περί μισητής < κανονικότητας>

 Περί <<Κανονικότητας>> ο λόγος.

Η κυβέρνηση των Αθηνών, απ την αρχή της επιδημίας του κορωνοιού, επενδύοντας στην επί πληρωμή,

προπαγάνδα των ΜΜΕ, κινητοποίησε για το <<καλό>> όλων μας κάθε διαθέσιμο πληρωμένο και παραδόπιστο επιστήμονα για να μας αποδείξει πως όλοι πρέπει να εμβολιαστούμε για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε απ τον ιό που συνεχώς μεταλάσσεται.

¨Ετσι πάλι για μας, απέκλεισε απ την ενημέρωση , επιστήμονες που είχαν αντιρρήσεις η επιφυλάξεις για το πόσο τα εμβόλια των Εταιρειών που λυμαίνονται για τα χρήματα κάθε τι το υγιές ,

μπορεί να μας απαλλάξουν απ την επιδημία.

Και όλα αυτά για να γυρίσουμε όλοι μαζί σε μία <<κανονικότητα>> που ζούσαμε πριν , και που η αρρώστια την χάλασε.

Όμως η κανονικότητα αυτή για τους δύστυχους ανθρώπους του πλανήτη, μόνο καλή δεν ήταν.

Πόνος και εκμετάλλευση σε κάθε δραστηριότητα της ζωής μας. Αρρώστιες πιο γνωστές που χρόνια μας βασανίζουν θα συνεχίσουν να υπάρχουν σκοτώνοντας ανθρώπους , που τα συστήματα υγείας των χωρών τους είναι υποτυπώδη και απαράδεκτα. Ανεργία και τα συνεπακόλουθα, κατάθλιψη , χρέη και στεναχώρια που οδηγούν πολλά ζευγάρια στον χωρισμό και παιδιά να γίνονται αποδέκτες οικτρών καταστάσεων.

Η αισχρή <<κανονικότητα>> που με τόσο ζήλο προσπαθούν να μας βάλουν στο μυαλό οι απίθανοι κυβερνώντες είναι μόνο για αυτούς και τα τσιράκια που τους ακολουθούν και που πιστεύουν πως είναι δυνατόν ο άνθρωπος , χάνοντας τον ανθρωπισμό του να κατακτήσει την ευτυχία. 

Όλη αυτή την κατάσταση την αναλύει διεξοδικά ο απ τους τελευταίους διανοητές της Ελλάδας Κωσταντίνος Τσουκαλάς στο τελευταίο του βιβλίο <<Το Πολιτικό στη σκιά της Πανδημίας>>,

<,Η κανονικότητα είναι μια ρητορική υπεκφυγή. Η πανδημία επέτρεψε την εξιδανίκευση της προ πανδημίας εποχής. Έτσι που να θέλουμε να επιστρέψουμε σε αυτό που θεωρούσαμε απαράδεκτο. Να νιώθουμε νοσταλγία γι’ αυτό που μισούσαμε! >>

Οι Κορυφές της ζωής

 ΟΙ ΚΟΡΥΦΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ του Ρίτσαρντ Πάουερς , είναι ένα πολύ όμορφο βιβλίο που σε βάζει σ έναν κόσμο παράξενο , έναν κόσμο ξεχασμένο έναν κόσμο αναγκαίο για την ύπαρξη της ζωής στην γη. 

Ο συγγραφέας μέσα από διαφορετικές ιστορίες ανθρώπων που η σχέση αρχικά με την φύση είναι επιφανειακή και μοιάζει με την δίκη μας γενική αδιάφορη στάση, μας εισάγει στην κοσμοθεωρία του βιβλίου να έρθουμε σε επαφή με τον κόσμο των δέντρων που ως άλλοι γίγαντες με νόηση θέλουν την σχέση με τους ανθρώπους επειδή έχουν στον πλανήτη περισσότερα χρόνια από  το δικό μας είδος . Έτσι παρακολουθούμε την σχέση ενός Ιάπωνα πατέρα με τις κόρες του και τα δώρα που έχει φυλαγμένα γι αυτές η για το ζευγάρι που η ενασχόληση του ερασιτεχνικά με το θέατρο θα τους οδηγήσει στο να ταξιδεύουν για να ενώνουν τις φωνές τους με εκείνους που προασπίζονται τα δικαιώματα των δέντρων έναντι των υλοτομικών εταιρειών που λυμαίνονται κάθε εκατοστό ξύλου σε όλο τον κόσμο .

Τελικά ένα πολύ όμορφο βιβλίο σε μια πολύ ωραία έκδοση απ την ΔΙΑΠΛΑΣΗ  και την μετάφραση που το ολοκληρώνει απ την Βασιλική Πολίτη .

Νέες κυκλοφορίες .

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΕΛΑΣΗΣ
Κάποιοι...όχι

Εκδόθηκε ο πρώτος τόμος του τετράτομου έργου του Maddox , ο οποίος αναφέρεται στον Ά Παγκόσμιο πόλεμο , και στην ζωή ενός ευγενή της εποχής , του Κρίστοφερ Τίτζενς , ο οποίος ευφυής και ετοιμόλογος αντιμετωπίζει την ζωή μέσα απ την φλεγματικότητα των Τόρυς, όπου και ανοίκει. Έχοντας παντρευτεί μια άστατη γυναίκα την Σύλβια που τον μισεί ακριβώς για την ψυχρότητα του , και έναν πολύ καλο φίλο τον Μακμάστερ, που του συμπαραστέκεται σε κάθε απόφαση του.
Είναι ένα πολύ καλογραμμένο βιβλίο σε άριστη μετάφραση από την Κατερίνα Σχινά.
Ένα χρονικό του μεγάλου πολέμου που δεν σε αφήνει ασυγκίνητο.
Περιμένω τον δεύτερο τόμο που όπως σήμερα με πληροφόρησαν θα βγει τον Ιούνιο. Και το έργο θα ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του 2020!

ΕΞΟΔΟΣ

Εχοντας στα χερια μου το νεο βιβλιο του Αρη Σφακιανακη και εχοντας υποψιν τα προηγουμενα του, περιμενα να διαβασω για λουζερ τυπους που μπλεκουν σε αστυνομικες η ερωτικες περιπετειες..και καπως ετσι αρχιζει η ιστορια, με τον επιδοξο συγγραφεα και ηρωα να θελει να παει σ εναν τοπο για να ζησει απο κοντα την ιστορια που θελει να διηγηθει. Οι φιλοι του τον αποτρεπουν γιατι ο τοπος που θελει να παει ειναι πολυ επικινδυνος...και το μυαλο μου πηγε στο Κονγκο..η στην Σομαλια που εκει γινονται εμφυλιοι πολεμοι. Ετσι ξεκινα και ενω περιμενα να παει στο αεροδρομιο με το αυτοκινητο του φτανει..στο.....Αιτωλικο!! γιατι ο επικινδυνος τοπος ειναι το Μεσολογγι!!!! και πραγματι ειναι γιατι....εκει......ετοιμαζεται η ΕΞΟΔΟΣ.... Το νεο βιβλιο του Σφακιανακη μας μιλα για την ΕΞΟΔΟ , μας παιρνει απ το χερι και μας γνωριζει τους ηρωες που ετοιμαζονται για τον Θανατο!! Με συγκινησε , με συνεπηρε μου χαρισε ωραιες αναγνωστικες στιγμες και μου θυμισε...γιατι ειναι ωραιο να εισαι Ελληνας!! 

Η ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΑΘΕΡΑΠΕΥΤΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΩΝ

Ενα απο τα πιο ωραια βιβλια που εχω διαβασει. Σε ενα μπριστρο στο Παρισι μαζευονται ανθρωποι εκδιωγμενοι απ τα κομμουνιστικα καθεστωτα των Ανατολικων χωρων στην δεκαετια του 50 . Εκει μπαινει και ο ηρωας του βιβλιου και μεσω αυτου και της ζωης του μαθαινουμε την νεωτερη ιστορια των εμιγκρεδων της Γαλλιας.
Η γραφη του ειναι εκπληκτικη και ρεει ανετα, υπεροχο βιβλιο , απο αυτα που τα κουβαλας παντα μεσα σου .

ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ .....Leo Tolstoy...

Μόλις τελειωσα αυτον τον ποταμο μυθιστορημα, ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ, του Leo Tolstoy, πιστευα πως διαβαζοντας την ΑΝΝΑ ΚΑΡΕΝΙΝΑ, ειχα διαβασει το βασικοτερο εργο του Tolstoy, ευτυχως εκανα λαθος. Το εργο αυτο που εκτινεται σε 2300 σελιδες , περικλειει τα παντα και κυριως την Ψυχη αυτου του μεγαλου λαου της Ρωσίας. Οι χαρακτηρες που ολοκληρωμενα αναπτυσσονται..μας μεταφερουν με τις σκεψεις και τις πραξεις τους σ εναν κοσμο που το δικαιο του ισχυρου , η ζωη των αστων της Ρωσιας καθοριζε και την τυχη του εθνους τους. Ο μεγαλος πολεμος με τον Ναπολεοντα που προκαλεσε τοσα δεινα στον ρωσικο λαο, αλλα δεν πτοησε καθολου την ψυχη του και φυσικα ο Ερωτας..που κινει την ιστορια του εργου μεσα απο τις σχεσεις των ηρωων του....ειναι ενα αριστουργημα υφους και μετρικης δεξιοτεχνιας.....δεν μπορεις να το αφησεις απ τα χερια σου..ζεις και συ μεσα σ αυτο. 

ΥΠΟΤΑΓΗ

Εχω πολυ καιρο να γραψω......αλλα η ζωη συνεχιζεται......με η χωρις εμας....

ενα βιβλιο που πραγματικα με καθηλωσε απ την πρωτη μεχρι την τελευταια σελιδα, με μια ιστορια ανατριχιαστικα αληθοφανης, απ τον συγγραφεα που εγινε μαυρο προβατο για τους Γαλλους...τον Μισέλ Ουελμπέκ. Μια ιστορια για το αυριο της ευρωπης και δη της Γαλλιας.......

WINTER SLEEP

Μια εκπληκτικη ταινια που πηρε στις Καννες τον Χρυσο Φοινικα, μαθημα σκηνοθεσιας και εκπληκτικα ευφυεις διαλογοι.................

Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΚΕΡΑΣΙΩΝ

Ενα πολυ καλο βιβλιο σαν παλια ρομαντικη κομεντι παρεξηγησεων..................

μυστικη ιστορια

Πολυ καλο βιβλιο, της DONA TART, γεματο με σκεψεις για την αξια της φιλοσοφιας, και μας μιλα για  την  φιλια μιας ομαδας φοιτητων των Αρχαιων ελληνικων..που μπλεκουν σε ενα εγκλημα.....

Ο Ρίτσαρντ Παπέν είναι μέλος μιας ομάδας πέντε φοιτητών που επιλέγονται από ένα χαρισματικό καθηγητή για να μελετήσουν τον κόσμο της διανόησης. Περνούν όλοι μαζί τα Σαββατοκύριακα σε ένα παλιό εξοχικό, διαβάζοντας και συζητώντας για θέματα που αφορούν τον κόσμο της γνώσης -από τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς μέχρι τους σύγχρονους στοχαστές και καλλιτέχνες- αλλά και για καθημερινά ζητήματα. Ο Ρίτσαρντ, χωρίς να γνωρίζει το έγκλημα που διαπράττεται, γοητεύεται από την καινούρια συντροφιά του. Όταν όμως κερδίζει την εμπιστοσύνη τους, του το εκμυστηρεύονται και τον πείθουν σιγά σιγά για την αναγκαιότητά του: ο δολοφονημένος συμμαθητής και φίλος τους απειλούσε να αποκαλύψει το μυστικό τους, υπονομεύοντας έτσι το μέλλον τους. Πρόκειται για ένα αφάνταστα ελκυστικό βιβλίο. Είναι ένα χρονικό εξαπάτησης και συνενοχής, αθωότητας που σιγά σιγά μολύνεται από τον εγωκεντρισμό και την ηθική έπαρση· μια ιστορία ενοχής και ευθύνης. Η συγγραφέας Ντόνα Ταρτ, με την έξοχη αφηγηματική γραφή της, τον πλούτο των ιδεών και της γλώσσας, καθιερώνεται ως εξαιρετικά προικισμένη μυθιστοριογράφος.

COLLINS...ΑΡΜΑΝΤΕΪΛ

Ενα μεγαλο εργο.....που μιλα για την Αγγλια του 18 αιωνα, ενα σκοτεινο μυθιστορημα , για την φιλια και για τις ψευτικες σχεσεις των ανθρωπων. Απολαυστικο σε καποιον που θα μπει στον αγωνα των 1214 σελιδων

του....

ΝΕΑ ΕΥΘΥΝΗ

                           Ηθελα να γραψω για ενα πολύ καλο περιοδικο λογοτεχνιας και ποιησης , την ΕΥΘΥΝΗ, που με συντροφεψε στα λογοτεχνικα ταξιδια μου, εκει στο χωριο μου, πριν μπω στο Πανεπιστημιο.
                             Ετσι στο καφενειο που περνουσα τα απογευματα μου, περιμενα μια φορα το μηνα να εκδοθει το περιοδικο να το παρω στα χερια μου, νομιζω υπηρχε ενα πρακτορειο κοντα στη μεγαλη πλατεια απο οπου το προμηθευομουν. Και να χαθω στις σελιδες του.
                            Τωρα βγαινει υπο νεα διευθυνση και λεγεται ΝΕΑ ΕΥΘΥΝΗ, παντως στεναχωριεμαι για τα νεα παιδια που περνουν ωρες μπροστα στον υπολογιστη και δεν εχουν καθολου χρονο για Σκεψη για διαβασμα για περισυλλογη, και ετσι χανουν πραγματα πολυτιμα που θα τους συντροφευουν μεγαλωνοντας....

παρασκευη 7 μαρτιου

σκοτεινια παντου

μονο η ελπιδα σε σενα

δινει κουραγιο, στην ερημια

που ζουμε.

ισως παλι να επεσε το λαθος αστερι,

ισως παλι να ηταν ολα ματαια

PHILOMENA

μια υπεροχη ταινια του stephen frears, σχετικα με την αγαπη μιας μανας για τον γιο της που βιαια τον απεσπασαν απο αυτην οταν ηταν 14 ετων και για την συγχωρητικοτητα της μανας αυτης προς αυτους που της εκαναν αυτο το κακο. Πολυ δυνατη ερμηνεια απο την Judi Dentch!!!!!

Αξιον Εστί

Ο Οδυσσέας Ελύτης εξηγεί πως έγραψε το Αξιον Εστί !

«Οσο κι αν μπορεί να φανεί παράξενο, την αρχική αφορμή να γράψω το ποίημα μου την έδωσε η διαμονή μου στην Ευρώπη τα χρόνια του '48 με '51. Ηταν τα φοβερά χρόνια όπου όλα τα δεινά μαζί - πόλεμος, κατοχή, κίνημα, εμφύλιος - δεν είχανε αφήσει πέτρα πάνω στη πέτρα. Θυμάμαι την μέρα που κατέβαινα να μπω στο αεροπλάνο, ένα τσούρμο παιδιά που παίζανε σε ένα ανοιχτό οικόπεδο. Το αυτοκίνητό μας αναγκάστηκε να σταματήσει για μια στιγμή και βάλθηκα να τα παρατηρώ. Ητανε κυριολεκτικά μες τα κουρέλια. Χλωμά, βρώμικα, σκελετωμένα με γόνατα παραμορφωμένα, με ρουφηγμένα πρόσωπα. Τριγυρίζανε μέσα στις τσουκνίδες του οικοπέδου ανάμεσα σε τρύπιες λεκάνες και σωρούς σκουπιδιών. Αυτή ήταν η τελευταία εικόνα που έπαιρνα από την Ελλάδα. Και αυτή, σκεπτόμουνα, ήταν η μοιρα του Γένους που ακολούθησε το δρόμο της Αρετής και πάλαιψε αιώνες για να υπάρξει. Πριν περάσουν 24 ώρες περιδιάβαζα στο Ουσί της Λωζάννης, στο μικρό δάσος πλάι στη λίμνη. Και ξαφνικά άκουσα καλπασμούς και χαρούμενες φωνές. Ηταν τα Ελβετόπαιδα που έβγαιναν να κάνουν την καθημερινή τους ιππασία. Αυτά που από πέντε γενεές και πλέον, δεν ήξεραν τι θα πει αγώνας, πείνα, θυσία. Ροδοκόκκινα, γελαστά, ντυμένα σαν πριγκηπόπουλα, με συνοδούς που φορούσαν στολές με χρυσά κουμπιά, περάσανε από μπροστά μου και μ' άφησαν σε μια κατάσταση που ξεπερνούσε την αγανάκτηση.
Ητανε δέος μπροστά στην τρομακτική αντίθεση, συντριβή μπροστά στην τόση αδικία, μια διάθεση να κλάψεις και να προσευχηθείς περισσότερο, παρά να διαμαρτυρηθείς και να φωνάξεις. Ητανε η δεύτερη φορά στη ζωή μου - η πρώτη ήτανε στην Αλβανία - που έβγαινα από το ατόμό μου, και αισθανόμουν όχι απλά και μόνο αλληλέγγυος, αλλά ταυτισμένος κυριολεκτικά με τη φυλή μου. Και το σύμπλεγμα κατωτερότητας που ένιωθα, μεγάλωσε φτάνοντας στο Παρίσι. Δεν είχε περάσει πολύς καιρός από το τέλος του πολέμου και τα πράγματα ήταν ακόμη μουδιασμένα. Όμως τι πλούτος και τι καλοπέραση μπροστά σε μας! Και τι μετρημένα δεινά επιτέλους μπροστά στα ατελείωτα τα δικά μας! Δυσαρεστημένοι ακόμα οι Γάλλοι που δεν μπορούσαν να 'χουν κάθε μέρα το μπιφτέκι και το φρέσκο τους βούτυρο, δυσανασχετούσανε. Υπάλληλοι, σωφέρ, γκαρσόνια, με κοιτάζανε βλοσυρά και μου λέγανε: εμείς περάσαμε πόλεμο Κύριε! Κι όταν καμμιά φορά τολμούσα να ψιθυρίσω ότι ήμουν Ελληνας κι ότι περάσαμε κι εμείς πόλεμο με κοιτάζανε παράξενα: α, κι εσείς έ; Καταλάβαινα ότι ήμασταν αγνοημένοι από παντού και τοποθετημένοι στην άκρη-άκρη ενός χάρτη απίθανου. Το σύμπλεγμα κατωτερότητας και η δεητική διάθεση με κυρίευαν πάλι. Ξυπνημένες μέσα παλαιές ενστικτώδεις διαθέσεις άρχισαν να αναδεύονται και να ξεκαθαρίζουν.Η παραμονή μου στην Ευρώπη με έκανε να βλέπω πιο καθαρά το δράμα του τόπου μας. Εκεί αναπηδούσε πιο ανάγλυφο το άδικο που κατάτρεχε τον ποιητή. Σιγά-σιγά αυτά τα δύο ταυτίστηκαν μέσα μου. Το επαναλαμβάνω, μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά έβλεπα καθαρά ότι η μοίρα της Ελλάδας ανάμεσα στα άλλα έθνη ήταν ότι και η μοιρα του ποιητή ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους - και βέβαια εννοώ τους ανθρώπους του χρήματος και της εξουσίας. Αυτό ήταν ο πρώτος σπινθήρας, ήταν το πρώτο εύρημα. Και η ανάγκη που ένιωθα για μια δέηση, μου 'δωσε ένα δεύτερο εύρημα. Να δώσω, δηλαδή, σ' αυτή τη διαμαρτυρία μου για το άδικο τη μορφή μιας εκκλησιαστικής λειτουργίας. Κι έτσι γεννήθηκε το «Αξιον Εστί».

Οδ. Ελύτης

Ο ΛΥΚΟΣ ΤΗΣ WALL STREET

μεγαλη ταινια από έναν μεγαλο σκηνοθετη, η ζωη ενός golden boy, ακραια χωρις ηθικούς φραγμους, όπως θελει τους ανθρώπους και δη τους νεους η εποχη μας!!!!

 

 

blue jasmine

άλλη μια πολύ καλη ταινια από τον αειθαλή Woody Allen, το αξιοσημειωτο
στην ταινια blue jasmine, είναι η αψογη ερμηνεια της Cate Blanchett, που για μενα
θα παρει φετος το χρυσο αγαλματακι των οσκαρ...ανετα!!!

Το δωρο του Χριστου!!!!

Ὁ ἅγιος Ἱερώνυμος στὴ σπηλιὰ τῆς Βηθλεὲμ...

Νύχτα Χριστουγέννων. Ἕνας ἅγιος καὶ σοφὸςἀσκητὴς προσεύχεται ἀπὸ ὥρα γονατιστὸς μέσα στὸ ἅγιο Σπήλαιο, στὴ Βηθλεέμ. Στὸ σπήλαιο ποὺπρὶν ἀπὸ περίπου 400 χρόνια εἶχε φιλοξενήσει τὸν νεογέννητο Χριστό μας. Ὁ ἀσκητὴς δὲν εἶναι ἄλλοςἀπὸ τὸν μεγάλο Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸνἅγιο Ἱερώνυμο, ποὺ κατέγραψε καὶ τὰ ὅσα συνέβησαν ἐκεῖ.
Ἐκείνη τὴ νύχτα ὁ Ὅσιος εἶχε ἀφήσει τὸ ἀσκητήριο του, ποὺ ἦταν κοντὰ στὸ ἅγιο Σπήλαιο, καὶ εἶχε ἀποφασίσει νὰ τὴν περάσει ξάγρυπνος καὶ προσευχόμενος μπροστὰστὴν ἁγία Φάτνη.
Ἡ καρδιά του ἦταν γεμάτη εὐγνωμοσύνη γιὰ τὴ μεγάλη δωρεὰ τοῦ Θεοῦ: νὰ ἔλθει ὁ Ἴδιος στὴ γῆ, νὰ γίνειἄνθρωπος, γιὰ νὰ μᾶς γλυτώσει ἀπὸ τὴ δουλεία τῆς ἁμαρτίας, ἀπὸ τὴν τυραννία τοῦδιαβόλου καὶ τὰ νύχια τοῦ θανάτου!
Ἀπόλυτη σιωπὴ ἐπικρατοῦσε μέσα στὴ νύχτα στὸν ἱερὸ χῶρο...

Ξαφνικὰ ἀκούστηκε νὰ προφέρει τὸ ὄνομά του μιὰ γλυκιὰ φωνή:

–Ἱερώνυμε!

Ξαφνιάστηκε ὁ Ὅσιος... Κοίταξε παραξενεμένος γύρω του... Τίποτε... Δὲν ὑπῆρχε κανείς.

–Ἱερώνυμε! ξανακούστηκε ἡ φωνή...

Ναί! Ἐρχόταν ἀπὸ τὴν ἁγία Φάτνη... καὶ ἔκανε τὴν καρδιά του νὰ τρέμει συγκλονισμένη.

–Ἱερώνυμε, τί δῶρο θὰ μοῦ κάνεις ἀπόψε στὴ γιορτή μου;

Ἦταν πράγματι ἡ γλυκιὰ φωνὴ τοῦ Ἰησοῦ.

Ξέσπασε σὲ λυγμοὺς ὁ Ἅγιος:

–Ὦ Κύριε, τὸ ξέρεις ὅτι γιὰ Σένα τὰ ἄφησα ὅλα: τὸ παλάτι τοῦ αὐτοκράτορα, τὰ μεγαλεῖα τῆς Ρώμης, τὶς ἀνέσεις. Ἡ καρδιά μου, ἡ σκέψη μου, ὅλα σὲ Σένα εἶναι στραμμένα! Τί ἄλλο μπορῶ νὰ Σοῦ προσφέρω; Δὲν ἔχω τίποτε!

–Καὶ ὅμως, Ἱερώνυμε, ἔχεις κάτι ἀκόμα ποὺ μπορεῖς καὶ πρέπει νὰ μοῦ τὸ προσφέρεις... Αὐτὸ θὰ μὲ εὐχαριστήσει πιὸ πολὺ ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα, καὶ αὐτὸ θέλω...

Ἔπεσε σὲ συλλογὴ ὁ Ὅσιος... Πέρασαν λίγα λεπτὰ καὶ μετὰ τόλμησε νὰ ψελλίσει:

–Κύριε, δὲν βρίσκω κάτι... Πές μου, τί θὰ μποροῦσα ἀκόμη νὰ Σοῦ προσφέρω καὶ δὲν μπορῶ νὰ τὸ σκεφτῶ;

Μεσολάβησε μικρὸ διάστημα σιγῆς καὶ ἡ φωνὴ τοῦ Χριστοῦ ξανακούστηκε:

–Ἱερώνυμε, τὶς ἁμαρτίες σου θέλω. Δῶσε μου τὶς ἁμαρτίες σου!

–Τὶς ἁμαρτίες μου; Τί νὰ τὶς κάνεις, Κύριε, τὶς ἁμαρτίες μου;

–Θέλω τὶς ἁμαρτίες σου γιὰ νὰ σοῦ τὶς συγχωρήσω, ἀφοῦ γι᾿ αὐτὸ ἦρθα στὸν κόσμο, ἀπάν­τησε ὁ Ἰησοῦς καὶ ἐπικράτησε βαθιὰ σιωπή.

Συγκλονισμένος ὁ ἅγιος Ἱερώνυμος ἄ­­­φησε τὰ δάκρυά του, δάκρυα εὐγνωμοσύνης, νὰπλημμυρίσουν τὸν ἱερὸ χῶρο ὅλη τὴ νύχτα.

Ἄφησε καὶ σὲ μᾶς τὴν ἔμπρακτη παραγγελία νὰ μὴ λησμονοῦμε κάθε Χριστούγεννα τὸὡραιότερο δῶρο πρὸς τὸν Σωτήρα μας, τὴ μετάνοιά μας γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας. Αὐτὸς εἶναι ὁκαλύτερος ἑορτασμὸς τῆς μεγάλης ἑορτῆς...

τελικα λοιπον ηταν...Αγιος

Κοιτάζω και ξανακοιτάζω την εικόνα του Γέροντα Πορφυρίου- του Αγίου Πορφυρίου, όπως ακούω να τον λένε οι πιστοί ολόγυρά μου. Κοιτάζω την αγιογραφία του με το φωτοστέφανο και νοιώθω ανόητη. Θεέ μου πόσο ανόητη! Ήταν Άγιος λοιπόν εκείνος ο γέροντας που με υποδεχόταν χωρίς να μιλά όταν έμπαινα στο κελάκι του τρομαγμένη; Ήταν άγιος εκείνο το γλυκό, υπομονετικό γεροντάκι που σεβάστηκε πάντα την άρνησή μου να ακούω συμβουλές τύπου Κατηχητικού και δε μου έδωσε ποτέ καμιά τέτοια συμβουλή; Ήταν Άγιος λοιπόν! Κι εγώ νοιώθω ανόητη γιατί πάντα ήξερα ότι ήταν Άγιος, κι όμως τον φοβόμουν. Ένα παιδί ήμουν όταν τον γνώρισα, με όλα τα θέματα που έχει ένα παιδί που μπαίνει σε μια άγρια μαύρη εφηβεία. Ένα παιδί, μεγαλωμένο με χριστιανικές αρχές που όμως ήθελε να τις γκρεμίσει γιατί δεν του άρεσαν, δεν το ικανοποιούσαν, το καταπίεζαν. Τέτοιο παιδί ήμουν όταν γνώρισα το Γέροντα, γι’ αυτό και καταπιεζόμουν όταν έπρεπε να ακολουθήσω την οικογένειά μου που λαχταρούσε να τον επισκεφτεί. Εκείνα τα Κυριακάτικα μεσημέρια όταν έπρεπε να βγάλω τα αγαπημένα μου τζιν και να φορέσω τη φούστα για να πάω να του φιλήσω το χέρι με εξόργιζαν. Τη θυμάμαι αυτή την οργή που έσκαγε μέσα μου σιωπηλά – γιατί δεν τολμούσα να πω ότι δεν ήθελα να τον δω. Δεν τολμούσα γιατί μέσα μου ήξερα ότι ήταν Άγιος- πώς να αρνηθώ την ευχή ενός τέτοιου ανθρώπου; Κι από την άλλη τον φοβόμουν που ήταν Άγιος. Στην αρχή φοβόμουν γιατί ένοιωθα ότι ήξερε τις σκέψεις και τις πράξεις μου και έτρεμα μην τις αποκάλυπτε στη μαμά μου… Κι όταν κατάλαβα ότι δεν αποκάλυπτε τίποτα, πάλι τον φοβόμουν γιατί πίστευα ότι με έκρινε για όσα είχα κάνει, όσα είχα πει, για ότι ήμουν, ότι δε με ενέκρινε για φιλαράκι του – και γιατί να το έκανε άλλωστε; Είχε ήδη εγκρίνει για φιλαράκια του την αδερφή μου, τη μαμά μου, το μπαμπά μου. Σ’ εκείνους μιλούσε, τους καλωσόριζε, τους έδινε το σταυρό που κρατούσε στο χέρι να τον φιλήσουν. Σε μένα δεν το έκανε… δεν άπλωνε το χέρι να του το φιλήσω… πλησίαζα μόνη μου, τρομαγμένη, καταπιέζοντας τον εαυτό μου να το κάνω και πάντα έφευγα με τρόμο ότι δεν με είχε δεχτεί. Ώσπου ένα μεσημέρι Σαββάτου , η μαμά μου ζήτησε επιτακτικά να ετοιμαστώ για να πάμε στο Γέροντα. Ήθελα να της πω ότι δεν ήθελα να έρθω μα δεν τόλμησα. Κι έτσι φώναξα ότι ήθελα να έρθω με το παντελόνι. Η μαμά μου ήταν ανένδοτη κι έτσι μπήκα οργισμένη στο δωμάτιό μου και πίσω από την ασφάλεια της μοναξιάς μου τον έβρισα. Τον έβρισα τόσο, που μετά από τόσα χρόνια ακόμα ντρέπομαι για όσα είπα μονάχη στο δωμάτιό μου. Μετά, βγήκα φορώντας τη φούστα μου, μπήκα στο αυτοκίνητο, σιωπηλή και πάντα με την ίδια οργή μέσα μου. Όταν φτάσαμε στο κελάκι του, μπήκαμε όλοι μέσα – εγώ απλά τυπικά θα του φιλούσα το χέρι και θα έφευγα τρέχοντας έξω. Εκείνο το απόγευμα ήταν η πρώτη φορά που με χαιρέτησε με το όνομά μου. Έλα Μάρω μου είπε και μου άπλωσε το χέρι. Θεέ μου πόσο μου άρεσε που άκουσα τη φωνή του να με λέει όπως με φώναζαν οι φίλοι μου! Και πόση ανακούφιση αισθάνθηκα, με την υποδοχή του! Ασφαλώς για να με υποδεχτεί έτσι για πρώτη φορά, ενώ εγώ είχα ξεσπάσει εναντίον του στο δωμάτιό μου, μάλλον δεν ήταν Άγιος. Μάλλον δεν ήξερε τι είχα πει…
Κι εκεί που πήγα μια ανάσα ανακούφισης τον άκουσα να μου λέει στοργικά- πολύ στοργικά: Μάρω θα μπορούσες να βγεις λίγο έξω, για να μιλήσω στο μητέρα σου;
Καλύτερα να άνοιγε η γη να με καταπιεί εκείνη την ώρα! Ήμουν σίγουρη ότι, ως Άγιος, όχι μόνο είχε ακούσει όλα όσα είχα ψιθυρίσει, αλλά θα τα έλεγε όλα στη μαμά μου! Βγήκα με την καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή κι όση ώρα περίμενα απ έξω είχα ετοιμάσει στη σκέψη μου την άμυνά μου: είχα φορτώσει κι ήμουν έτοιμη για μάχη! Κι όμως καμιά μάχη δε συνέβη. Δεν ξέρω τι της είπε, ξέρω όμως ότι όταν βγήκε από το κελάκι η μαμά μου μού ζήτησε συγγνώμη χωρίς να μου εξηγήσει γιατί. Ξέρω ακόμα ότι δεν μου επέβαλε ποτέ ξανά να πάω μαζί τους στο Γέροντα. Μόνη μου πήγαινα, από ντροπή, γιατί δεν άντεχα στην ιδέα ότι δεν ήθελα να πάω, γιατί ζήλευα τη σχέση που είχε η αδερφή μου μαζί του κι ας μην τον πήγαινα! Ήθελα να τον αγαπάω κι ας μην τον αγαπούσα. Ήθελα να ένοιωθα την ευλογία του κι ας μην την ένοιωθα! Ήθελα να με θεωρήσει φιλαράκι του κι ας μην αισθανόμουν ότι ήταν δικός μου φίλος. Έπρεπε να βγω από το σκοτάδι της εφηβείας μου για να καταλάβω με ντροπή ότι εκείνος με είχε αποδεχτεί, έτσι όπως ήμουν. Κατάλαβα πως όταν δεν μου άπλωνε το χέρι να το φιλήσω, το έκανε όχι από αποδοκιμασία αλλά από αποδοχή. Στη μεταξύ μας σχέση εκείνος ήταν ο ειλικρινής κι εγώ η ψεύτικη. Εγώ πλησίαζα κι ας μην ήθελα, εκείνος όμως δεν άπλωνε το χέρι επειδή σεβόταν το φόβο και την αντίδρασή μου. Εγώ καταπίεζα τη Μάρω, ενώ εκείνος την αποδεχόταν κι έκανε αυτό που η Μάρω ήθελε… Ακόμα και την οργή μου εκείνος την ερμήνευε σαν προσευχή. Δε μου έκανε καμιά νύξη για το Χριστό, δε μου έδωσε καμιά συμβουλή, δε μου μίλησε για θαύματα για να με πείσει. Κι όμως ξέρω πια ότι αυτή η σιωπή ήταν η πιο τρανή απόδειξη ότι με είχε αποδεχτεί σα φιλαράκι του, έτσι όπως ήμουν. Ίσως γι’ αυτό ήταν ο μόνος που δεν αντέδρασε όταν πέρασα στη Θεολογία. Όλοι οι άλλοι, φίλοι συγγενείς θορυβήθηκαν: Η Μάρω στη Θεολογία? Ακόμα κι εγώ η ίδια δεν ήξερα γιατί είχα βάλει τη Θεολογία ως πρώτη επιλογή. Εκείνος όμως δεν είπε τίποτα. Ούτε με συνεχάρη, ούτε θριαμβολόγησε. Κράτησε την ίδια σιωπηλή, ξεκάθαρη στάση που επιθυμούσε η ψυχή μου. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι βλέποντας το αγρίμι μέσα μου, με ανέθεσε απευθείας στο Θεό κι αυτό είναι για μένα η μεγαλύτερη απόδειξη ότι με ένοιωθε φιλαράκι του…

 

Αυτή τη σχέση την παθιασμένη την είχα με το Γέροντα ως το τέλος. Εγώ δε μαλάκωσα ποτέ κι εκείνος δεχόταν πάντα την ορμή μου σαν δείγμα αγάπης. Τον ξαναπρόσβαλα το Γέροντα, άλλη μια φορά και πάλι πίσω από την πλάτη του – ως γνήσια θρασύδειλη! Πάλι Σάββατο ήταν κι εγώ ήμουν φοιτήτρια πια και είχα εξεταστική. Τη Δευτέρα έδινα μάθημα και στις 9 το βράδυ του Σαββάτου έμαθα ότι είχα διαβάσει λάθος ύλη. Πανικοβλήθηκα κι όταν η μαμά μου προσπαθώντας να με ηρεμήσει μου είπε «Βρε τι σκας? Αφού έχεις το Γέροντα!», εγώ έγινα ηφαίστειο που έσκασε: «Δε μας παρατάς με το Γέροντά σου! Τι να μου κάνει τωρα ο Γέροντας;» Εκείνη την ώρα χτύπησε το τηλέφωνο κι όταν άκουσα τη μαμά μου να λέει: Γέροντα!… ναι εδώ είναι η Μάρω. Δίπλα μου!» ήθελα να έχει το πάτωμα μια καταπακτή για να χωθώ μέσα! Σα βρεμένο γατί πήρα το ακουστικό και η φωνή μου που τόσο σθεντόρια τον είχε αμφισβητήσει, τώρα είχε γίνει ψίθυρος. Την απορία του δε θα την ξεχάσω ποτέ: «Άραγε, ποια από τις δυο σας με επικαλέστηκε στ’ αλήθεια;» με ρώτησε, σα να ήθελε να με διαβεβαιώσει ότι εκείνος ως Άγιος δεν άκουγε λόγια του στόματος αλλά της ψυχής… «θα μπορούσες να έρθεις αύριο να διαβάσεις εδώ;» με ρώτησε με μια ευγένεια που όμοιά της δεν έχω συναντήσει. Είπα ναι, όλο ντροπή και χωρίς άλλα λόγια έκλεισε το τηλέφωνο. Το άλλο πρωί στις 7 ήμουν με τους γονείς μου στη Μαλακάσα. Ο Γέροντας είχε δώσει εντολή να ανοίξουν ένα γραφείο για να περιμένω- κι ας είχε λειτουργία στο Ναό. Εκείνος με αποδεχόταν όπως ήμουν… Όταν με δέχτηκε στο κελάκι, μετά τις 10, πάλι δεν είχε πολλά λόγια: «Αχ και να πίστευες λίγο! 10 θα έγραφες!» μου είπε απαλά κι άνοιξε το βιβλίο τέσσερις φορές. «δεν πειράζει όμως. Και το 5 καλό είναι!»
Από τα τέσσερα θέματα διάβασα τα δύο. Τα άλλα τα βρήκα ανούσια και χαζά! Έπεσαν και τα τέσσερα κι εγώ πήρα 5! Καλό ήταν! Καλό μου έκανε! Άλλωστε πάντα με το Γέροντα 5 έπαιρνα. Το παραπάνω δεν το αντέχω, ούτε το αξίζω και το ξέρω. Μου αρκεί όμως αυτό το 5… με κάνει να νοιώθω ότι τον έχω κοντά μου κι αυτό μου αρκεί. Όσο για το ότι είναι Άγιος; Το ξέρω μα δε το αντέχει το μυαλό μου… ο γέροντας ήταν άγιος πάντα , μόνο ένας Άγιος θα άντεχε κάποιαν σαν εμένα. Για μένα είναι Άγιος μα παραμένει ο Γέροντας, ο δικός μου Γέροντας, αυτός που χρησιμοποιεί την απιστία και τον εγωισμό και την αμφιβολία μου ως μέσα για να επικοινωνήσει μαζί μου. Είναι ο Γέροντας που δε με μάλωσε ποτέ, δε με κολάκεψε ποτέ, δε με εγκατέλειψε ποτέ μα μόνο με τα εντελώς απαραίτητα λόγια. Είναι ο Γέροντας που δε μου απαντά όταν απευθύνομαι σ’ αυτόν από υποκριτικό καθωσπρεπισμό και που με καλωσορίζει πάντα όταν του μιλάω απλά ως Μάρω…
Πηγή: Επτάλοφος

Νά‘ μουν τοῦ σταύλου ἕν' ἄχυρο /τοῦ Κωστῆ Παλαμᾶ (χριστουγεννιάτικο ποίημα)

Νά‘ μουν τοῦ σταύλου ἕν' ἄχυρο /τοῦ Κωστῆ Παλαμᾶ (χριστουγεννιάτικο ποίημα)

Να ‘μουν του σταύλου έν' άχυρο, ένα φτωχό κομμάτι
την ώρα π' άνοιγ' ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι.

Να ιδώ την πρώτη του ματιά και το χαμόγελό του,

το στέμμα των ακτίνων του γύρω στο μέτωπό του.

Να λάμψω από τη λάμψη του κι' εγώ σαν διαμαντάκι
κι' από τη θεία του πνοή να γίνω λουλουδάκι.

Να μοσκοβοληθώ κι' εγώ από την ευωδία,
που άναψε στα πόδια του των Μάγων η λατρεία.

Να ‘μουν του σταύλου ένα άχυρο ένα φτωχό κομμάτι
την ώρα π' άνοιγ' ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι.

Το είπε...: Κωστής Παλαμάς