀλλὰ διαβάστηκε στὸν Ἱερὸ Ναὸ Βαλιμητίκων Αἰγίου, γιατὶ ὁ τοπικὸς μητροπολίτης ζήτησε καὶ τοῦ ἐστάλη ἡ εἰδικὴ Ἐγκύκλιος, ποὺ «ἐθεράπευε» τέτοιες περιπτώσεις!

Στὸ σημεῖο αὐτὸ δημιουργήθηκε κάποιο πρόβλημα. Οἱ διάφορες ἀπειλὲς —μὲ κυριότερη τὴν καθαίρεση—, ἡ ἐγκατάλειψη τοῦ π. Σταύρου ἀπὸ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι τὸν εἶχαν ὁπλίσει μὲ θεολογικὰ ἐπιχειρήματα γιὰ νὰ προχωρήσει στὴν διακοπὴ μνημοσύνου, ἔκαναν ὥστε νὰ μείνει μόνος στὴν ἀντιμετώπιση τοῦ προβλήματος καὶ γι’ αὐτὸ ἐστράφη καὶ ἀναζήτησε βοήθεια σὲ δικηγόρους ποὺ ἐγνώριζαν τὰ θέματα αὐτά. Ἐκεῖνοι, ἀνήκοντες στὸν χῶρο τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου, ἐθεώρησαν καλό, νὰ τονίσουν ὡς ὑπερασπιστικὴ γραμμὴ (ποὺ θὰ ἐνίσχυε τὴν θέση του) ὅτι ἀνήκει στὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο τῶν Γ.Ο.Χ., ἐνῶ ὁ π. Σταῦρος ἀκολουθοῦσε μόνον τὸ Παλαιὸ Ἑορτολόγιο, χωρὶς —ὅπως ἤδη ἐτονίσαμε— νὰ ἔχει ἐνταχθεῖ σὲ ὁποιαδήποτε παλαιοημερολογίτικη παράταξη ἢ νὰ ἔχει ἀποδεχθεῖ τὶς ἀλληλοσυγκρουόμενες ἐκκλησιολογικὰ καὶ δογματικὰ τοποθετήσεις ὁποιασδήποτε παράταξης.

Μία παράμετρο, ὅμως, δὲν ἐζύγισε ὅπως καὶ ὅσο ἔπρεπε ὁ π. Σταῦρος —καὶ πῶς θὰ μποροῦσε, ἄλλωστε· ὄντας ἀπομονωμένος ἀπὸ ἐκείνους τοῦ ἀντι-οἰκουμενιστικοῦ χώρου, ποὺ μποροῦσαν κι ἔπρεπε νὰ τοῦ συμπαρασταθοῦν καὶ νὰ τὸν συμβουλεύσουν, ἀλλὰ καὶ ὡς ἄπειρος ἄνθρωπος περὶ τὶς νομικὲς ὑποθέσεις, ἐμπιστευόμενος ἀπολύτως τοὺς νομικοὺς ἐκπροσώπους του. Στὴν πορεία τοῦ ἀγῶνα του καὶ καθὼς ἐνεπλάκη σὲ δικαστικὲς καὶ δικηγορικὲς πρακτικές, ποὺ χρησιμοποιοῦν λόγο, ὁρολογίες καὶ μεθοδεύσεις ἀσύμβατες γι’ αὐτὸν —μὲ τὸν πρᾶο καὶ ἥσυχο χαρακτῆρα του— ἐδέχθη, κάτω ἀπὸ τὴν πίεση τῶν πραγμάτων, λεκτικὲς διατυπώσεις οἱ ὁποῖες δὲν ἐξέφραζαν πάντα τὴν ἀπὸ ἐτῶν συνειδητὴ ἐπιλογή του.

Ἔτσι, ὑπὸ πίεση καὶ συναισθηματικὴ φόρτιση ἀπὸ τὴν ἀπαγόρευση τοῦ οἰκείου ἐπισκόπου νὰ πραγματοποιήσει τὴν κηδεία τοῦ ἀγαπημένου του πνευματικοῦ τέκνου, ζώντας μέσα σ’ ἕνα κλίμα ἀπειλῶν καὶ διώξεως ἀπὸ ἕναν ἐπίσκοπο, τὸν ὁποῖο σὲ τίποτα δὲν εἶχε βλάψει, καὶ προσπαθώντας νὰ ἀποσείσει ἀπὸ πάνω του αὐτὸ τὸ πρωτόγνωρο βάρος, δέχτηκε νὰ γραφεῖ, πὼς ἀνήκει στὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο (συγκεκριμένα στοὺς «παλαιοημερολογῖτες» Γ.Ο.Χ.), χωρὶς νὰ ἐπισημάνει ὅσο ἔπρεπε, ὅτι μ’ αὐτὸ ἐννοοῦσε (ὅπως εἴδαμε ὅτι ἐτόνισε στὴν πρὸς τὸν μητροπολίτη του β΄ ἐπιστολή), ὅτι ἀκολουθεῖ τὸ Ἡμερολόγιο-Ἑορτολόγιο ποὺ ἴσχυε πρὶν τὸ 1924 καὶ ὄχι ὅτι ἐνετάχθη σὲ παράταξη τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου. Εἶναι τὸ Ἑορτολόγιο ποὺ ἀκολουθοῦν ἀκόμα καὶ σήμερα τὸ Ἅγιο Ὄρος καὶ οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες τῶν Ἱεροσολύμων, τῆς Ρωσίας, τῆς Σερβίας, τῆς Βουλγαρίας κ.λπ., ἀλλὰ —δυστυχῶς— τὸ Ἑορτολόγιο ἀπὸ μόνο του δὲν τὶς ἐμπόδισε νὰ ἔχουν ἐπικοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς οἰκουμενιστές. Μαζὶ μὲ ἄλλα καὶ αὐτὸ τὸ σημεῖο, ποὺ περιέχεται στὰ ἔγγραφα τὰ ὁποῖα ἐστάλησαν στὴν Ἱερὰ Σύνοδο, ἐκμεταλλεύτηκαν ὁ διώκτης του Μητροπολίτης καὶ οἱ δικαστές του γιὰ νὰ τὸν καθαιρέσουν.

Ἡ καθαίρεση, ὅμως, τοῦ π. Σταύρου Βαΐου πάσχει τυπικά, καὶ ἂν προσβληθεῖ σὲ ἀνώτερο δικαστήριο θὰ δικαιωθεῖ. Διότι στὸ κατηγορητήριο (ἀνάμεσα στὶς ἄλλες ἀβάσιμες κατηγορίες) περιλαμβάνεται —καὶ ἐλήφθη ὑπ’ ὄψιν γιὰ τὴν ἔκδοση τῆς καταδικαστικῆς ἀποφάσεως— καὶ ἡ κατηγορία τῆς ἀποτειχίσεώς του. Ἀλλά, ὅπως σημειώσαμε, ἡ πράξη τῆς διακοπῆς τῆς μνημονεύσεως τοῦ ἐπισκόπου γιὰ θέματα Πίστεως δὲν εἶναι παράνομη πράξη ἢ τιμωρούμενη, ἀφοῦ προβλέπεται ἀπὸ ἰσχύοντες Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Εἶναι ἀσφαλιστικὴ δικλείδα καὶ ἰσχυρότατο ὅπλο στὰ χέρια τῶν ἱερέων, ποὺ ὀρθὰ χρησιμοποιούμενο μπορεῖ νὰ θέσει φρένο στίς, ὡς πρὸς τὴν πίστη, αὐθαιρεσίες τῶν ἐπισκόπων.

Στὴν Πατριαρχικὴ Σύνοδο, ποὺ ἀναφέραμε παραπάνω, εἴδαμε πώς, ἂν καὶ ἐτέθη ὡς πρόταση: ἡ λήψη ἀποφάσεως γιὰ τὴν καθαίρεση τῶν ἀποτειχισμένων (πρόταση ἡ ὁποία συνάδει μὲ τὸ πνεῦμα ποὺ διέπει τοὺς οἰκουμενιστὲς «ὀρθόδοξους» ἡγέτες), αὐτὴ ἡ πρόταση δὲν ἔγινε ἀποδεκτή, λόγω τῆς ἀντιδράσεως τοῦ τότε Πατριάρχη Ἱεροσολύμων. Ἀπεναντίας δέ, ὅπως προβλέπεται ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες, πρέπει νὰ ἐπαινοῦνται καὶ νὰ ἀξιώνονται ἰδιαιτέρας τιμῆς, γιὰ τὴν πράξη τους αὐτή, οἱ κληρικοὶ ποὺ ἀποτειχίζονται, διότι διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ ὄχι μόνον δὲν προβαίνουν σὲ σχίσμα ἀλλὰ —ἀκριβῶς— ἀπαλλάσσουν τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὰ σχίσματα.

Ἂς θυμίσουμε πάλι, ὅτι τὴν διακοπὴ μνημονεύσεως καὶ ἀποτειχίσεως εἶχε καταστήσει γνωστή, τρία χρόνια πρὶν τὴν καθαίρεσή του, στὸν διοικητικό του προϊστάμενο, μητροπολίτη Φθιώτιδος κ. Νικόλαο, μὲ πολυσέλιδα καὶ θεολογικῶς κατοχυρωμένα κείμενα, τὰ ὁποῖα ὁ Φθιώτιδος, δὲν ἀντέκρουσε ὡς εἶχε ἠθικό, ποιμαντικὸ καὶ νομοκανονικὸ χρέος νὰ πράξει, μὴ ἔχων ἀσφαλῶς ἐπιχειρήματα, ἀρκούμενος σὲ προφορικὲς νουθεσίες-διαταγές, νομίζοντας πὼς θὰ τὸν πείσει νὰ τὸν μνημονεύει, ἀφοῦ ὣς τότε, ποτὲ ὁ π. Σταῦρος δὲν εἶχε δώσει καμία ἀφορμὴ καὶ ὁ ἴδιος ὁ Μητροπολίτης τὸ ἀναγνωρίζει αὐτό, γράφων πὼς οἱ πιστοὶ σᾶς ἐκτιμοῦσαν καὶ σᾶς ἐσέβοντο.

Δημοσιεύουμε τὸ παρὸν κείμενο γιὰ νὰ καταγραφεῖ ἡ ἀλήθεια τῶν γεγονότων σχετικὰ μὲ τὴν καθαίρεση τοῦ π. Σταύρου Βαΐου καὶ νὰ φανεῖ γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ὁ ἐξουσιαστικὸς τρόπος —ἀπότοκος τοῦ αὐθαίρετου καὶ ὁλοκληρωτικοῦ ἐξουσιαστικοῦ καθεστῶτος ποὺ ἔχει ἐπιβληθεῖ στὴν Ἁγία Ὀρθοδοξία μας— μὲ τὸν ὁποῖο οἱ συγκεκριμένοι μητροπολίτες τῆς ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας διαχειρίζονται τὰ θέματα ποὺ ἅπτονται τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, παραβιάζοντας τὴν ἐλευθερία καὶ τὸ αὐτεξούσιο τοῦ προσώπου τῶν ἰδίων τῶν κληρικῶν της, ποὺ τολμοῦν —χρησιμοποιοῦντες συγκεκριμένους Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας— νὰ προβαίνουν, κατὰ συνείδηση, σὲ ἁγιοπατερικὴ ἀντιμετώπιση θεμάτων Πίστεως, ὅπως ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Θεσσαλονίκη, 16 Νοεμβρίου 2010

Γιὰ τὴν «Φιλορθόδοξο Ἕνωσι “Κοσµᾶς Φλαµιᾶτος”»

Ὁ Πρόεδρος Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο

Ὁ Γραµµατέας Παναγιώτης Σηµάτης

Το παρόν προσυπογράφει και ο Ορθόδοξος Χριστιανικός Αγωνιστικός Σύλλογος

ΑΓ.ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ έδρα Λάρισα Βόλος

π. Σεραφείμ Ρόουζ

Η σύγχρονη ζωή και η Αμερική κατά τον π. Σεραφείμ Ρόουζ

'Η Ρωσία και οι άλλες ορθόδοξες χώρες κάτω από τον Κομμουνισμό είχαν δοκιμάσει ήδη τον πικρό ποτήριο της ένδειας και της απάνθρωπης σκλαβιάς μέσα σε αυτές, οι πιστοί χριστιανοί είχαν μάθει ήδη την έννοια της λυτρωτικής δοκιμασίας. Αλλά τί γίνεται στην ελεύθερη Δύση και ειδικά στην Αμερική; Ποιά ήταν ή πνευματική πρόγνωση για αυτή την ακμάζουσα χώρα, πού καλύφθηκε με ένα ογκώδες «αρχιπέλαγος» εμπορικών κέντρων και «ταχυφαγίων» (FAST FOOD), πού είναι εφοδιασμένη πλήρως με τα φαινομενικά απεριόριστα καταναλωτικά αγαθά και ή οποία τελειοποιεί συνεχώς τα μέσα για να γίνει ή ζωή στη γη περισσότερο άνετη και ευχάριστη;

Μιλώντας σε μια ομάδα ορθόδοξων Αμερικανών στο Προσκύνημα του Αγίου Γερμανού τον 1982, ό π. Σεραφείμ εξέτασε την σύγχρονη ζωή και την αξιολόγησε ως έξης:

«Καθένας πού εξετάζει την σύγχρονη ζωή μας κάτω από τον πρίσμα της κανονικής ζωής των ανθρώπων των προγενέστερων χρόνων -ας πούμε, της Ρωσίας ή της Αμερικής ή οποιασδήποτε άλλης χώρα τής Δυτικής Ευρώπης του δεκάτου ένατου αιώνα- έρχεται αντιμέτωπος με τον γεγονός του πόσο αφύσικη έχει γίνει ή ζωή σήμερα. Όλες οι έννοιες τής εξουσίας και τής υπακοής, τής ευπρέπειας και τής ευγένειας, τής δημόσιας και ιδιωτικής συμπεριφοράς, όλες έχουν αλλάξει δραστικά, έχουν γυρίσει ανάποδα εκτός από μερικούς μεμονωμένους θύλακες ανθρώπων -συνήθως αφοσιωμένων χριστιανών- πού προσπαθούν να διατηρήσουν τον αποκαλούμενο "ξεπερασμένο" τρόπο ζωής.

Ή αφύσικη ζωή μας μπορεί σήμερα να χαρακτηριστεί ως καλομαθημένη, ως παραχαϊδεμένη. Από την παιδική ηλικία τον σημερινό παιδί μεγαλώνει, κατά γενικό κανόνα, όπως ένας μικρός θεός ή μια θεά στην οικογένεια οι ιδιοτροπίες του τροφοδοτούνται, οι επιθυμίες του εκπληρώνονται- περιβάλλεται από παιχνίδια, διασκεδάσεις, ανέσεις δεν εκπαιδεύεται και δεν γαλουχείται σύμφωνα με τις αυστηρές αρχές τής χριστιανικής συμπεριφοράς, αλλά αφήνεται να αναπτυχθεί κατά οποιονδήποτε τρόπο σύμφωνα με τις επιθυμίες του. Είναι συνήθως αρκετό γι' αυτό τον παιδί να πει, "Θέλω αυτό!" ή "Δεν θέλω να κάνω αυτό!", υποχρεώνοντας τούς γονείς του να υποκύψουν ενώπιο του και να τον αφήσουν να πάρει τον δρόμο του.

Ίσως αυτό δεν συμβαίνει όλη την ώρα και σε κάθε οικογένεια, αλλά συμβαίνει αρκετά συχνά για να είναι ό κανόνας τής σύγχρονης ανατροφής των παιδιών, και ακόμη και οι καλύτεροι γονείς δεν ξεφεύγουν τελείως από την επιρροή του. Ακόμα κι ανέσεις οι γονείς προσπαθούν να μεγαλώσουν ένα παιδί με αυστηρότητα, οι γείτονες προσπαθούν να κάνουν κάτι άλλο. Και είναι υποχρεωμένοι να λαμβάνουν υπόψη τους αυτό κατά την διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους.

Όταν ένα τέτοιο παιδί γίνεται ενήλικας, περιβάλλεται φυσικά με τα ιδία πράγματα πού χρησιμοποίησε στην παιδική ηλικία του: ανέσεις, διασκεδάσεις και παιχνίδια για μεγάλους. Ή ζωή γίνεται μια σταθερή αναζήτηση τής «διασκέδασης» (fun) -πού, παρεμπιπτόντως, είναι μία λέξη ολότελα ανήκουστη σε οποιοδήποτε άλλο λεξιλόγιο του δέκατο ένατο αιώνα στη Ρωσία ή σε οποιοδήποτε σοβαρό πολιτισμό, δεν θα καταλάβαιναν τί θα πει αυτή ή λέξη.

Ή ζωή είναι μια σταθερή αναζήτηση τής "διασκέδασης", ή όποια είναι τόσο κενή από οποιοδήποτε σοβαρό περιεχόμενο πού ένας επισκέπτης από οποιαδήποτε χώρα του δεκάτου ενάτου αιώνα, κοιτάζοντας τα δημοφιλή τηλεοπτικά προγράμματά μας, τα πάρκα διασκέδασης, τις διαφημίσεις, τις ταινίες, την μουσική -σχεδόν οποιαδήποτε πτυχή του δημοφιλούς πολιτισμού μας- θα σκεφτόταν ότι είχε φτάσει πέρα από την τρέλα, σε μία χώρα πού έχουν χάσει εντελώς την επαφή με την πραγματικότητα. Δεν τον λαμβάνουμε συχνά υπόψη αυτό, επειδή ζούμε σε αυτή την κοινωνία και τον παίρνουμε σαν δεδομένο.

Μερικοί παρατηρητές της σύγχρονης ζωής μας έχουν αποκαλέσει τούς νέους ανθρώπους σήμερα ή "γενιά μου" και την εποχή μας "εποχή τού ναρκισσισμού", στην όποια κυριαρχεί μια λατρεία και μια γοητεία πού αποτρέπει να αναπτυχθεί μία κανονική ανθρώπινη ζωή. Άλλοι έχουν μιλήσει για "πλαστικό" σύμπαν ή φαντασία όπου τόσοι πολλοί άνθρωποι ζουν σήμερα, ανίκανοι να αντιμετωπίσουν ή να δεχθούν την πραγματικότητα τού κόσμου γύρω τους ή τα προβλήματα μέσα τους.

Όταν ή "γενιά μου" στρέφεται στη θρησκεία -κάτι πού συνέβη πολύ συχνά κατά τις τελευταίες δεκαετίες-, αυτό συνήθως είναι στροφή προς μία "πλαστική" ή φανταστική μορφή θρησκείας: μιας θρησκείας "αύτο-αναπτυσσόμενης" (όπου ό εαυτός παραμένει τον αντικείμενο της λατρείας) μιας θρησκείας πλύσεως τού εγκεφάλου και έλέγχου τού νου- μιας θρησκείας των θεοποιημένων γκουρού, της αναζήτησηςUFO και "εξωγήινων όντων", αφύσικων καταστάσεων και συναισθημάτων...

Είναι σημαντικό για μας να συνειδητοποιήσουμε, καθώς προσπαθούμε να ζήσουμε μία χριστιανική ζωή σήμερα, ότι ό κόσμος πού έχει διαμορφωθεί από την παραχαϊδεμένη εποχή προβάλλει αξιώσεις στην ψυχή, είτε στη θρησκεία είτε στην κοσμική ζωή, τις όποιες αξιώσεις μπορεί κάποιος να τις αποκαλέσει με μία λέξη ολοκληρωτικές.

Αυτό είναι αρκετά εύκολο να τον δει κανείς στις εγκεφαλικές λατρείες πού έχουν λάβει τόσο πολλή δημοσιότητα τα τελευταία χρόνια, και πού απαιτούν ολοκληρωτική υποταγή σε έναν αυτοανακηρυγμένο «άγιο άνθρωπο»- αλλά είναι εξίσου εμφανές μέσα στην κοσμική ζωή, όπου κάποιος έρχεται αντιμέτωπος όχι μόνο με ένα μεμονωμένο πειρασμό εδώ ή εκεί, αλλά με μια σταθερή κατάσταση πειρασμού πού περιβάλλει τα πάντα και "έπιτίθεται" στόν οποιονδήποτε -εκεί όπου ή υπολανθάνουσα μουσική ακούγεται παντού στις αγορές και τις επιχειρήσεις, στους δημόσιους χώρους και στα διαφημιστικά των δρόμων των πόλεων εκεί όπου ή μουσική ρόκ παρουσιάζεται παντού από τούς θιασώτες της, ακόμη και στις δασικές κατασκηνώσεις και τα τροχόσπιτα αλλά και στο ίδιο τον σπίτι, όπου ή τηλεόραση γίνεται συχνά ό μυστικός κυβερνήτης της οικογένειας πού υπαγορεύει τις σύγχρονες άξιες, τις απόψεις, και τις προτιμήσεις»

-Βιβλ. π. Σεραφείμ Ρόουζ. Η ζωή και τα έργα του. Τόμος Γ΄

ΜΙΑ ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Εἶναι ἀπαραίτητη ἡ ἐξομολόγηση σέ Πνευματικό;

Ἀναρτήθηκε ἀπὸ τὸ hristospanagia1

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΖΩΗ.

«Ἄν δέν σοῦ διαβάσει τήν εὐχή αὐτός (πού τόν ἔλεγε «χαραμοφάη») ἐγώ δέν θά σέ συγχωρήσω».

Ήμουν άθεη

(παρμένο από τη Ρωσία)

Ήμουν άθεη και έβριζα πολύ και φοβερά το Θεό. Ζούσα μέσα στη ντροπή και την πορνεία και ήμουν νεκρή στη γη. Όμως ο ελεήμων Θεός δεν άφησε να χαθώ, αλλά με οδήγησε στη μετάνοια.

Στα 1961 αρρώστησα από καρκίνο και ήμουν άρρωστη τρία χρόνια. Δεν έμενα ξαπλωμένη, παρά εργαζόμουνα και έκανα θεραπεία σε γιατρούς, ελπίζοντας να βρω θεραπεία. Τους τελευταίους έξη μήνες είχα τελείως αδυνατίσει, τόσο που ούτε νερό δεν μπορούσα να πιω. Μόλις το έπινα, αμέσως το έκανα εμετό. Τότε με πήγαν στο νοσοκομείο και επειδή ήμουν πολύ ενεργητική κάλεσαν ένα καθηγητή από τη Μόσχα και αποφάσισαν να με χειρουργήσουν.

Μόλις μου άνοιξαν την κοιλιά, αμέσως πέθανα. Η ψυχή μου βγήκε από το σώμα και στέκονταν ανάμεσα σε δύο γιατρούς και εγώ με μεγάλο φόβο και τρόμο κοίταζα την αρρώστια μου. Ολόκληρο το στομάχι μου και τα έντερα μου ήταν προσβεβλημένα από καρκίνο. Στεκόμουνα και σκεπτόμουνα γιατί είμαστε δύο; Δεν είχα ιδέα ότι υπάρχει ψυχή. Οι κομμουνιστές μας φούσκωναν και μας δίδασκαν ότι η ψυχή και ο Θεός δεν υπάρχουν, ότι αυτό είναι μόνο επινόηση των παπάδων για να ξεγελάσουν το λαό και να τον κρατούν σε φόβο για κάτι που δεν υπάρχει.

Βλέπω τον εαυτό μου που στέκεται και τον βλέπω πάλι πάνω στο χειρουργείο. Μου έβγαλαν...
έξω όλα τα εντόσθια και αναζητούσαν τον δωδεκαδάκτυλο. Αλλά εκεί υπήρχε μόνον πύον, τα πάντα ήταν κατεστραμμένα και χαλασμένα, τίποτε δεν ήταν υγιές. Οι γιατροί τότε είπαν: «αυτή δεν έχει με τι να ζήσει». Όλα τα έβλεπα με μεγάλο φόβο και τρόμο και πάλι σκεπτόμουνα: «Πώς και από πού είμαστε δύο;. Στέκομαι και ταυτόχρονα είμαι ξαπλωμένη; ”Οι γιατροί τότε επέστρεψαν τα εντόσθιά μου όπως-όπως και είπαν ότι το σώμα μου πρέπει να δοθεί στους νέους ειδικευόμενους γιατρούς για διδασκαλία και το μετέφεραν στο νεκροστάσιο και εγώ πήγαινα κοντά τους και όλο και παραξενευόμουνα και σκεφτόμουνα πως και από πού είμαστε δύο. Εκεί με άφησαν ξαπλωμένη γυμνή, καλυμμένη ως το ύψος του στήθους με ένα σεντόνι. Μετά απ αυτό βλέπω ότι ήλθε ο αδελφός μου και έφερε το μικρό μου γιο. Ήταν έξι χρονών και ονομάζονταν Αντρούσκα (Αντρέι). Ο γιός μου πλησίασε το σώμα μου και με φίλησε στο κεφάλι . Άρχισε να κλαίει και να λέει: «Μαμά, μαμά, γιατί πέθανες; Είμαι ακόμη μικρός, πως θα ζήσω χωρίς εσένα; Πατέρα δεν έχω και συ πέθανες! Εγώ τότε τον αγκάλιασα και τον φίλησα, αλλά αυτό δεν το αισθάνθηκε ούτε το είδε ούτε με πρόσεξε, αλλά κοίταγε το νεκρό μου σώμα. Έβλεπα επίσης πως έκλεγε ο αδελφός μου. Μετά απ αυτό, εγώ με μιας βρέθηκα στο σπίτι μου. Ήλθε η πεθερά μου από τον πρώτο μου γάμο, η μητέρα μου και η αδελφή μου. Τον πρώτο μου σύζυγο τον εγκατέλειψα γιατί πίστευε στο Θεό. Τότε άρχισε η διανομή των πραγμάτων μου. Εγώ ζούσα πλούσια και με πολυτέλεια και όλα αυτά τα απόκτησα με αδικία και με πορνεία. Η αδελφή μου άρχισε να αφαιρεί τα πιο ωραία από τα πράγματά μου, ενώ η πεθερά ζητούσε να αφήσει και κάτι στο γιό μου. Η αδελφή μου δεν άφηνε τίποτε, αλλά επιπλέον άρχισε να εμπαίζει την πεθερά λέγοντας: «αυτό το παιδί δεν είναι από τον γιό σου και συ δεν του είσαι τίποτε». Μετά απ αυτό αυτές βγήκαν και έκλεισαν το σπίτι. Η αδελφή μου πήρε μαζί της και ένα μεγάλο μπόγο με πράγματα. Ενώ αυτές μάλωναν για τα πράγματά μου είδα γύρω μας να χορεύουν και να χαίρονται διάβολοι.

Ξαφνικά βρέθηκα στον αέρα και βλέπω σαν να πετώ με αεροπλάνο.

Αισθάνομαι ότι κάποιος με συγκρατεί και ότι υψώνομαι όλο και πιο πολύ. Βρέθηκα πάνω από την πόλη ΜΠΑΡΝΑΟΥΛ. Μετά βλέπω ότι η πόλη χάθηκε . Έγινε σκοτάδι. Μετά απ αυτό άρχισε πάλι να έρχεται φως και στο τέλος φώτισε τελείως και το φως ήταν πάρα πολύ ισχυρό που δεν μπορούσα να το κοιτάξω. Με τοποθέτησαν σε μαύρη πλάκα ενάμιση μέτρου. Έβλεπα δένδρα με πολύ χοντρούς κορμούς και πανέμορφο ποικιλόχρωμο φύλλωμα. Ανάμεσα στα δένδρα υπήρχαν σπίτια και μάλιστα όλα καινούργια, αλλά δεν είδα ποιοι ζούσαν σ αυτά. Στην κοιλάδα αυτή είδα πλούσιο πράσινο χορτάρι και σκέφτηκα: που βρίσκομαι εγώ τώρα; Αν βρίσκομαι στη γη τότε γιατί δεν υπάρχουν εδώ επιχειρήσεις, εργοστάσια ούτε άλλα κτίρια, γιατί δεν υπάρχουν δρόμοι ούτε συγκοινωνία; Τι μέρος είναι ετούτο εδώ χωρίς ανθρώπους και ποιος τέλος πάντων ζει εδώ; Λίγο πιο πέρα είδα να περπατάει μια ωραία υψηλή γυναίκα με βασιλικά φορέματα κάτω από τα οποία φαίνονταν τα δάκτυλα των ποδιών. Περπατούσε τόσο ανάλαφρα που από τα πόδια δεν λύγιζε ούτε το χορτάρι. Κοντά της πήγαινε ένας νεαρός που είχε ύψος ως τους ώμους της. Είχε κρυμμένο το πρόσωπο του με τα χέρια του και για κάτι έκλεγε πολύ και πικρά και παρακαλούσε, αλλά για ποιο λόγο δεν μπορούσα να ακούσω. Σκέφτηκα ότι είναι ο γιος της και μέσα μου διαμαρτυρήθηκα γιατί δεν τον λυπάται και δεν του εκπληρώνει το αίτημα. Αυτός έκλεγε και θρηνούσε και εκείνη δεν του εκπλήρωνε την αίτηση. (Σημείωση: Από όλα φαίνεται ότι αυτός ο νεαρός ήταν άγγελος φύλακας αυτής της νεκρής γυναίκας. Φαίνεται επίσης πόσο ενδιαφέρονται οι άγιοι άγγελοι για μας και τις ψυχές μας, αλλά εμείς δεν το βλέπουμε. Παραπέρα φαίνεται και αυτών το αίτημα είναι ανεκπλήρωτο, αν ο θάνατος μας βρει αμαρτωλούς και αμετανόητους). Όταν αυτοί με πλησίασαν, ο νεαρός έπεσε μπροστά στα πόδια της και άρχισε να την παρακαλεί εντονότερα και να οδύρεται και να της ζητεί κάτι. Εκείνη κάτι του απάντησε, αλλά δεν μπόρεσα να καταλάβω τι. (Σημείωση: Είχα την ευκαιρία και από άλλες πηγές να γνωρίσω πως και πόσο πικρά κλαίει ο άγ. Άγγελος φύλακας όταν αυτός που του δόθηκε για φύλαξη δεν υπακούει στην αγία Εκκλησία και στην αγία πίστη, χάνοντας την ψυχή του για πάντα). Όταν αυτοί με πλησίασαν ήθελα να τη ρωτήσω: «που βρίσκομαι;» Τη στιγμή εκείνη η γυναίκα αυτή σταύρωσε τα χέρια στο στήθος, ύψωσε τα μάτια προς τον ουρανό και είπε : «Κύριε, που θα πάει αυτή έτσι;». Εγώ τότε έτρεμα και μόλις τώρα κατάλαβα ότι είχα πεθάνει, ότι η ψυχή μου βρίσκονταν στον ουρανό και το σώμα έμεινε στη γη. Τότε άρχισα να κλαίω και να οδύρομαι και ακούω φωνή που λέει: «επιστρέψτε την στη γη για τις αγαθοεργίες του πατέρα της». Άλλη φωνή απάντησε: «βαρέθηκα την αμαρτωλή και διεφθαρμένη ζωή της. Εγώ ήθελα να την εξαφανίσω από προσώπου γης χωρίς μετάνοια, αλλά με παρακάλεσε γι αυτήν ο πατέρας της. Δείξε της το μέρος για το οποίο άξιζε».
Αμέσως βρέθηκα στον Άδη.
Τότε άρχισαν να έρπουν μέχρις εμένα φοβερά πυρακτωμένα φίδια με μακριές γλώσσες που ξερνούσαν φωτιά και άλλες αποκρουστικές βρωμιές. Η βρώμα ήταν αβάσταχτη. Αυτά τα φίδια τυλίχθηκαν γύρω μου και ταυτόχρονα από κάπου παρουσιάστηκαν σκουλήκια χοντρά ίσαμε το δάκτυλο με ουρές που κατέληγαν σε βελόνες και άγκιστρα. Αυτά έμπαιναν σε όλα τα ανοικτά μου μέρη, στα αυτιά, στα μάτια, στη μύτη, κ.λ.π. και έτσι με βασάνιζαν και εγώ κραύγαζα όχι με την φωνή μου. Αλλά εκεί δεν υπήρχε από πουθενά ούτε βοήθεια ούτε έλεος από κανένα. Εκεί είδα πως παρουσιάστηκε η γυναίκα που πέθανε από άμβλωση και άρχισε να παρακαλεί τον Κύριο για έλεος. ΑΥΤΟΣ της απάντησε: «εσύ στην γη δεν με αναγνώριζες, σκότωνες τα παιδιά στην κοιλιά σου και επί πλέον έλεγες στους ανθρώπους: δεν πρέπει να γεννάτε παιδιά, τα παιδιά είναι περιττά». Σε μένα δεν υπάρχουν, δεν υπάρχουν περιττά. Σε μένα υπάρχουν τα πάντα και για όλους αρκετά.
Σε μένα ο Κύριος είπε: «Εγώ σου έδωσα την αρρώστια για να μετανοήσεις, αλλά εσύ με έβριζες ως το τέλος της ζωής και δεν Με αναγνώριζες και για τον λόγο αυτό και εγώ δεν σε αναγνωρίζω! Πως στη γη έζησες χωρίς τον Κύριο Θεό, έτσι και εδώ θα ζήσεις!».
Ξαφνικά όλα μεταστράφηκαν και εγώ κάπου πέταξα. Η βρώμα χάθηκε, χάθηκε και ο δυνατός οδυρμός και εγώ ξαφνικά είδα την εκκλησία μου που ενέπαιζα. Άνοιξε η πύλη και από αυτή βγήκε ιερέας ντυμένος στα άσπρα. Αυτός στέκονταν με σκυμμένο το κεφάλι και κάποια φωνή με ρωτάει: «ποιος είναι αυτός;». Εγώ απάντησα: «ο ιερέας μας». «Εσύ έλεγες ότι είναι χαραμοφάης, αυτός δεν είναι χαραμοφάης, αλλά πραγματικός ποιμένας, δεν είναι μισθοφόρος. Γνώριζε πως αν και είναι κατά το βαθμό μικρός, συνηθισμένος ιερέας, υπηρετεί Εμένα, μάθε ακόμη και τούτο: αν δεν σου διαβάσει αυτός την ευχή της εξομολόγησης, εγώ δεν θα σε συγχωρήσω»! Τότε άρχισα να παρακαλώ: «Κύριε, γύρισέ με στη γη, έχω ένα μικρό γιο». Ο Κύριος είπε: «ξέρω ότι έχεις μικρό γιο, είναι κρίμα γι αυτόν». «Κρίμα», απάντησα εγώ. Τότε Εκείνος αποκρίθηκε: «Εγώ σας λυπούμαι όλους και τρεις φορές σας λυπούμαι. Όλους σας περιμένω πότε θα ξυπνήσετε από το αμαρτωλό όνειρο, να μετανοήσετε και να έλθετε στον εαυτό σας;».

Εδώ τώρα εμφανίστηκε εκ νέου η Μητέρα του Θεού, που νωρίτερα την αποκαλούσα γυναίκα και πήρα το θάρρος να τη ρωτήσω: «Υπάρχει εδώ σε σας παράδεισος;». Αντί για απάντηση μετά απ αυτές τις λέξεις, ξαναβρέθηκα στην κόλαση στον Άδη. Τώρα ήταν χειρότερα από ότι την προηγούμενη φορά. Έτρεξαν ολόγυρά μου οι δαίμονες με καταλόγους και μου έδειχναν τα αμαρτήματά μου και φώναζαν: «εσύ μας υπηρέτησες όταν ήσουν στη γη»! Άρχισα να διαβάζω τα αμαρτήματά μου, όλα μου τα έργα μου που ήταν γραμμένα με μεγάλα γράμματα και ένοιωσα φοβερό φόβο. Από τα στόματά τους έβγαινε φωτιά. Οι δαίμονες με κτυπούσαν στο κεφάλι. Πάνω μου έπεφταν και κολλούσαν πυρακτωμένες σπίθες από φωτιά και με έκαιγαν. Γύρω μου ακούονταν φοβερός θρήνος και κοπετός πολλών ανθρώπων.
Όταν το πυρ δυνάμωνε έβλεπα τα πάντα γύρω μου. Οι ψυχές είχαν φοβερή όψη, ήταν σακατεμένες με τεντωμένους λαιμούς και πρησμένα μάτια. Μου έλεγαν ότι είσαι συντρόφισσα (φαίνεται ότι ήταν κομουνίστριες) και είσαι υποχρεωμένη να ζήσεις μαζί μας. Όπως εσύ έτσι και εμείς όταν είμαστε στη γη δεν αναγνωρίζαμε το Θεό, τον βρίζαμε και κάναμε κάθε κακό, την πορνεία, την υπερηφάνεια και άλλα και ποτέ δεν μετανοήσαμε. Όσοι αμάρτησαν, αλλά μετάνιωσαν, πήγαιναν στη εκκλησία, προσεύχονταν στο Θεό, ελεούσαν τους φτωχούς και βοηθούσαν όσους βρίσκονταν σε ανάγκη και κακοτυχία, αυτοί είναι εκεί πάνω. (Σημείωση: δηλαδή στο παράδεισο, τον οποίο αυτοί εδώ δεν ήθελαν ούτε να μνημονεύσουν).
Εγώ φοβήθηκα φοβερά από αυτά τα λόγια, μου φαίνονταν ότι ήδη βρισκόμουνα εδώ στον Άδη ολόκληρη ζωή και αυτοί μου λένε ότι θα ζήσω μαζί τους αιώνια.
Μετά από αυτό εμφανίστηκε εκ νέου η Μητέρα του Θεού και έγινε φως, οι δαίμονες τράπηκαν σε φυγή και οι ψυχές που βασανίζονται στην κόλαση άρχισαν να φωνάζουν και να την ικετεύουν για έλεος: «Ουράνια βασίλισσα, μη μας αφήνεις εδώ» φώναζαν. «Καιγόμαστε Μητέρα του Θεού και δεν υπάρχει ούτε σταγόνα νερό»! Εκείνη έκλαιγε και μέσα από το κλάμα έλεγε: «Όσο ζούσατε στη γη δε με αναγνωρίζατε και δε μετανοούσατε για τις αμαρτίες σας στον Γιο Μου και Θεό σας και Εγώ τώρα δεν μπορώ να σας βοηθήσω, δεν μπορώ να παραβώ την επιθυμία του Γιου μου και Εκείνος δεν μπορεί την επιθυμία του Πατέρα του! Βοηθώ μόνο αυτούς για τους οποίους παρακαλούν οι συγγενείς και για τους οποίους προσεύχεται η αγία εκκλησία». Μετά απ αυτό εμείς αρχίσαμε να υψωνόμαστε και από κάτω αναδίδονταν δυνατή κραυγή φωνών: «Μητέρα του Θεού μη μας αφήνεις».
Ξανά υπήρχε σκοτάδι και εγώ βρέθηκα στην ίδια πλάκα. Σταυρώνοντας τα χέρια στο στήθος η Μητέρα του Θεού ύψωσε τα μάτια στον ουρανό και άρχισε να προσεύχεται λέγοντας: «τι να κάνω μ αυτήν, που να την βάλω; Μια φωνή απάντησε : «αφήστε την από τα μαλλιά στη γη». «Μα αυτή είναι κουρεμένη;». Η φωνή είπε πάλι: «Πιάστε την από τα μαλλιά». Τότε η Μητέρα του Θεού έφυγε ήσυχα, η πόρτα της μισάνοιξε έτσι που πίσω απ’ αυτήν δεν έβλεπα τίποτε. Κατόπιν επέστρεψε κρατώντας τα μαλλιά μου στα χέρια της και από κάπου εμφανίστηκαν 12 άμαξες χωρίς τροχούς, κινούνταν σιγά και εγώ τις ακολουθούσα. Η Μητέρα του Θεού μου έδωσε τα μαλλιά, αλλά εγώ δεν αντιλήφθηκα ότι με άγγιξε. Άκουσα μόνο όταν είπε ότι η δωδέκατη άμαξα δεν έχει πάτο. Φοβόμουν να καθίσω σ’ αυτήν, αλλά η Μητέρα του Θεού με έσπρωξε στη γη απ’ αυτή.
Μετά απ αυτό εγώ συνήλθα και ενσυνείδητα στεκόμουν και κοίταζα. Ήταν μιάμιση η ώρα το απόγευμα. Μετά από κείνο το φως που είδα εκεί όλα στη γη μου φαίνονταν άσχημα και δεν μου άρεσε που ήμουν στη γη, αλλά τι να κάνω. Τώρα είπα μόνη μου στην ψυχή μου: «πήγαινε στο σώμα»! Τότε βρέθηκα πάλι στο νοσοκομείο και πήγαμε στο ψυγείο που φύλαγαν τα πτώματα. Αυτό ήταν κλειστό, αλλά εγώ μπήκα μέσα χωρίς κώλυμα και είδα το νεκρό μου σώμα: Το κεφάλι μου ήταν γυρισμένο λίγο προς τα πλάγια, ενώ η μέση μου πιέζονταν από νεκρούς. Μόλις η ψυχή μου μπήκε στο σώμα, αμέσως αισθάνθηκα ισχυρό ψύχος. Κάπως απελευθέρωσα την πιεσμένη μέση μου, διπλώθηκα και έσφιξα τα γόνατα με τα χέρια. Τη στιγμή εκείνη έβαλαν μέσα το νεκρό σώμα κάποιου ανθρώπου και όταν άναψαν το φως με είδαν σκυμμένη, ενώ εκείνοι συνήθως βάζουν όλους τους νεκρούς με το πρόσωπο προς τα πάνω. Βλέποντάς με έτσι οι νοσοκόμοι φοβήθηκαν και από το φόβο διασκορπίστηκαν. Επέστρεψαν με δύο γιατρούς, που αμέσως διέταξαν να ζεσταθεί το μυαλό μου με λάμπες. Στο σώμα μου υπήρχαν οκτώ τομές (μάθαιναν πάνω σ αυτό): τρεις στο στήθος και οι υπόλοιπες στην κοιλιά. Δύο ώρες μετά το ζέσταμα του κεφαλιού άνοιξα τα μάτια και μόλις μετά από 12 μέρες μίλησα.

Το πρωί μου έφεραν πρωινό τηγανίτες με βούτυρο και καφέ (ήταν μέρα νηστείας), αλλά δεν ήθελα να φάω και τους είπα ότι δε θα φάω. Οι νοσοκόμοι έφυγαν πάλι και όλοι στο νοσοκομείο άρχισαν να με προσέχουν. Ήλθαν οι γιατροί και με ρώτησαν γιατί δεν θέλω να φάω. Τους απάντησα: «καθίστε και θα σας διηγηθώ τι είδε η ψυχή μου. Όποιος δεν νηστεύει τις μέρες της νηστείας, αυτός θα φάει βρωμερά και σιχαμερά πράγματα. Γι αυτό σήμερα δε θα φάω όπως και σ όλες τις νηστείες δε θα αρτυθώ». Οι γιατροί από την έκπληξη, τη μια κοκκίνιζαν την άλλη κιτρίνιζαν και οι ασθενείς με άκουγαν προσεκτικά. Κατόπιν συγκεντρώθηκαν πολλοί γιατροί και εγώ τους είπα ότι τίποτε πλέον δεν με πονάει. Τότε άρχισε να έρχεται σε μένα κόσμος και μάλιστα πολύς και εγώ σε όλους διηγιόμουνα και έδειχνα τις πληγές. Η αστυνομία άρχισε να διώχνει τον κόσμο και μένα με μετέφεραν σε άλλο νοσοκομείο. Εκεί ανάρρωσα τελείως και παρακάλεσα τους γιατρούς να με γιατρέψουν όσο το δυνατό νωρίτερα τις τομές που μου έκαναν μαθαίνοντας πάνω μου. Τότε με έβαλαν πάλι στο χειρουργικό τραπέζι και όταν οι γιατροί άνοιξαν την κοιλιά μου είπαν : «Γιατί χειρουργήσανε τελείως υγιή άνθρωπο;». Εγώ τότε τους ρώτησα: «Ποια είναι η αρρώστια μου;» Αυτοί μου απάντησαν : «Τα εντόσθιά σας είναι υγιή και καθαρά όπως του παιδιού». Τους είπα ότι τα μάτια μου ήταν δεμένα κατά τη διάρκεια της εγχείρησης, αλλ ότι, παρ όλα αυτά, είδα το εσωτερικό μου στον καθρέπτη του ταβανιού. Ήλθαν και οι γιατροί που έκαναν την εγχείρηση και όταν πλησίασαν είπαν: «Που είναι η αρρώστια της; τα εντόσθιά της ήταν όλα διαλυμένα και προσβεβλημένα από τον καρκίνο και τώρα είναι τελείως υγιή». Τους απάντησα: ο ΚΥΡΙΟΣ ο ΘΕΟΣ φανέρωσε το έλεός του πάνω σε μένα την αμαρτωλή, για να ζήσω ακόμη και μαρτυρήσω στους άλλους ό,τι είδα και ό,τι μου συνέβη. ΕΚΕΙΝΟΣ, ο ΚΥΡΙΟΣ ο ΘΕΟΣ πήρε ότι κατεστραμμένο ήταν μέσα μου και μου έδωσε υγιή, σε όλους θα το διηγούμαι, ώσπου να πεθάνω. Κατόπιν είπα στο γιατρό: «Βλέπεις πως γελαστήκατε;» και εκείνος απάντησε ότι «τίποτε δεν ήταν υγιές μέσα σου». «Τι νομίζετε τώρα;» τον ρώτησα εγώ. Απάντησε: «σε αναγέννησε ο ΥΠΕΡΤΑΤΟΣ!» Τότε του απάντησα: «Αν πιστεύετε σ’ αυτόν κάντο τον σταυρό σας και παντρευτείτε στην εκκλησία». Ο γιατρός κοκκίνισε γιατί ήταν Εβραίος. Πρόσθεσα ακόμη: γίνου αρεστός στον Κύριο το ΘΕΟ.
Κατόπιν άφησα το νοσοκομείο, κάλεσα τον ιερέα που νωρίτερα ενέπαιζα και του έκανα επιθέσεις, αποκαλώντας τον χαραμοφάη. Του διηγήθηκα όλα όσα μου συνέβησαν, εξομολογήθηκα και μετάλαβα των αγίων του Χριστού μυστηρίων. Τον κάλεσα και ευλόγησε το σπίτι μου, γιατί ως τώρα σ αυτό βασίλευε η αμαρτία, η μικρότητα, το μεθύσι, ο εμπαιγμός και η μάχη.

Τώρα εγώ η αμαρτωλή ΚΛΑΥΔΙΑ που είμαι 40 χρονών με την βοήθεια του Θεού και της Ουράνιας Βασίλισσας, ζω χριστιανικά. Πηγαίνω τακτικά στη εκκλησία, στο ναό του Θεού και ο Κύριος με βοηθάει. Από όλες τις μεριές του κόσμου με επισκέπτονται άνθρωποι και εγώ διηγούμαι σε όλους όσα μου συνέβησαν, είδα και άκουσα. Με τη βοήθεια του Θεού τους δέχομαι όλους, διηγούμαι σε όλους τι ήμουν πριν, τι μου συνέβη τώρα και για ποιο λόγο είμαι τώρα πιστή.
Ας είναι δοξασμένος ο Κύριος ο Θεός! Όλους τους συμβουλεύω να προσέχουν πως ζουν, γιατί πράγματι υπάρχει άλλος κόσμος και άλλη ζωή και ότι ο καθένας θα δώσει λόγο για τα γήινα έργα του και ότι ανάλογα μ’ αυτά θα έχει πλήρως δίκαια ανταμοιβή ή τιμωρία και μάλιστα αιώνια. Να ζήτε όλοι χριστιανικά και κατά ΘΕΟΝ. ΑΜΗΝ.

Ουστγιούζινα Κλαύδιγια Νικίτισνα.
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ” ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ

http://www.impantokratoros.gr/25C2CBA9.el.aspx

Αναρτήθηκε από ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ στις 12:03 π.μ.

ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Η ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ

Όταν ο Τζέσε, ο δεκαπεντάχρονος γιος του Ντέιβιντ Γκίλμουρ, αρχίζει να κόβεται σε όλα τα μαθήματα στο σχολείο, ο πατέρας του του κάνει μια πρωτότυπη πρόταση: μπορεί να παρατήσει το σχολείο -δε χρειάζεται να πιάσει δουλειά ή να πληρώνει νοίκι-, αλλά με έναν όρο: κάθε βδομάδα θα βλέπει τρεις ταινίες που θα επιλέγει ο πατέρας του. Έτσι, βδομάδα τη βδομάδα, πατέρας και γιος, δίπλα δίπλα, παρακολουθούν τις καλύτερες (και κατά καιρούς τις χειρότερες) ταινίες του κόσμου, ενώ μιλούν για τον κινηματογράφο και τη ζωή.

Καθώς η Κινηματογραφική λέσχη οδεύει προς ένα αναπόφευκτο γλυκόπικρο τέλος, ο Τζέσε
παίρνει μια απόφαση που ξαφνιάζει ακόμα και τον πατέρα του...

Ο καθηγητής ισλανδικής γλώσσας 'Αγκναρ Χάραλντσον δίπλωσε το γράμμα και το έβαλε στον κιτρινισμένο του φάκελο. Τα χέρια του έτρεμαν. Αυτή η επιστολή έκρυβε το

μυστικό της δημιουργίας ενός από τους πιο διαδεδομένους θρύλους του εικοστού αιώνα και ίσως τη μεγαλύτερη ανακάλυψη της καριέρας του. Λίγο αργότερα, ο άτυχος άντρας εντοπίζεται νεκρός σε μια παγωμένη λίμνη.

ΣΚΙΕΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΟ

Το αεροπλάνο που μετέφερε τον υπαστυνόμο Μάγκνους Γιόνσον από τη Βοστόνη στο Ρέικιαβικ πετούσε σε μικρή απόσταση από το έδαφος. Τα γκρίζα σύννεφα πύκνωναν πάνω από τα ηφαιστειογενή πετρώματα, φέρνοντας στο νου του οδυνηρές εικόνες από το παρελθόν. Παρ' όλα αυτά, δε μετάνιωνε για την απόφασή του να επιστρέψει στη γενέτειρά

του, έπειτα από είκοσι χρόνια απουσίας, ως σύμβουλος της ισλανδικής αστυνομίας σε ε

γκληματικές υποθέσεις. Το πρώτο μυστήριο που καλείται να εξιχνιάσει

είναι η στυγνή δολοφονία του 'Αγκναρ Χάραλντσον.

Αρχικά, οι έρευνες τον οδηγούν σε δύο βασικούς υπόπτους και από εκεί σε

ένα άγνωστο χειρόγραφο ανεκτίμητης αξίας, τη Σάγκα του Γκάουκουρ, από την οποία φαίνεται ότι ο Τόλκιν εμπνεύστηκε την τριλογία "Ο 'Αρχοντας των Δαχτυλιδιών"। Στην προσπάθειά του να βρει τον ένοχο, ο Γιόνσον θα εισχωρήσει στο συναρπαστικό κόσμο των ισλανδικών θρύλων, θα μυηθεί στα μυστικά των οπαδών της Μέσης Γης, θα επιχειρήσει να αποκρυπτογραφήσει μια σειρά μηνυμάτων γραμμένων σε κάποια από τις

γλώσσες που επινόησε ο Τόλκιν και θα έρθει σε επαφή με την αινιγματική κληρονόμο της πολύτιμης σάγκα. Ποιος κρατάει τελικά το κλειδί του μυστηρίου; Και ποιος θα έφτανε σε σημείο να διαπράξει φόνο για να αποκτήσει το πολύτιμο Δαχτυλίδι;

ΓΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΒΙΝΥΛΙΑ

Ο αστυνόμος Χάρης Νικολόπουλος πλησιάζει τα σαράντα, αλλά ζει ακόμα με τη μαμά του και απασχολείται σε δουλειές ρουτίνας στη ΓΑΔΑ. Και τώρα, για πρώτη φορά του αναθέτουν τη διαλεύκανση μιας ανθρωποκτονίας. Πρέπει να βάλει τα δυνατά του να βρει τον

δολοφόνο, αφού λαχταράει να κάνει καριέρα ντετέκτιβ, σαν τους ήρωες των αστυνομικών βιβλίων που διαβάζει.

Εντούτοις, η δολοφονία του συλλέκτη δίσκων βινυλίου Σταμάτη Παυλίδη αποδει

κνύεται πιο περίπλοκη απ’ όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Ο αστυνόμος Χάρης Νικολόπουλος θα βρεθεί μπλεγμένος σε μια παρέα ανθρώπων που όλοι έχουν κάτι να κρύψουν. Και ο Χάρης θα αναρωτηθεί: "Μα είναι δυνατόν να σκοτώσει κανείς για μια χούφτα βινύλια;".

ΤΑ ΧΑΡΤΙΝΑ ΠΟΥΛΙΑ

... Χάρτινα πουλιά τα όνειρά μου κι αντίκρυ τους μια κάννη να στοχεύει κατευθείαν στην καρδιά τους. Τα κρύβω στο κατώι. Μια αραχνοκλωστή τα αιχμαλωτίζει. Γίνονται κατοικία του σφαλαγγιού. Η παιδική ηλικία με προσπέρασε χωρίς να την αισθανθώ, λες και γεννήθηκα μεγάλος. Χρονιές του δράκου. Οι κορφάδες των ιδεών κλαδεύονται. Οι ποιητές καταδικάζονται στο θάνατο διά πυράς. Εκείνος που έμαθα να λέω πατέρα κρατάει στο χέρι του ένα καμουτσίκι, φετίχ, όπως άλλος θα κρατούσε ένα κομπολόι ή μια μαγκούρα. Η μάνα μου η Αυγή πορεύεται στις φωτοσκιάσεις της ζωής και στη μυρωδιά βάμματος ιωδίου. Όμως μέσα στο απόλυτο σκοτάδι έγινε κάποτε μια έκρηξη και γεννήθηκε ένα άστρο. Είμαι ο Μάριος της Αυγής...

ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ

Στο Τζιχάνγκιρ, στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης, σε ένα διαμέρισμα με θέα το Κανάλι και τα καράβια που πάνε κι έρχονται συνεχώς, ζει η Κωσταντία, Ρωμιά από αυτές που ξέμειναν εκεί μετά τα γεγονότα.

Ένα πρωί παίρνει γράμμα από την Ελλάδα, όπου διαμένει η κόρη της, παντρεμένη με Έλληνα που γνώρισε κατά τη διάρκεια των σπουδών της στην Αθήνα.

Δεν είχε συνηθίσει η Κωσταντία να παίρνει γράμματα σε τέτοιες σύγχρονες εποχές και απόρησε. Το γράμμα όμως ήταν πολυσέλιδο και είχε την υπογραφή του γαμπρού της. Και την εξομολόγησή του.
Η Κωσταντία νιώθει τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια της। Με τη φίλη της τη Βαγγελία ξενυχτούν και διαβάζουν, σχολιάζοντας αράδα την αράδα, το αναπάντεχο γράμμα με την τρομερή αυτή είδηση

Στη διάρκεια του 19ου αιώνα, ανάμεσα στο Τορίνο, το Παλέρμο και το Παρίσι, συναντάμε μεταξύ άλλων μια υστερική σατανίστρια, έναν αβά που πεθαίνει δύο φορές, μερικά πτώματα μέσα σ' έναν υπόνομο του Παρισιού, τη σταδιακή μεγέθυνση του πλαστογραφήματος που έγινε γνωστό ως "Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών", το οποίο θα εμπνεύσει στον Χίτλερ τα στρατόπεδα εξόντωσης, Ιησουίτες που δολοπλοκούν εναντίον των Μασόνων, Μασόνους, έναν Γαριβάλδη αρθριτικό και στραβοκάνη, τα σχέδια των Μυστικών Υπηρεσιών του Πιεμόντε, της Γαλλίας, της Πρωσίας και της Ρωσίας, τις σφαγές στο Παρίσι της Κομούνας, όπου ο κόσμος τρώει τα ποντίκια, αηδιαστικά και ρυπαρά στέκια εγκληματιών που ανάμεσα στους ατμούς απ’ το αψέντι καταστρώνουν εξεγέρσεις στις πλατείες, ψεύτικους συμβολαιογράφους, ψεύτικες διαθήκες, διαβολικές αδελφότητες και μαύρες λειτουργίες.

Εξαιρετικό υλικό για ένα μυθιστόρημα των επιφυλλίδων στο στυλ του 19ου αιώνα που, μεταξύ άλλων, εικονογραφείται όπως τα feuilletons εκείνης της εποχής. Να τι θα ικανοποιήσει ακόμα και τον χειρότερο μεταξύ των αναγνωστών. Εκτός από μια μικρή λεπτομέρεια. Με την εξαίρεση του κεντρικού ήρωα, όλα τα άλλα πρόσωπα αυτού του μυθιστορήματος υπήρξαν στ' αλήθεια και έκαναν αυτό που κάνουν. Κι ακόμα και ο κεντρικός ήρωας κάνει πράγματα που έχουν γίνει, μόνο που κάνει πολλά, τα οποία είχαν ίσως διαφορετικούς αυτουργούς. Αλλά πού να ξέρει κανείς, όταν κινείσαι μεταξύ μυστικών υπηρεσιών, διπλών πρακτόρων, απατεώνων αξιωματικών και αμαρτωλών ιερωμένων, τα πάντα μπορούν να συμβούν. Έστω κι αν ο μόνος φανταστικός ήρωας αυτής της ιστορίας είναι ο πιο αληθινός απ' όλους και μοιάζει πολύ με άλλους που κυκλοφορούν ακόμα ανάμεσά μας.

Σχεδόν τριάντα χρόνια μετά "Το όνομα του ρόδου", το οποίο καθιέρωσε τον Ουμπέρτο Έκο ως έναν από τους σημαντικότερους λογοτέχνες του εικοστού αιώνα, το πολυαναμενόμενο "Κοιμητήριο της Πράγας" αποδεικνύει ότι το ταλέντο του ιδιοφυούς Ιταλού διοανούμενου παραμένει αστείρευτο।

Ο Χένρι, διάσημος συγγραφέας, λαμβάνει μια επιστολή από έναν αναγνώστη που ζητά επίμονα τη βοήθειά του και του κινεί την περιέργεια. Τον επισκέπτεται και ανακαλύπτει ότι είναι ένας ικανότατος ταριχευτής και συγγραφέας ενός θεατρικού έργου με πρωταγωνιστές τον Βιργίλιο, μια μαϊμού, και τη Βεατρίκη, ένα γάιδαρο.

Σιγά σιγά ο Χένρι μπαίνει στον κόσμο του εκκεντρικού αυτού άντρα και παρακολουθεί την επική και συγκινητική διαδρομή των δύο ζώων θέτοντας σημαντικά ερωτήματα για την τέχνη και τη ζωή, την αλήθεια και το ψέμα, την ευθύνη και τη συνενοχή.

Ο Γιαν Μαρτέλ αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι διαθέτει τη φαντασία και την ευφυΐα που τον έχουν καθιερώσει ως έναν από τους σημαντικότερους Καναδούς λογοτέχνες।

Ο Γουίλιαμ "Μεγάλος Μπιλ" Μαλχόλαντ είναι ένας Ιρλανδοαμερικανός δισεκατομμυριούχος των ηλεκτρονικών συστημάτων. Πρώην μυστικός πράκτορας της CIA, σήμερα διευθύνει τον Οργανισμό Μαλχόλαντ με τη βοήθεια της κόρης του Λουίζ. Όταν ο Μαλχόλαντ παίρνει χαμπάρι ότι ο δημοσιογράφος Γουίλσον Κλίβερ σχεδιάζει να δημοσιεύσει μια εχθρική βιογραφία του, αναθέτει στον άντρα της κόρης του να γράψει την επίσημη γραμμή. Όμως ούτε ο ίδιος ούτε ο γαμπρός του υπολογίζουν σωστά τις καταχθόνιες υπηρεσίες του "Λεμούριου". Αποδεικνύεται ότι η σιωπή δεν εξαγοράζεται - ακόμα κι από κάποιον που ανήκει σε μια από τις πιο πλούσιες δυναστείες της Νέα Υόρκης. Το νέο, απολαυστικό μυθιστόρημα του Μπέντζαμιν Μπλακ, γνωστού και ως Τζων Μπάνβιλ.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ...ΠΡΟΔΟΣΙΑ

Ἡ προδοσία τώρα
«Ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Ἰούδα, φιλήματι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου παραδίδως;»(Λουκ.22,48
(Ομιλία του μακαριστού Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου)ΑΠΟ ὅλα τὰ πρόσωπα τοῦ θείου δράματος, ἀγαπητοί μου, ἐκεῖνο ποὺ ἀφήνει τὴν πιὸ ἀλγεινὴ ἐντύπωσι εἶνε ὁ Ἰούδας. Δυστυχῶςὅμως, ἐνῷ ἐκεῖνος τελείωσε τότε κατὰ τρόπο οἰκτρό, οἱ Ἰοῦδες δὲν λείπουν μέχρι σήμερα. Ὁ Ἰούδας τρόπον τινὰ ἵδρυσε «σχολὴ»καὶ πολλοὶ μαθαίνουν νὰ παίζουν τὸ ῥόλο του σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς. Σᾶςπαρουσιάζω μερικὲς εἰκόνες.
⃝Ἕνας σύγχρονος Ἰούδας εἶνε αὐτὸς ποὺ ἐμφανίζεται πρῶτα - πρῶτα στὸν κύκλο τῆς φιλίας. Γνώρισες κάποιον καὶ λές· Σπουδαῖος ἄνθρωπος! πόσο γλυκὰ μιλάει, τί ἀγάπη δείχνει, τί δῶρα δίνει! Τὸν ἀγαπᾷς παραπάνω κι ἀπὸ τὸν πατέρα καὶ τὸν ἀδερφό σου. Τὸν ἐμπιστεύεσαι, τοῦ ἀνοίγεις τὴν καρδιά σου, τοῦ λὲς τὰ μυστικά σου. Καὶ ξαφνικὰ αὐτὸς ὁ φίλος γίνεται ἐχθρός. Γνωρίζω κάποιον ποὺ ἔπαθε συγκοπὴ καρδίας, ὅταν στὸ δικαστήριο εἶδε ὡς μάρτυρα κατηγορίας ἐναντίον του – ποιόν; τὸν φίλο του. Ἰούδας λυμαίνεται τὸν ἱερὸ δεσμὸ τῆς φιλίας κι ὁ ἄνθρωπος ἀπογοητεύεται.
⃝ Ὁ ἄλλος ἱερὸς κύκλος, τὸν ὁποῖο ἁγίασε ὁ Χριστὸς κάνοντας τὸ πρῶτο θαῦμα στὴν Κανὰ τῆς Γαλιλαίας, εἶνε ἡ οἰκογένεια. Βλέπεις,ἐσὺ ὁ νέος μιὰ νέα, σὲ μαγεύει μὲ τὴν ὅλη ἐμφάνισί της, καὶ τὴ βάζεις στὴν καρδιά σου.Τῆς παραδίδεσαι. Τὴν ἀγαπᾷς παραπάνω ἀπὸτὴ μάνα σου. Καὶ τέλος τὴ στεφανώνεσαι, καὶνιώθεις ὅτι πλέεις σὲ πελάγη εὐτυχίας. Ἀλλὰκάποια στιγμὴ ἀνακαλύπτεις ὅτι ἡ γυναίκα αὐτή, ποὺ νόμισες ὅτι θὰ μείνῃ κοντά σου ἄγγελος συμπαραστάτης, ἐνῷ σὲ ἀγκαλιάζει καὶσὲ γεμίζει φιλιά, τὴν ἴδια ὥρα σὲ προδίδει. Να κ᾽ἐδῶ ὁ Ἰούδαςστὸν κύκλο τῆς οἰκογενείας.Κι ὅ,τι εἶπα γιὰ τὴ γυναῖκα τὸ λέω καὶ γιὰ τὸν ἄντρα, ποὺ κι αὐτὸς ὑποκρίνεται πὼς ἀγαπᾷτὴ γυναῖκα του ἀλλὰ κατ᾿ οὐσίαν τὴν ἀπατᾷ,χειρότερα μάλιστα ἀπὸ ὅ,τι ἐκείνη τὸν ἄντρα.
⃝ Θέλετε ἄλλον Ἰούδα; Ἰοῦδες πολλοὶ εἶνε ἰδίως στοὺς διπλωματικοὺς κύκλους· ἐδῶ πλέον τὸ ψέμα ἔγινε ἐπιστήμη· κοιτάζουν πῶς τὸ ἕνα κράτος θὰ μπορέσῃ νὰ ἀπατήσῃ τὸ ἄλλο. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα εἶνε ἐκεῖνο ποὺ ζήσαμε οἱ παλαιότεροι. Ἦταν 27 Ὀκτωβρίου 1940. Στὴν Ἀθήνα στὴν Ἰταλικὴ πρεσβεία γινόταν διασκέδασι, χοροί, ἀγκαλιάσματα καὶ φιλήματα. Οἱ Ἰταλοὶ εἶχαν καλέσει τοὺς Ἕλληνες, καὶ νόμιζε κανεὶς ὅτι τὴ νύχτα ἐκείνη ὑπογράφε-ται σύμφωνο φιλίας τῶν δύο λαῶν. Ὤ ἀπάτη! Μόλις τελείωσε ἡ δεξίωσι, ὁ πρεσβευτὴς τῆςἸταλίας φεύγει νύχτα καὶ πηγαίνει κατ᾿ εὐθεῖαν στὸ σπίτι τοῦ πρωθυπουργοῦ τῆς Ἑλλάδος νὰ τοῦ δηλώσῃ ὅτι ἔχουμε πόλεμο. Φίλημα ᾿Ιούδα! Καὶ τὸ φίλημα αὐτὸ ἐξακολουθεῖ. Οἱ διπλωμάται στὰ χείλη ἔχουν τὴν εἰρήνη, καὶ στὴν καρδιὰ τὸν πόλεμο. Ποτέ ἄλλοτε ἡ ἀνθρωπότης δὲν ἦταν τόσο ὡπλισμένη μὲ φονικὰ ὅπλα ὅσο σήμερα· ἐμπειρογνώμονες λένε ὅτι, ἂν ἐκραγοῦν τὰ πυρηνικὰ ὁπλοστάσια, ἡ γῆ ὄχι μόνο θὰ καταστραφῇ ὁλόκληρη ἀλλὰ καὶ θὰ ἐκτραπῇ ἀπὸ τὴν τροχιά της.
⃝Ἰούδας λοιπὸν στὴ φιλία, Ἰούδας στὴν οἰκογένεια, Ἰούδας στὴ διπλωματία, Ἰούδας καὶ ―ὤ, κλαίω κι ἀναστενάζω, δὲν περίμενα νὰ τὸν βρῶ κ᾽ ἐδῶ―, Ἰούδας καὶ μέσα στὴν ἐκκλησία. Ποιος εἶνε ὁ Ἰούδας; Τὸν βλέπεις ἐκεῖνο τὸν ἱερέα; Φαίνεται καλός. Ἀλλὰ στὰ βάθη τῆς καρδιᾶς του κρύβει φιλαργυρία καὶ πλεονεξία. Δὲν ἀρκεῖται στὸ μισθό του, ζητάεικαὶ ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς τὰ λεγόμενα «τυχερά»· θὰ πάρῃ ἀπὸ βάπτισι, ἀπὸ γάμο, ἀπὸ κηδεία, ἀπὸ μνημόσυνα καὶ τρισάγια. Αὐτὰ εἶνε τριάκοντα ἀργύρια.Ἕνας τέτοιος ἱερεὺς εἶνε ᾿Ιούδας· ὅπως ἐκεῖνος πούλησε τὸν ἀτίμητο Χριστό, ἔτσι τὸν πουλάει κι αὐτὸς ὅταν βάζῃ τιμολόγιο στὴ θεία χάρι ποὺ δὲν ἀγοράζεται. Πολλοὶ ἱερεῖς μὲ μίσησαν, ἐπειδὴ λέω· Ὅπως ὁ κάθε ὑπάλληλος ἀρκεῖται στὸ μισθό του, ἔτσι κ᾽ ἐσεῖς ἀρκεσθῆτε στὸ μισθό σας. Μὴ δωροδοκεῖσθε καὶ μὴν πουλᾶτε τὸν«Ἀτίμητον» (αἶν.Μ.Τετ.). Χριστεμπόριο! Αὐτὰ τὰ σκάνδαλα ἐκμεταλλεύονται οἱ ἐχθροὶ τῆς Ἐκκλησίας καὶ χλευάζουν· ἐνῷ ἂν ζούσαμε ἀφιλάργυρα, δὲν θὰ ὑβρίζοντο τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια.

⃝ Ἀλλὰ προχωρῶ. Ἰούδας ὑπάρχει καὶ μεταξὺ τῶν λαϊκῶν, ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν. Δύο χριστιανοὺς κλαίω. Ὁ ἕνας εἶνε αὐτὸς ποὺ μένειψυχρός, δὲν συντρίβεται ἡ καρδιά του· ἀπὸ μικρὸ παιδὶ μέχρι τώρα δὲν πῆγε ποτέ νὰ ἐξομολογηθῇ· εἶνεὁ ἀνεξομολόγητος. Πηγαίνει τυπικὰ στὴν ἐκκλησιά, ἀκούει, μὰ δὲν αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη νὰ πάῃ νὰ γονατίσῃ μπροστὰ στὸν πνευματικὸ πατέρα καὶ νὰ ζητήσῃ ἄφεσι ἁμαρτιῶν. Ἐνῷ ἕνας ἄπιστος ῾Ρῶσος,ὅταν διάβαζε τὸ Εὐαγγέλιο στὴν ἐξορία του καὶ θυμήθηκε τὰ ἁμαρτήματά του, πῆγε σ᾿ ἕνα στάρετς, ἐξωμολογήθηκε, καὶ μετὰ εἶπε·«Ἐξωμολογήθηκα καὶ παράδεισος φύτρωσεστὴν καρδιά μου». Πολλοὶ καὶ ἀπὸ σᾶς, ἰδίως οἱ ἄντρες, εἶστε ἀνεξομολόγητοι. Μὴν ἀμελεῖτε ἄλλο. Ὅσο ἔχετε ἀκόμη καιρό, τρέξτε στὸ μυστήριο τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως.
⃝ Ὁ ἄλλος τὸν ὁποῖο κλαίω εἶνε ἐκεῖνος πού,ἐνῷ εἶνε ἀνεξομολόγητος, τολμᾷ καὶ πλησιάζει τὴ Μεγάλη Πέμπτη ἢ τὸ Μέγα Σάββατο ἢτὴν Κυριακὴ τοῦ Πάσχα, καὶ ὄχι ἁπλῶς ἀσπάζεται, ὅπως ὁ Ἰούδας, ἀλλ᾽ ἀνοίγει τὸ στόμα καὶ βάζει μέσα στὴν ἀκάθαρτη ὕπαρξί του τὸν ἀμόλυντο Χριστό. Αὐτὸς ποὺ κοινωνεῖ ἀναξίως τί κάνει τὴν ὥρα ἐκείνη· προσποιεῖται τὸν φίλο, ἐνῷ στὴ ζωή του εἶνε μὲ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Χριστοῦ. Γι᾽ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία τὴν ὥρα τῆς θείας κοινωνίας ψάλλει·«Τοῦ δείπνου σου τοῦ μυστικοῦ σήμερον, Υἱὲ Θεοῦ, κοινωνόν με παράλαβε»·Χριστέ μου, λέει, ἡ θεία λειτουργία εἶνε ὁ μυστικὸς δεῖπνος, κι ὅπως τότε κοινώνησες τοὺς μαθητάς, κοινώνησε τώρα κ᾿ ἐμένα.«Οὐ μὴ γὰρ τοῖς ἐχθροῖς σου τὸ μυστήριον εἴπω, οὐ φίλημά σοι δώσω καθάπερ ὁ Ἰούδας»·δὲν θὰ φανερώσω τὸ μυστήριο στοὺς ἐχθρούς σου, δὲν θὰ σὲ προδώσω ὅπως ὁ Ἰούδας.«ἀλλ᾽ ὡς ὁ λῃστὴς ὁμολογῶ σοι· Μνήσθητί μου, Κύριε, ἐν τῇ βασιλείᾳ σου».Κοινωνῶ, λέει· βοήθησέ με, Χριστέ, νὰ μὴ σὲ προδώσω «καθάπερ ὁ Ἰούδας», ὅπως ὁ Ἰούδας. Σὲ ἕνα μέρος τῆς Πελοποννήσου, ὅταν βλέπουν κάποιον νὰ κοινωνῇ ἀμετανόητος, λένε·«Καθάπερ ὁ Ἰούδας»! Ἔτσι, σὰν τὸν Ἰούδα, κοινωνοῦμε πολλὲς φορὲς κ᾽ ἐμεῖς.
Ἕνας σοβαρὸς συγγραφεὺς ἔγραψε βιβλίο μὲ τίτλο«Ὁ Ἰούδας διὰ μέσου τῶν αἰώνων». Σὲ κάθε ἐποχὴ δηλαδή, καὶ κατ᾽ ἐξοχὴν στὴ δική μας, ὁ ᾿Ιούδας συνεχίζει τὸ σκοτεινὸ ἔργο του. Κάθε φορὰ ποὺ συναντῶνται οἱ μεγάλοι,οἱ ἐκπρόσωποι τῶν ὑπερδυνάμεων, ἔχουμε φιλήματα Ἰούδα. Ὁ Ἰούδας ἑτοιμάζεται πάλι νὰ σταυρώσῃ τὴν ἀνθρώποτητα.
Ἀναφέρει ἡ ἱστορία ὅτι ἕναςἀπὸ τοὺς πιὸ ἔνδοξους αὐτοκράτορες τῆς γῆς, ὁ Ἰούλιος καῖσαρ, εἶχε στὴν αὐλή του ἕνα λαμπρὸ νέο, τὸν Βροῦτο. Τὸν ἀγαποῦσε, τὸν προστάτευσε, τὸν τίμησε ἰδιαίτερως καὶ τὸν ἀνέδειξε. Ἦταν τὸ δεξί του χέρι. Μιὰ μέρα ὅμως ἔγινε συνωμοσία. Ὥρμησαν τριάντα - σαράντα ἐπαναστάτες μὲ μαχαίρια, περικύκλωσαν τὸν καίσαρα καὶ τὸν χτύπησαν. Ἔκπληκτος ἐκεῖνος στρέφει τὰ μάτια γύρω του καὶ πρὶν ξεψυχήσῃ διακρίνει μεταξὺ τῶν δολοφόνων – ποιόν; Τὸν Βροῦτο! Καὶ τότε εἶπε ἐκεῖνο ποὺ ἔμεινε πλέον παροιμιῶδες·«Και σύ, τέκνον Βροῦτε;». Οἱ ἄλλοι δη-λαδὴ ἤξερα ὅτι εἶνε ἐχθροί μου, ἀλλὰ καὶ σύ,ποὺ σὲ εἶχα σὰν παιδί μου; Καὶ μὲ τὸ παράπονο αὐτὸ ἐξέπνευσε ὁ Ἰούλιος καῖσαρ.
Ἀλλὰ τί εἶνε, ἀδελφοί μου, ὁ καῖσαρ καὶ οἱ ἄλλοι βασιλεῖς τῆς γῆς μπροστὰ στὸν Βασιλέα Χριστό; Μηδέν! Αὐτὸς εἶνε ὁ αἰώνιος βασιλεύς. Ἡ μεγάλη προδοσία εἶνε τὸ νὰ προδώσῃ κάποιος τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστὸς λοιπόν, πάνω ἀπ᾽ τὸ σταυρὸ ὅπου τὸν ἀ-νέβασαν οἱ ἁμαρτίες μας, στρέφει τὸ βλέμμα στοὺς λεγομένους χριστιανοὺς τῆς δύσεως,στρέφει τὸ βλέμμα στοὺς μεγάλους καὶ ἰσχυροὺς κυβερνῆτες, προέδρους καὶ πρωθυπουργοὺς καὶ ὑπουργοὺς καὶ βουλευτὰς καὶ στρατηγούς, ποὺ τὸν σταυρώνουν μὲ τὶς ἀποφάσεις τους μέσα στὰ κοινοβούλια, στρέφει τὸ βλέμμα στοὺς κληρικοὺς τῆς Ἐκκλησίας του, στρέφει τὸ βλέμμα στοὺς Χριστιανοὺς ποὺ εἴμαστε βαπτισμένοι στὸ ὄνομά του, σ᾽ ἐμᾶς τοὺς ψευτοχριστιανοὺςτοῦ αἰῶνος τούτου, στρέφει τὸ βλέμμα στὰ ἐκκλησιάσματα αὐτῆςτῆς ἑβδομάδος, βλέπει ἐμᾶς τοὺς νέους Ἰοῦδες, ἄντρες - γυναῖκες, μικροὺς - μεγάλους, ἀγραμμάτους - ἐγγραμμάτους, ὅλο τὸ πλῆθος αὐτῶν ποὺ κοινωνοῦν ἀναξίως, καὶ λέει μὲ παράπονο·«Κ᾽ ἐσύ, Χριστιανέ;». Μὲ ὑβρίζουν οἱ Ἑβραῖοι, μὲ ἀτιμάζουν οἱ μωαμεθανοί, μ᾽ ἐξευτελίζουν οἱ ἐχθροί· μὲ προδίδεις λοιπὸν κ᾽ ἐσύ, ποὺ βαπτίσθηκες στὸ ὄνομα τῆς ἁγίας Τριάδος;
Τὴν ἁγία αὐτὴ ἡμέρα ἂς ἐξομολογηθοῦμεἐνώπιόν του καὶ ἂς τοῦ ποῦμε μὲ στεναγμό·Χριστέ, μὴ σὲ προδώσω ὅπως ὁ Ἰούδας, ἀλλ᾽ἀξίωσέ μὲ νὰ πῶ κ᾽ ἐγὼ τὴ φωνὴ τοῦ λῃστοῦ· «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου»(Λουκ.23,42).
† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
Β΄ μέρος ἀπομαγνητοφωνημένης ὁμιλίας, ποὺ ἔγινε στὸν ἱ. ν. Ἁγ. Παντελεήμονος Φλωρίνης τὴν 17-4-1987 πρωί