πεντε ποιηματα μες στο σκοταδι

Γυρίζει μόνος

στα χείλη του παντάνασσα σιωπή

συνέχεια των πουλιών τα μαλλιά του.

Ωχρός

με βουλιαγμένα όνειρα κι ανέγγιχτος

νερό τρεχάμενο στα ρείθρα, ωχρός

έλληνας.

Πάντα ο δρόμος μέσ' στα μάτια του

κ' η λάμψη απ' τη φωτιά

που καταλύει

τη νύχτα.

Γυρίζει μόνος

στα χέρια του κλαδί από ελιά

γεμάτος πόνο χάνεται στα δειλινά

αισθάνεταιπως όλα χάθηκαν.

Mην του μιλάτε είναι άνεργος

τα χέρια στις τσέπες του

σαν δυο χειροβομβίδες.

Mην του μιλάτε δε μιλούν στους καθρέφτες.

Άνθη της λεμονιάς

λουλούδια του ανέμου

στεφάνωσέ τον Άνοιξη

τον κλώθει ο θάνατος.

ΕΝΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

Άγνωστες πτυχές από τη ζωή, τη δράση και τις συνήθειες του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου
Ο Καλόγερος που ηρέμησε την Εκκλησία
Αφιέρωμα στον Αρχιεπίσκοπο από την εφημερίδα "Παρασκήνιο" του Σπύρου Καρατζαφέρη που κυκλοφορεί σήμερα στα περίπτερα
Το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου η Μητρόπολη Αθηνών “έλαμπε”. Στολισμοί, προετοιμασίες για την Ανάσταση, μπάντες, αστυνομία και συνωστισμός συνέθεταν το “σκηνικό” της βραδιάς. Είχαν ήδη αρχίσει οι αφίξεις των εκπροσώπων της κυβέρνησης, των κομμάτων και των λοιπών αρχών του τόπου,ενώ πλήθος πιστών βρισκόταν ήδη εντός του ναού. Την ίδια ώρα μια μικρή ομάδα πιστών επέλεγε να παρακολουθήσει την Αναστάσιμη λειτουργία μακρυά από τη “λάμψη” των επισήμων και το θόρυβο των κροτίδων και των βεγγαλικών, σε ένα μικρό μοναστήρι στο Κλειδί. Ένα πραγματικό ησυχαστήριο. Ξαφνικά το κατανυκτικό κλίμα διέκοψε μια ασυνήθιστη, για τα δεδομένα της Μονής, “κινητικότητα”. Τέτοια που ακόμα και οι μοναχές φάνηκε να αιφνιδιάζονται. Τότε εισήλθε εντός του Ναού ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος. Χωρίς να έχει ειδοποιήσει, χωρίς κανένας να το γνωρίζει, χωρίς να έχει οργανωθεί υποδοχή, προσήλθε σαν ένας απλός... μοναχός και όχι σαν προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας. Μετά το Χριστός Ανέστη φρόντισε μάλιστα να μιλήσει με όλους τους πιστούς που βρέθηκαν εκεί. Οι άνθρωποι έκπληκτοι από την απλότητα και την ευγένεια του Ιερώνυμου δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι είχαν κάνει ανάσταση με τον Αρχιεπίσκοπο!
Αυτό το περιστατικό είναι ενδεικτικό της στάσης ζωής του νέου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου. Δεν του αρέσουν οι πολλές επισημότητες, ούτε τα πολλά λόγια. Προτιμά να διδάσκει με τη συμπεριφορά και τη στάση του. Επιλέγει να ακούει τον άλλο και όχι να του κάνει κήρυγμα. Αποστρέφεται το “θέατρο” και τους “Θεατρινισμούς” και επιλέγει συνήθως να κάνει αυτό που αισθάνεται και όχι αυτό που επιβάλλεται. Όχι μόνο δεν επιδιώκει τη δημοσιότητα αλλά μάλλον την αποφεύγει με κάθε τρόπο.
Ξημερώματα στην Ομόνοια
Χαρακτηριστικό αυτής της συμπεριφοράς είναι το εξής περιστατικό: πριν λίγες μέρες αποφάσισε στις 5 το πρωί, μόνο με τον οδηγό του και χωρίς αστυνομική συνοδεία να επισκεφθεί την περιοχή της Ομόνοιας για να δει την τραγική κατάσταση που βιώνουν οι άστεγοι και οι χρήστες ναρκωτικών. Σε κανένα δεν το ανακοίνωσε και δεν το “διαφήμισε” στους δημοσιογράφους. Το έκανε για να έχει μια προσωπική εικόνα της κατάστασης. Με τον ίδιο τρόπο λειτουργούσε και στη Λιβαδειά όπου φιλοξενούσε ακόμα και σε Γηροκομεία της Μητρόπολης, τοξικομανείς τους οποίους προμήθευε εισιτήρια και ... τσιγάρα , προκειμένου να μεταβούν στην Αθήνα για να επισκεφθούν κάποιο Κέντρο Απεξάρτησης. Δεκάδες χρήστες σώθηκαν όταν με δική του πρωτοβουλία δημιουργήθηκε μονάδα του ΟΚΑΝΑ στο νοσοκομείο Λιβαδειάς.
Οι άνθρωποι αυτοί ξέρουν ότι αν σήμερα ζουν, το οφείλουν στον ταπεινό Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Όμως πολλοί άλλοι, φτωχοί άνθρωποι, από την περιοχή της Βοιωτίας δεν ξέρουν ότι τα χρήματα που βρήκαν ένα πρωί κάτω από την πόρτα τους ,σε έναν ανώνυμο φάκελο, τα είχε αφήσει εκεί, μυστικά, ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος το προηγούμενο βράδυ ...
Το σπίτι του πάντα ανοιχτό για όλους
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, κατά κόσμον Ιωάννης Λιάπης, γεννήθηκε το 1938 στα Οινόφυτα στο σπίτι που διέμενε τις μέρες που ανάρρωνε από το πρόσφατο ατύχημα στο πόδι του. Τις ημέρες εκείνες μπορούσε να τον επισκεφθεί ο καθένας. Ο Αρχιεπίσκοπος όταν ήταν καλύτερα καθόταν στο γεμάτο από λουλούδια μπαλκόνι του. Η εξώπορτα ήταν πάντα ανοιχτή και μόνο ένας αστυνομικός, ο Δημήτρης, ουσιαστικά υποδεχόταν τους επισκέπτες σαν να ήταν κάποιο μέλος της οικογένειας. Έτσι ήταν πάντα ο Ιερώνυμος. Απλός και προσιτός. Γι' αυτό και οι πιστοί της Μητρόπολής του, τόσα χρόνια, του είχαν μεγάλη αγάπη και απόλυτη εμπιστοσύνη.
Η γιαγιά με τις λίρες
Το 1983 ο Ιερώνυμος λειτουργούσε στον Άγιο Αθανάσιο στη Θήβα. Μετά τον εσπερινό τον πλησίασαν οι πιστοί για να του μιλήσουν, όπως γινόταν πάντα. Ανάμεσά τους και μια γιαγιά που πρώτα φίλησε το χέρι του και στη συνέχεια του έδωσε ένα χαρτί ( έτσι νόμιζε ο Ιερώνυμος), και του είπε “αυτό είναι για τα Ιδρύματα”. Ο Ιερώνυμος το έβαλε στην τσέπη του και την ευχαρίστησε. Όταν έφτασε στο σπίτι του έκλπηκτος ανακάλυψε ότι η ηλικιωμένη γυναίκα δεν του είχε δώσει κάποιο σημείωμα αλλά ένα μεγάλο ποσό σε χρυσές λίρες!
Ο Αρχιεπίσκοπος ήταν από νεαρός πολύ εργατικός και δραστήριος. Όταν ήταν πρωτοσύγκελλος της Μητρόπολης Θηβών, ανέβαινε στη Μονή Σαγματά και κουβαλούσε μόνος του με το “θρυλικό” «σκαραβαίο» τα τσιμέντα. Κάποια μέρα τον επισκέφθηκε ο π. Πορφύριος και ο Ιερώνυμος εξουθενωμένος από το κουβάλημα και τις εργασίες τον βλέπει και του λέει: ”χτίζω, χτίζω και τι έγινε; Άδεια η φωλιά.” Και ο π. Πορφύριος του απαντά προφητικά: «Εσένα, αυτή είναι η δουλειά σου. Να χτίζεις. Άλλος θα τη γεμίσει...”
Πράγματι λίγο καιρό μετά η Μονή γέμισε... Στη διάρκεια της διακονίας του στη Μητρόπολη Θηβών αναπαλαιώθηκαν και επανδρώθηκαν 6 αντρικές Μονές και 17 γυναικείες, μερικές εκ των οποίων είναι από τις σημαντικότερες και ιστορικότερες όλης της ελληνικής επικράτειας.
Ο Αρχιεπίσκοπος σπούδασε Θεολογία και αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία και την Αυστρία. Δίδαξε ως φιλόλογος στη Λεόντειο Σχολή και στο 9ο Νυχτερινό Γυμνάσιο Αθηνών. Τα άφησε όμως όλα και μια λαμπρή καριέρα, για να υπηρετήσει την Εκκλησία.
Το μεγάλο του πάθος
Εργάστηκε στην Αρχαιολογική εταιρία στην Αθήνα δίπλα στον Ορλάνδο. Το μεγάλο πάθος του ήταν η καταγραφή και αναστύλωση των Βυζαντινών μνημείων. Με πολύ κόπο και μετά από βαθιά μελέτη εξέδωσε το 2006 τον πρώτο από τους τρεις τόμους του έργου του, με τίτλο “Χριστιανική Βοιωτία”. Ως Μητροπολίτης δημιούργησε δεκάδες ιδρύματα, κατασκηνώσεις και κέντρα νεότητας, αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των μεταναστών και κατάφερε να εκδιώξει- με ειρηνικό τρόπο- τους μάρτυρες του Ιεχωβά που είχαν το στρατηγείο τους στην περιοχή του.
Ήταν ο πρώτος που παραχώρησε οίκημα για να φιλοξενηθούν οι ψυχικά ασθενείς της Λέρου.
Η δύσκολη εποχή των συκοφαντιών
Αναμφίβολα μια από τις δυσκολότερες περιόδους στη ζωή του ήταν αυτή των συκοφαντιών εναντίον του για τα οικονομικά σκάνδαλα στην Εκκλησία πριν τις Αρχιεπισκοπικές εκλογές του 1998. Τα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι τη δικαίωσή του, καρτερικά υπόμεινε τις επιθέσεις. Η όλη υπόθεση τον πίκρανε βαθιά. Αν και πολλοί του εισηγήθηκαν να κινηθεί νομικά και να καταθέσει αγωγές και μηνύσεις ποτέ δεν το έπραξε.
Δεν είχε προσωπικές εμπάθειες ούτε κακίες. Δεν τον ενδιέφερε να “πάρει εκδίκηση”. Ήθελε μόνο να δικαιωθεί ηθικά και να αποκατασταθεί το όνομά του. Όταν πλέον αποδείχτηκε ότι δεν είχε καμιά σχέση με τα καταγγελλόμενα, δεν βγήκε δημοσίως να 'πανηγυρίσει”. Άλλωστε λίγο καιρό μετά τον δικαίωσαν οι ίδιοι οι Μητροπολίτες της Εκκλησίας που τον εξέλεξαν Αρχιεπίσκοπο. Η περίοδος εκείνη τον έκανε πιο δυνατό. Του έδωσε μεγαλύτερη δύναμη να αφοσιωθεί στο έργο του. Δεν επεδίωξε συμμαχίες με “ισχυρά” πρόσωπα γιατί γνώριζε ότι στο τέλος θα αποκαλύπτονταν η αλήθεια. Σήμερα στους φίλους του δεν συγκαταλέγονται “επώνυμοι”. Είναι σαφές ότι αισθάνεται πιο άνετα με τους απλούς ανθρώπους.
Φίλοι και συνεργάτες
Έχει διατηρήσει επαφές με συμφοιτητές του, με οικότροφους και με ανθρώπους που συνδέθηκε όλα αυτά τα χρόνια στη Λιβαδειά. Προτιμά να συνεργάζεται με εγγάμους κληρικούς και πολύ δύσκολα ( και μετά από πολύ καιρό) χειροτονεί αρχιμανδρίτες. Αυτή την τακτική σκοπεύει να συνεχίσει και ως Αρχιεπίσκοπος. Είναι χαρακτηριστικό ότι στα χρόνια που ήταν Μητροπολίτης η συντριπτική πλειοψηφία των κληρικών (82 στους 110) ήταν πτυχιούχοι θεολογίας ή διέθεταν και δεύτερο πτυχίο. Η Μητρόπολή του ήταν η πρώτη όλης της Ελλαδικής εκκλησίας ως προς το μορφωτικό επίπεδο των κληρικών. Στενότεροι συνεργάτες του είναι ο π. Δημήτριος Αργυρίου, ο π. Αθηναγόρας Δικαιάκος, ο π. Αδαμάντιος Αυγουστίδης και οι ηγούμενοι των Ιερών Μονών Σαγματά π.Νεκτάριος Αντωνόπουλος και Οσίου Λουκά π. Γεώργιος Ματζουράνης.
Το 24ωρο του
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος είναι ανήσυχο πνεύμα ακόμα και … στον ύπνο του. Κοιμάται γύρω στις 12 το βράδυ, όμως ξυπνάει δυο ώρες μετά για να γράψει κάτι που θυμήθηκε ή για να διαβάσει. Στη συνέχεια ξανακοιμάται όμως και πάλι για λίγο. Αυτό μπορεί να συμβεί δυο ή και τρεις φορές μέσα σε ένα βράδυ. Γύρω στις 6 με 6:30 σηκώνεται οριστικά από το κρεβάτι. Αυτή την εποχή μένει σε ένα κελί στη Μονή Πετράκη, περιμένοντας να ετοιμαστεί το διαμέρισμα της Αρχιεπισκοπής που ανακαινίζεται. Εκτιμάται ότι θα είναι έτοιμο σε λίγες μέρες. Μετά από ένα σύντομο πρωινό, ενημερώνεται από τον Αρχιγραμματέα της Ιεράς Συνόδου και γύρω στις 9 : 30 φθάνει στο κτίριο της Αρχιεπισκοπής. Συναντά τους στενούς του συνεργάτες, ενημερώνεται και πραγματοποιεί τα ραντεβού του. Το μεσημέρι επιστρέφει στη Μονή Πετράκη όπου εκεί κάνει τις απογευματινές του επαφές, εκτός αν έχει υποχρεώσεις στις οποίες πρέπει να παραστεί.
Αγαπημένα φαγητά
Τρώει πάντα μετά τις 3 το μεσημέρι και μετά κοιμάται για λίγη ώρα. Αγαπημένο του φαγητό είναι η τριμμένη ντομάτα με φέτα και ψωμί. Αυτό όμως που πραγματικά απολαμβάνει – όταν δεν είναι περίοδος νηστείας- είναι το «χονδρό», δηλαδή η ψητή προβατίνα. Μεγάλη αδυναμία έχει και στο γιαούρτι. Δεν του αρέσει το ποτό και σπάνια πίνει λίγο κρασί ή μπύρα. Τηλεόραση βλέπει λίγο. Κυρίως προτιμά ντοκιμαντέρ, ειδήσεις και εκπομπές που ασχολούνται με θέματα της Εκκλησίας. Δεν χάνει φυσικά και τις εκπομπές για την αρχαιολογία. Στο ερώτημα αν η «αποστροφή» του προς τη δημοσιότητα (που μπορεί να φτάνει και τα όρια της υπερβολής) οφείλεται σε κάποια «τραυματική εμπειρία» από κάποιο δημοσιογράφο κατά το παρελθόν, οι συνεργάτες του απαντούν όχι. «Απλά», προσθέτουν, «ο Ιερώνυμος είναι ένας πραγματικά σεμνός και ταπεινός άνθρωπος. Έχει παραμείνει ο ίδιος, όλα αυτά τα χρόνια παρά τα αξιώματα...»

ΠΟΙΟΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙ??

Ποιος ...δουλεύει τελικά;
.

Του Κώστα Μπαϊράμη.
. Για αρκετά χρόνια προσπαθούσα να βρω γιατί αισθάνομαι κουρασμένος και κατηγορούσα την έλλειψη ύπνου. Τώρα όμως ξέρω τον πραγματικό λόγο.... Είμαι κουρασμένος γιατί δουλεύω υπερβολικά!
Ο πληθυσμός αυτής της χώρας είναι 11.000.000. Τα 5.100.000 είναι συνταξιούχοι και βρέφη... Μας μένουν λοιπόν 5.900.000 για να κάνουν τη δουλειά. Από αυτούς τα 3.000.000 είναι σε σχολεία (Δημοτικό μέχρι Μεταπτυχιακά), άρα μένουν 2.900.000 για να κάνουν τη δουλειά. Από αυτούς, 800.000 είναι στο στρατό (αξιωματικοί και φαντάροι) και μας μένουν 2.100.000 να κάνουν τη δουλειά. Βγάλε έξω και 1.500.000 δημοσίους υπαλλήλους (που τα ξύνουν) άρα μένουν 600.000 να κάνουν τη δουλειά. Αν σκεφτείς ότι κάθε χρονική στιγμή , στα νοσοκομεία υπάρχουν 188.000, μας μένουν 412.000 για να κάνουν τη δουλειά. Επίσης υπάρχουν 358.998 στις φυλακές. Μας μένουν 53.002 για να κάνουν τη δουλειά.
Αν σκεφτείς ότι οι άνεργοι είναι 53.000 πολύ εύκολακαταλαβαίνεις ότι μένουν μόνο 2 για να κάνουν τη δουλειά. Εσύ κι εγώ. ΚΙ ΕΣΥ ΚΑΘΕΣΑΙ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ E-MAIL!!

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ...

Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ...

Η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης άρχισε επίσημα στις 7 Απριλίου του 1453. Όμως οι προετοιμασίες είχαν αρχίσει τον Ιανουάριο του ίδιου έτους με την μεταφορά των κανονιών και τον Μάρτιο με την έλευση του οθωμανικού στρατού κάτω από τα τείχη της Πόλης.
Οι πολιορκητές ανέρχονταν σε 150.000 στρατιώτες και πλαισιώνονταν από τεχνίτες, εργάτες, υπηρέτες, κλπ. και μεγάλο πλήθος ατάκτων. Ηταν άριστα οργανωμένος και εκπαιδευμένος και φανατισμένος από τους δερβίσηδες (Τούρκους μοναχούς), που κυκλοφορούσαν στο στρατόπεδο και τόνωναν την πολεμική ορμή του πλήθους. Ο πολεμικός στόλος αποτελούμενος από 400 πλοία έφθασε στο Βόσπορο στις 12 Απριλίου.
Ο Μωάμεθ έστησε τη σκηνή του απέναντι από την Πύλη του Αγίου Ρωμανού. Για τον αποκλεισμό της πόλης χρησιμοποίησαν τα κάστρα που είχαν χτίσει στις δυο πλευρές του Βοσπόρου, το Ανατολού και το Ρούμελη.
H Κωνσταντινούπολη το 1450
Μέσα από τα τείχη η κατάσταση ήταν πολύ διαφορετική. Η Κωνσταντινούπολη είχε χάσει όλη τη λάμψη του παρελθόντος. Ηταν μια ερειπωμένη πόλη, που μόνο το Παλάτι, ο Ιππόδρομος, και οι μεγάλες εκκλησίες θύμιζαν το λαμπρό παρελθόν. Ο πληθυσμός της δεν ξεπερνούσε τα 50.000 άτομα. Οι Βυζαντινοί στρατιώτες ανέρχονταν σε 5.000 και 2.000 οι ξένοι, κυρίως Γενουάτες και Βενετοί. Μάλιστα 700 Γενουάτες είχαν φθάσει με δυο καράβια στις 26 Ιανουαρίου 1453 και αρχηγό τον έμπειρο Ιωάννη Ιουστινιάνη. Τα τείχη είχαν επισκευαστεί βιαστικά, και εκβαθύνθηκε η τάφρος. Συγκεντρώθηκαν τρόφιμα, ενώ τα κειμήλια των εκκλησιών δόθηκαν για να κοπούν νομίσματα και να πληρωθούν οι στρατιώτες. Επίσης είχαν σταλεί επιστολές βοήθειας σε όλους τους χριστιανούς ηγεμόνες. Οι Γενουάτες στα τείχη του Γαλατά έμειναν ουδέτεροι και δεν βοήθησαν καθόλου στην άμυνα της πολης.
Η τουρκική επίθεση άρχισε με βολές πυροβολικού, που άνοιγαν τρύπες στα τείχη, τις οποίες όμως κατάφερναν να κλείσουν οι αμυνόμενοι. Οι Τούρκοι προσπάθησαν να σπάσουν την αλυσίδα του Κερατίου κόλπου, αλλά δεν τα κατάφεραν . Μάλιστα στις 20 Απριλίου κατόρθωσαν να περάσουν ένα βυζαντινό και τρία γενουατικά καράβια με αρχηγό τον Φλαντανελλά διαλύοντας την αντίσταση των Τούρκων. Δυο μέρες αργότερα οι Οθωμανοί κατασκεύασαν διόλκο δώδεκα χλμ. από τον Βόσπορο στον Κεράτιο και πέρασαν με αυτό τον τρόπο 70 πλοία στον Κεράτιο κόλπο.
Κωνσταντίνος Παλαιολόγος εις μάχην 1453,Μυτιλήνη μουσείο Θεόφιλου
Στις 21 Μαίου ο Μωάμεθ ζήτησε την παράδοση της πόλης και υπόσχονταν στον Κωνσταντίνο και σε όσους ήθελαν ότι θα μπορούσαν να φύγουν ελεύθεροι από την πόλη. Ο Κωνσταντίνος πρότεινε να πληρώσει υψηλότερους φόρους υποτέλειας -πλήρωνε 300.000 ασημένια νομίσματα ετησίως-, αλλά να κρατήσει υπό την κατοχή του την Κωνσταντινούπολη: "Το δε την πόλιν σοι δούναι, ούτ' εμόν έστιν ούτ' άλλου των κατοικούντων εν ταύτη. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών".
Στις 27 Μαίου άρχισε σφοδρός βομβαρδισμός. Δυο μέρες αργότερα ξεκίνησε η τελική επίθεση σε πολλά μέρη των τειχών, αλλά με επίκεντρο την Πύλη του Αγίου Ρωμανού, διότι εκεί το τείχος είχε σχεδόν καταπέσει. Στην τρίτη τουρκική έφοδο, ο Ιουστινιάνης τραυματίστηκε και αποσύρθηκε από τη μάχη. Η αποχώρησή του έφερε σύγχυση στους αμυνόμενους και οι Τούρκοι μπήκαν στην Πόλη. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΙΑ', ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, έπεσε στα τείχη σαν απλός στρατιώτης. Η Πόλις εάλω!

ΣΚΟΠΙΑΝΗ <<ΕΚΚΛΗΣΙΑ>>

Για να δούμε λίγο τι ρόλο παίζει για την προπαγάνδα των σκοπίων η σκοπιανη εκκλησία?? Ας θυμηθούμε την ιστορία της.

Το χρονικό της «Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας»
Του Νίκου Παπαχρήστου/ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Οι ανιστόρητοι ισχυρισμοί του αυτοαπακαλούμενου «αρχιεπισκόπου Αχρίδος και Μακεδονίας» κ. Στέφανου, στο Βατικανό, κατέδειξαν για ακόμη μια φορά τον πραγματικό λόγο ύπαρξης της κατασκευασμένης, από τον Τίτο, «Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας». Εχοντας ανακηρύξει μονομερώς την αυτοκεφαλία της, το 1967, η «Μακεδονική Εκκλησία» αποτέλεσε τον τρίτο βασικό πυλώνα στήριξης του πολιτικού εγχειρήματος για τη δημιουργία «Μακεδονικής Εθνότητας». Είχαν προηγηθεί η ίδρυση της «Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας», το 1945, στο πλαίσιο της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και η συγγραφή, στα μέσα του ’60, της «Μακεδονικής Ιστορίας».
Εκκλησιαστικώς η ευρύτερη περιοχή των Σκοπίων υπάγεται, μέχρι και σήμερα, στο Πατριαρχείο Σερβίας. Ωστόσο, ήδη από το 1944 είχαν ξεκινήσει κινήσεις για την εκκλησιαστική ανεξαρτησία της. Αίτημα που ικανοποιήθηκε μερικώς το 1958, οπότε το σερβικό Πατριαρχείο, κατόπιν ισχυρών πιέσεων της κομμουνιστικής κυβερνήσεως, προχώρησε στη σύσταση της αυτόνομης «Αρχιεπισκοπής Αχρίδος του Αγίου Κλήμεντα». Η νέα αυτόνομη αρχιεπισκοπή υπαγόταν στο Πατριαρχείο Σερβίας, το οποίο διατηρούσε την ακαιρεότητα της δικαιοδοσίας του. Ομως, στις 19 Ιουλίου 1967, στην τρίτη κληρικολαϊκή συνέλευση της νεοσύστατης εκκλησιαστικής επαρχίας αποφασίστηκε η μονομερής ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της από τη σερβική Εκκλησία και η ανύψωσή της σε αυτοκέφαλη υπό τον τίτλο«Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία». Η Ιερά Σύνοδος της σερβικής Εκκλησίας αρνήθηκε να αναγνωρίσει τα γεννώμενα και χαρακτήρισε σχισματική την τοπική Ιεραρχία. Θέση στην οποία παρέμεινε ακλόνητη έως το 2005, οπότε και προχώρησε ουσιαστικά στην επανασύσταση της αυτόνομης «αρχιεπισκοπής Αχρίδος και Σκοπίων». Επικεφαλής της τοποθετήθηκε ο μέχρι τότε μητροπολίτης Βελεσών κ. Ιωάννης που αποχώρησε από τη σχισματική «Μακεδονική Εκκλησία» και επανήλθε στην κανονική τάξη.

ΜΠΟΪΚΟΤΑΖ

Αποχή απο την αγορά γάλακτος...

...για το τριήμερο 9-11 Ιουνίου! Μια πρωτοβουλία για όλους τους bloggers - και όχι μόνο....
Από το greek-warrior.blogspot.com.Άκουγα στην τηλεόραση κάποιον κύριο απο το ΙΝΚΑ, να μιλάει σε παράθυρο τηλεοπτικού σταθμού για τις τιμές στο γάλα και σε ερώτηση του δημοσιογράφου γιατί το ΙΝΚΑ δεν κάνει κάτι συντονίζοντας τους καταναλωτές, η απάντηση του ήταν " δεν διαθέτουμε ΜΜΕ για να ενημερώσουμε τον κοινό". Προσωπικά η απάντηση δεν με ικανοποίησε.Αλλά εδώ είμαστε. Εμείς μπορούμε να ενημερώσουμε τον κόσμο. Και κάνω την αρχή εγώ σήμερα περιμένοντας την ανταπόκριση αναγνωστών και bloggers.Προτέινω λοιπόν αποχή απο την αγορά γάλακτος για 3 ημέρεςαπο την Δευτέρα 9 Ιουνίου έως και την Τετάρτη 11 Ιουνίου.
Επειδή η τιμή του γάλακτος είναι 2,69 ευρώ τα δύο λίτρα δηλαδη 916 παλιές καλές δραχμές ποσό που θεωρώ υπερβολικό.
Επειδή ανεξάρτητα των διεθνών εξελίξεων οι τιμές του όλο ανεβαίνουν και ποτέ δεν κατεβαίνουν.
Επειδή είναι είδος πρώτης ανάγκης.
Επειδή δεν θεωρώ οτι πρέπει να δουλεύω σαν σκλάβος όλη μου την ζωή για να προσφέρω στα παιδιά μου μόνο ένα ποτήρι γάλα.
Επειδή θεωρώ οτι με κοροιδεύουν.
Γιαυτό λοιπόν καλώ όλους τους αναγνώστες και bloggers σε αποχή απο την αγορά γάλακτος για τρείς μόνο ημέρες 9 με 11 Ιουνίου σαν ελάχιστη ένδειξη διαμαρτυρίας.Παρακαλώ όλα τα blogs να αναμεταδόσουν την έκκληση, και να στηρίξουν την προσπάθεια αυτή. Γιατί οι καταναλωτές πολίτες έχουν και άποψη και δυναμική και πρέπει όταν χρειάζεται να την δείχνουν

ΣΙΩΠΗ

Μία πρόταση για ένα βιβλίο που μιλά για την δύναμη της πίστης και την εσωτερική πάλη του ανθρώπου σε περίοδο διωγμού, πραγματικά καθηλωτικό.

Ένας ιδεαλιστής Πορτογάλος ιεραπόστολος, ο ιησουίτης Σεμπαστιάου Ροντρίγκες, φτάνει στηνΙαπωνία του 1640 για να συμπαρασταθεί στους φρικτά καταπιεζόμενους χριστιανούς Ιάπωνες,αλλά και να ανακαλύψει την αλήθεια που κρύβεται πίσω από την αποστασία του προκατόχου του, του έμπειρου ιεραπόστολου Φερέιρα ο οποίος δεν άντεξε το μαρτύριο «του λάκκου» στο Ναγκασάκι. Ο Ροντρίγκες θα βρεθεί κι αυτός πολύ γρήγορα μπροστά σε τρομερά ηθικά διλήμματα. Θα βρεθεί, όμως, κυρίως μπροστά στη σιωπή, στη σιωπή του Θεού, που μοιάζει να αποδέχεται τα φρικτά εγκλήματα και τα φρικτά βασανιστήρια στα οποία υπόκεινται οι πιστοί Του.Από τα αριστουργήματα της ιαπωνικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα, αυτή η "Σιωπή" έκανε πασίγνωστο τον δημιουργό της στη Δύση, ο οποίος, και λόγω της καθολικής του διαπαιδαγώγησης,αποκλήθηκε "ο Ιάπωνας Γκράχαμ Γκριν". Τη νέα αυτή έκδοση της "Σιωπής", προλογίζει ο Μάρτιν Σκορσέζε ο οποίος ανέλαβε να μεταφέρει στην οθόνη το μυθιστόρημα του Έντο.