THE KILLING

Μία πολλή ενδιαφέρουσα αστυνομικη σειρά.

Το The Killing βασίζεται στην πολύ πετυχημένη δανέζικη σειρά Forbrydelsen και αφηγείται την ιστορία της δολοφονίας ενός κοριτσιού στο Σιάτλ και της αστυνομικής έρευνας που διεξήχθη για τη σύλληψη των ενόχων. Η πρώτη σεζόν θα αποτελείται από 13 ωριαία επεισόδια.

Η υπόθεση της σειράς συνδέει τρεις διαφορετικές ιστορίες γύρω από τη δολοφονία συμπεριλαμβανομένων των ντετέκτιβ που έχουν αναλάβει τη διαλεύκανση της υπόθεσης, της οικογένειας του θύματος που πενθεί και τέλος των υπόπτων. Η ιστορία διερευνά επίσης την τοπική πολιτική του Σιάτλ καθώς ακολουθεί τους πολιτικούς που συνδέονται με την υπόθεση. Και όσο περισσότερο θα εξελίσσεται η ιστορία θα γίνεται όλο και πιο σαφές ότι δεν υπάρχουν ατυχήματα... Ο καθένας από τους βασικούς χαρακτήρες κρύβει κι από ένα μυστικό και ενώ πιστεύουν ότι έχουν προχωρήσει... θα αρχίσουν να διαπιστώνουν ότι το παρελθόν τους δεν έχει ξεμπερδέψει μαζί τους.

Για το μυστήριο της Μετανοίας και Εξομολογήσεως (Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης)

Ο Θεός με το στόμα του Προφήτου Ησαΐα μάς παραγγέλλει λέγων: «Λούσασθε και καθαροί γίνεσθε, αφέλετε τας πονηρίας από των ψυχών υμών απέναντι των οφθαλμών μου, παύσασθε από των πονηριών υμών. Μάθετε καλόν ποιείν» (Ησ. α' 16).

Η μετάνοια προϋποθέτει αμαρτία. Όποιος δεν έχει αμαρτία, αυτός δεν έχει ανάγκη μετανοίας. Όλοι, και πρώτος εγώ, αισθανόμεθα αμαρτωλοί.

Η αμαρτία είναι τραύμα στην ψυχή, πληγή στην συνείδησι που μας πονάει, τραύμα στο σώμα του Χριστού, στην Εκκλησία, της οποίας είμαστε μέλη. Η αμαρτία είναι κάρφωμα και ξανακάρφωμα στο Χριστό. Ποιος δεν έχει τραυματισθεί από την αμαρτία; ποιος δεν έχει αμαρτήσει με τα λόγια, με τις πράξεις του, με τους λογισμούς; ποιος δεν κτυπήθηκε κατάστηθα από τις τύψεις της συνειδήσεως; Όποιος θα πη πως δεν έχει αμαρτήσει, αυτός θα έχει πει το μεγαλύτερο ψέμα....

Αλλ' εάν η αμαρτία είναι το τραύμα, η μετάνοια είναι το φάρμακο· είναι το ευλογημένο δώρο του Θεού στον άνθρωπο....

Πολλοί χριστιανοί, με ευλαβή πόθο, αναζητούν να βαπτιστούν στον Ιορδάνη ποταμό, αλλ' όσες φορές και αν μπούνε στον Ιορδάνη ποταμό και όσα μπουκάλια αγιασμό και αν πιούμε, αν δεν μετανοήσουμε δεν σωζόμεθα. Κοντά μας, δίπλα μας, είναι ο Ιορδάνης ποταμός. Κυλάει μέσα στην Εκκλησία, είναι η γλυκεία μετάνοια και εξομολόγησις. Ας λουσθούμε μέσα στην μετάνοια, διότι με αυτήν σβήνουν όλα τα αμαρτήματα. Και το λουτρό της μετανοίας είναι το δεύτερο βάπτισμα. Αυτό δε το λουτρό του θεϊκού βαπτίσματος, που λέγεται μετάνοια, γίνεται συνειδητά και αποφασιστικά. Πλένομαι, για να μη ξαναλερωθώ, ασχέτως αν δεν τα καταφέρω. Πλην πλένομαι με την απόφασι να μη ξαναλερώσω τον χιτώνα της ψυχής μου.

Το έλεος του Θεού είναι ανταπόκρισις στη μετάνοια του ανθρώπου. Με τον ερχομό του Χριστού, η μετάνοια δεν είναι απλώς μεταμέλεια και εξομολόγησις αμαρτιών, αλλ' είναι άφεσις, συγχώρησις, εξάλειψις τελεία των αμαρτιών. Η μετάνοια είναι ένας θρήνος που οδηγεί στην χαρά. Είναι το χαροποιό πένθος. Η μετάνοια είναι η σπορά των δακρύων, που φέρνει το θερισμό της λυτρώσεως... Με την αμαρτία χάνουμε την ηρεμία της συνειδήσεως. Με το κλάμα της μετανοίας παίρνουμε πίσω αυτό που χάσαμε. Με την αμαρτία χάνουμε το πολυτιμώτερο αγαθό, την ψυχή μας. Πεθαίνει η ψυχή μας. Και αν κλάψουμε για τις αμαρτίες μας, θ' αναστηθή η ψυχή μας....

Να κλάψουμε για τα αμαρτήματα μας, όπως έκλαψε ο Δαβίδ, που έβρεχε το προσκέφαλό του με τα δάκρυα του. Να κλάψουμε όπως η πόρνη, που τα δάκρυα της μοσχοβόλησαν περισσότερο από τα μύρα της, με τα όποια έβρεξε τα πόδια του Χριστού. Να κλάψουμε όπως έκλαψε ο Απόστολος Πέτρος μετά την άρνησι του Διδασκάλου. Να κλάψουμε όπως έκλαψε ο Απόστολος Παύλος όταν θυμόταν ότι δίωξε την Εκκλησία του Χριστού. Να κλάψουμε όπως έκλαψαν οι μεγάλοι αμαρτωλοί που έγιναν άγιοι. Να κλάψουμε για τα δικά μας αμαρτήματα, αλλά να κλάψουμε και για τα αμαρτήματα των άλλων. Αμάρτησε ο άλλος; μη τον κατακρίνης. Κλάψε για την πτώσι του, δέστην σαν δική σου πτώσι. Είμεθα «αλλήλων μέλη». Ο άλλος είναι μέλος του ιδίου με σένα σώματος· μέλος του σώματος του Χριστού. Κλάψε εσύ για τον άλλον, όπως έκλαιγε ο Παύλος και έλεγε: «Ουκ επαυσάμην μετά δακρύων νουθετών ένα έκαστον». Κλάψε εσύ για το παιδί σου που παρανόμησε, για το Χριστιανό που γλύστρισε και έπεσε.

Η αμαρτία είναι φωτιά. Και οι κρουνοί που σβύνουν αυτή την φωτιά, είναι οι κρουνοί της μετανοίας. Αν πιάση φωτιά το διπλανό σπίτι, δεν θα τρέξης και εσύ για να σβύση η φωτιά; Αν αδιαφορήσης, η φωτιά θα επεκταθή και στο δικό σου σπίτι. Έτσι δεν μπορείς ν' αδιαφορήσης όταν ο άλλος καίγεται από τη φωτιά της αμαρτίας. Ρίξε τα δάκρυά σου για να σβεσθή η φωτιά. Αν αδιαφορήσης, θάχης και συ κρίμα, αμαρτία. Κι αν όχι μόνο αδιαφορήσης αλλά γελάς κι όλας και σχολιάζης την αμαρτία του άλλου και την διαπομπεύης, τότε πια θα επιτρέψη ο Θεός να πέσης και εσύ, και η φωτιά της δικής σου αμαρτίας, μπορεί να είναι ο προθάλαμος της κολάσεως, κατά τον ιερό Χρυσόστομο.

Επιμένει ο ιερός Χρυσόστομος, ότι πρέπει να θρηνούμε για τα αμαρτήματα των άλλων, αν αληθινά τους αγαπάμε. Αν ο άλλος βρίσκεται στο στόμα του λύκου, θα τον αφήσουμε να κατασπαραχθή; Αν ο άλλος κινδυνεύη να πνιγή, θα τον αφήσουμε να καταποντισθή;

Η μετάνοια, εξαλείφει όλα τα αμαρτήματα. Έχουμε δύο πραγματικότητες: η μία είναι η φιλανθρωπία του Θεού, η άλλη είναι η αμαρτωλότητα του ανθρώπου. Σας ερωτώ: Ποια από τις δύο είναι μεγαλύτερη; Τα αμαρτήματά μας, όσα κι αν είναι, είναι ωρισμένα και συγκεκριμένα. Η Φιλανθρωπία του Θεού είναι άπειρη, αμέτρητη. Ο ιερός Χρυσόστομος για να παρηγορήση τους αμαρτωλούς, παρουσιάζει το παράδειγμα με το κάρβουνο. Έχεις ένα αναμμένο κάρβουνο. Σε καίει. Αν όμως ρίξης το κάρβουνο αυτό μέσα στο πέλαγος, ποιος θα νικήση· το πέλαγος ή το κάρβουνο; Ασφαλώς το πέλαγος. Ένα τσαφ θ' ακουσθή και θα εξαφανισθή το αναμμένο κάρβουνο.

Κάρβουνο, που κατακαίει τα σωθηκά μας, είναι η αμαρτία. Τι πόνος! Μη το αφήνης. Πάρτο την ώρα της σωστικής εξομολογήσεως και ρίξε το στο Πέλαγος της Φιλανθρωπίας του Θεού. Αμέσως το κάρβουνο της αμαρτίας σου θα σβύση και θα εξαφανισθή. Και αν μου πης πως δεν έχεις ένα κάρβουνο, αλλ' έχεις πολλά αμαρτήματα που σε καίνε, θα σου πω και εγώ, ότι το έλεος του Θεού δεν είναι απλώς πέλαγος· είναι Ωκεανός· είναι κάτι απείρως μεγαλύτερο. Το πέλαγος και ο Ωκεανός έχουν κάποιο μέτρο, κάποια όρια, κάποιο τέλος. Η Φιλανθρωπία όμως του Θεού είναι απροσμέτρητη, απεριόριστη, ατέλειωτη.

Συνεχίζει ο ιερός Χρυσόστομος. Όταν με δάκρυα μετανοούμε, να είσθε βέβαιοι ότι το σφουγγάρι της αγάπης του Θεού σβύνει όλα τα αμαρτήματα. «Το αίμα Ιησού Χριστού του υιού αυτού, καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας» (Α' Ιωάν. 1, 7). Και η αγάπη του Θεού σβύνει όλα τα αμαρτήματα, ώστε ούτε ίχνος δεν αφήνει.

Αν εχης ένα τραύμα, γιατρεύεται, αλλά παραμένει το σημάδι, η ουλή. Αν έχης μία αμαρτία, με την μετάνοια συγχωρείται και εξαφανίζεται και ούτε ουλή μένει.

Η μετάνοια οδηγεί σ' ένα καταπληκτικό θαύμα, στη λήθη του Θεού. Ο Θεός, καρδιογνώστης και παντογνώστης, που μέσα στη μνήμη Του είμεθα όλοι οι άνθρωποι, και είναι όλες οι πράξεις μας, αυτός ο Θεός φθάνει στην αμνησία! Λησμονεί τα αμαρτήματα των ανθρώπων που ειλικρινά μετανοούν.

Ω! πόσο θάρρος και παρηγοριά μας δίνει ο ιερός Χρυσόστομος! Ο χρυσός στην γλώσσα και στην καρδιά, ακολουθώντας το παράδειγμα του Κυρίου, μισεί την αμαρτία, αγαπά τον αμαρτωλό· καυτηριάζει τα αμαρτωλά πάθη, αγκαλιάζει τους αμαρτωλούς. Ο Χρυσόστομος φοβάται να μη πέση ο αμαρτωλός σ' ένα από τα δύο άκρα. Το ένα άκρο είναι η απόγνωσις και η απελπισία. Το άλλο είναι η ραθυμία και η επανάστασις. Ο διάβολος έχει δύο όπλα, με τα οποία δίνει τη χαριστική βολή στον αμαρτωλό. Το ένα όπλο είναι για τους ευαίσθητους, το άλλο για τους αναίσθητους.

Για τους ευαίσθητους διαθέτει το όπλο της απογνώσεως, της απελπισίας. Προσπαθεί ν' απελπίση τον αμαρτωλό.

Πω πω! τι είναι αυτό που έκανες; τώρα για σένα δεν υπάρχει σωτηρία. Ποιος θα σε σώση; - όχι άπαντα ο Χριστιανός. Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά της απογνώσεως. Φύγε, αλητήριε, γιατί με τη σκιά σου κρύβεις τον σταυρό του Χριστού, την μεγάλη μου ελπίδα. Αμαρτάνω, ναι, το ξέρω, αλλά πιστεύω στο έλεος του Θεού.

Για τους αναίσθητους έχει το όπλο της ραθυμίας και επαναστάσεως.

Έλα, καϋμένε, καλός είσαι. Και τι έκανες στο κάτω κάτω για να μετανοήσης; Εγκληματίας είσαι; δεν σκότωσες και κανένα; Μακάρι νάσαν όλοι σαν και σένα.

Όχι άπαντα ο Χριστιανός.

Ύπαγε πίσω μου, Σατανά της ραθυμίας και της ψευδαισθήσεως. Φύγε, γιατί η μορφή σου μού κρύβει τον πνευματικό καθρέπτη, για να καθρεπτιστώ και να ιδώ, με συναίσθησι, ότι είμαι γεμάτος πληγές και έχω ανάγκη θεραπείας.

Η μετάνοια έχει μεγάλη δύναμι. Παίρνει το κάρβουνο και το κάνει διαμάντι. Παίρνει τον λύκο και τον κάνει αρνί. Παίρνει τον άγριο και τον κάνει άγιο. Παίρνει τον αιματοβαμμένο ληστή και τον κάνει πρώτο κάτοικο του Παραδείσου. Ακριβώς, επειδή έχει τέτοια δύναμι η μετάνοια, γι' αυτό ο Διάβολος αγωνίζεται ν' αποτρέψη τον άνθρωπο από την μετάνοια. Έτσι εξηγούνται οι αντιρρήσεις πολλών ανθρώπων ως προς την μετάνοια και την εξομολόγησι.

Λέει κάποιος «Αφού θα ξαναπέσω, γιατί να πάω να εξομολογηθώ; Ξέρω ότι θα ξανακάνω τα ίδια...». Αδελφέ μου. Η αμαρτία είναι σαν την αρρώστια. Δεν αρρωσταίνεις μια φορά. Πολλές φορές αρρωσταίνεις από την ίδια αρρώστια. Και κάθε φορά που αρρωσταίνεις πηγαίνεις στο γιατρό και παίρνεις φάρμακα που σου δίνει. Το ίδιο κάνε και για την ψυχή σου. Κάθε φορά που πληγώνεσαι, έστω και αν πληγώνεσαι στο ίδιο μέρος, μετανόησε και εξομολογήσου. Κάποτε το φάρμακο της χάριτος θα γιατρέψη ολότελα την συγκεκριμένη πληγή.

Το αμαρτωλό πάθος μοιάζει πολλές φορές με δένδρο, που ρίζωσε βαθειά και φαίνεται δύσκολο να ξερριζωθή. Είδες τι έκαμναν οι υλοτόμοι στην παλαιά εποχή; Με τσεκούρι έκοβαν το δένδρο. Φαντάσου δένδρο ριζωμένο, με μεγάλο κορμό. Ο υλοτόμος το κτυπά με μια τσεκουριά. Δεν πέφτει ασφαλώς με την πρώτη τσεκουριά. Το κτυπά με δεύτερη, με τρίτη, με δέκα... Κάποτε το δένδρο λυγίζει και πέφτει. Έτσι είναι και το αμαρτωλό πάθος. Μπορεί με την πρώτη τσεκουριά να μην πέση. Συνέχισε με την διαρκή μετάνοια να κτυπάς το πάθος. Να είσαι σίγουρος, πως κάποια μέρα, θα πέση το πάθος, θ' απαλλαγής από την αμαρτία που χρόνια σε βασάνιζε. Έτσι λέει ο Ιερός Χρυσόστομος.

«Μετανοώ, αλλά ντρέπομαι να ομολογήσω τ' αμαρτήματά μου. Είναι τόσα πολλά, ώστε ντρέπομαι να τα παρουσιάσω στον εξομολόγο κληρικό». Η ντροπή πρέπει να υπάρχη, αλλά προ, όχι μετά την αμαρτία. Να ντρεπώμεθα να διαπράξωμε το κακό, να μη ντρεπώμεθα να ομολογήσουμε το κακό.

Η μετάνοια εκφράζεται σαν ομολογία των αμαρτημάτων, σαν εξαγόρευσις. Μη ντρέπεσαι να πης τις αμαρτίες σου. Κάποτε θα γίνη η αποκάλυψις των αμαρτημάτων μας. Ή θα τις αποκαλύψουμε εμείς, μόνοι μας, μπροστά σ' ένα πρόσωπο, στον πνευματικό, ή θα τις αποκάλυψη ο Θεός την ήμερα εκείνη μπροστά σ' όλους τους αγγέλους και τους ανθρώπους. Αν προλάβουμε πρώτοι να κατηγορήσουμε τον εαυτόν μας με την μετάνοια, εξαλείφονται όλες οι αμαρτίες μας και αθωωνόμαστε.

«Είμαι τόσο πολύ αμαρτωλός, που αμφιβάλλω για την σωτηρία μου...». Αδελφέ μου συναμαρτωλέ! Ο Παράδεισος δεν είναι για τους αναμάρτητους. Είναι για τους αμαρτωλούς. Ο Παράδεισος είναι γεμάτος από αμαρτωλούς που μετανόησαν. Είναι και για μας ανοικτός ο Παράδεισος. Αρκεί να κάνουμε το πρώτο βήμα εμείς· το βήμα της μετάνοιας. Τότε σπεύδει ο Θεάνθρωπος Κύριος να κάνη δέκα βήματα για να μας αγκαλιάση· είναι τα βήματα του ελέους και της συγγνώμης.

Με πόνο θερμής προσευχής ας πούμε:

Κύριε Ιησού Χριστέ, δώρησέ μας αληθινή, δακρύβρεκτη μετάνοια. Εσύ μάς έμεινες μοναδική Ελπίδα σωτηρίας. Είσαι η Αλήθεια μέσα σε τόσα ψέματα. Είσαι η Χαρά μας μέσα σε τόσες θλίψεις. Είσαι η Λύτρωσίς μας μέσα σε τόση αμαρτία. Είσαι η Ειρήνη μέσα σ' ένα κόσμο τόσο ταραγμένο.

Δόξα τη μακροθυμία και τη Ανοχή σου Κύριε. Αμήν.

Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου

ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΕΣ ΔΙΔΑΧΕΣ

ΜΕ ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ"

http://www.impantokratoros.gr/8374D22B.el.aspx

ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ

 TO NEO βιβλιο του πολύ καλού ηθοποιού κ Ανθρώπου, Βασίλη Κολοβού, που είχα την τιμή να ακούσω γι αυτο, καποια μέρα πινοντας τσίπουρο με τον κ Κολοβό, στο Πετρωτο Δομοκού.


"Εγώ, κύριε πρόεδρε, ήμουν ένας χαμένος άνθρωπος, αλκοολικός, περιθωριακός, που λέμε συχνά και εύκολα για μερικούς ανθρώπους. Μα η ζωή παίζει περίεργα παιχνίδια. Ένα βράδυ, σκνίπα στο μεθύσι, ενώ έπεφτε χιόνι και ψυχή ανθρώπινη δεν περπάταγε στο δρόμο, άκουσα ένα κλάμα. Το κλάμα ενός μωρού. Ξέρετε, κύριε πρόεδρε, τι δύναμη έχει ένα τέτοιο κλάμα; Μπορεί να γυρίσει ανάποδα τον κόσμο. Εμένα άλλαξε μέσα μου ο κόσμος, που λέει κι ο ποιητής. Μόνο που εγώ δεν μπήκα στο ψυχιατρείο, όπως εκείνος, αλλά κέρδισα τη ζωή που είχα χάσει."

Υπάρχουν όμως περιθώρια να ανακτήσει κανείς ό,τι έχει χάσει στη ζωή του; Γιατί ο Φώνης, ο ήρωας αυτού του συγκινητικού βιβλίου, δεν είχε χάσει μόνο τη δύναμη να διεκδικήσει το ρόλο του στην κοινωνία, είχε χάσει και την ελπίδα για την αγάπη και την προσμονή της ανταπόδοσής της. Κι όμως, ενώ όλα φαίνονταν να έχουν τελειώσει, μια νέα ύπαρξη ανάστησε ό,τι είχε ξεχάσει. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε, γιατί πίσω από αυτό το δώρο της νύχτας και του χιονιού δεν υπήρχε μόνο ένα μυστηριώδες παρελθόν, αλλά παραμόνευε και ένα περιπετειώδες μέλλον.

 Το βιβλίο αυτό ( ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΟΥΜΠΑΡΟΥΛΑΣ ΜΟΥ!!) -όπως άλλωστε και η ομώνυμη τηλεοπτική εκπομπή στην οποία βασίστηκε- δεν απευθύνεται μονάχα στους λάτρεις της λογοτεχνίας αλλά σε ένα πολύ ευρύτερο κοινό, το οποίο παραμένει ευαίσθητο στα προβλήματα και στις αναζητήσεις του καιρού μας. Μεταγράφοντας τις συζητήσεις που έκανε είτε μόνος είτε με τη Μικέλα Χαρτουλάρη με τους 33 διάσημους συγγραφείς αυτού του τόμου, ο Ανταίος Χρυσοστομίδης στρέφει κάθε φορά τη ματιά του σε ένα συγκεκριμένο θέμα ανάλογα με τα ενδιαφέροντα του συνομιλητή του. Θέματα που αφορούν την εποχή μας -τα προβλήματα της δημοκρατίας στον δυτικό κόσμο, ο θρησκευτικός φανατισμός, το πρόβλημα των εθνικισμών, η κρίση ηθικών αξιών, ο ρατσισμός, τα ευρωπαϊκά ιστορικά τραύματα, η σεξουαλική ελευθερία- διασταυρώνονται συνεχώς με θέματα που αφορούν τη λογοτεχνία, το μέλλον της, τη θετική ή μερικές φορές αρνητική επίδρασή της στην κοινωνία. Μια περιδιάβαση σε έναν κόσμο μαγικό γραμμένη σχεδόν σαν μυθιστόρημα.

Νικολό Αμανίτι - Μάργκαρετ Άτγουντ - Μωρίς Αττιά - Μάρτιν Βάλζερ - Μάριο Βάργκας Λιόσα (Νόμπελ 2010) - Γκαμάλ Αλ Γιτάνι - Ναντίν Γκόρντιμερ (Νόμπελ 1991) - Χανς Μάγκνους Εντσεσμπέργκερ - Χαβιέρ Θέρκας - Αντρέα Καμιλέρι - Ντάνιελ Κέλμαν - Χανίφ Κιουρέισι - Τζον Λε Καρέ - Κλάουντιο Μάγκρις - Βλαντίμιρ Μακάνιν - Ίαν ΜακΓιούαν - Νόρμαν Μάνεα - Χάρι Μούλις - Τζον Μπάνβιλ - Άμος Οζ - Πολ Όστερ - Ορχάν Παμούκ (Νόμπελ 2006) - Τζορτζ Πελεκάνος - Σέρχιο Πιτόλ - Σαντιάγο Ρονκαλιόλο - Ζοζέ Σαραμάγκου (Νόμπελ 1998) - Ίνγκο Σούλτσε - Αντόνιο Ταμπούκι - Π. Ντ. Τζέιμς - Ντάριο Φο (Νόμπελ 1997) - Κάρλος Φουέντες - Γιασμίνα Χάντρα - Άλαν Χόλινγκχερστ

 Στα 1910, η Λάουρα Αλφιέρι-Ρώμα εγκαθίσταται στον Πειραιά, μετά την απώλεια του ανθρώπου που αγάπησε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο στη ζωή της. Ψάχνει το παρελθόν του, αναζητεί τα ίχνη του σε κάθε μέρος του σπιτιού, νιώθει την αύρα του στον κήπο, ακολουθεί τη σκιά του στους δρόμους του Πασαλιμανιού. Σε μια πόλη όμως μαγική και απρόβλεπτη τα πάντα μπορούν να συμβούν, και η περίφημη "Χήρα του Πειραιά" θα βιώσει μια συναρπαστική περιπέτεια, καθώς η μοίρα θα τη φέρει μπροστά σε αλλεπάλληλες ανατροπές. Κοντά της, άνθρωποι που ζουν τις δικές τους μικρές ή μεγάλες ιστορίες, από τα αρχοντικά της Καστέλας μέχρι τα πορνεία της Τρούμπας: η Ωραία Δαρδανέ, η καλοσυνάτη Μαρία-Βηθλεέμ, ο γιατρός Αλέξανδρος Σινόπουλος, ο εφοπλιστής Νικηφόρος Μάξιμος και άλλοι πολλοί, που συμπληρώνουν αυτή την εντυπωσιακή τοιχογραφία εποχής.

Στο νέο και άγνωστο για εκείνη κόσμο, η Λάουρα θα κυνηγήσει τον εαυτό της, αλλά και θα κυνηγηθεί από αυτόν. Θα αναρωτηθεί αν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία, θα ταξιδέψει από το σκοτάδι στο φως και, τελικά, θα ανακαλύψει ότι η μεγαλύτερη ευτυχία είναι η αγάπη για τη ζωή.

Η συνέχεια του μπεστ σέλερ "Η ξυπόλυτη των Αθηνών" σε ένα αυτοτελές μυθιστόρημα που μας λυτρώνει.

 Η φοιτήτρια λογοτεχνίας Αναστάζια Στιλ παίρνει συνέντευξη, για το περιοδικό του Πανεπιστημίου, από τον επιτυχημένο επιχειρηματία Κρίστιαν Γκρέι. Νιώθει αμέσως τη δύναμη της γοητείας του, αλλά ταυτόχρονα η σκέψη του της προκαλεί βαθιά ανασφάλεια. Πεπεισμένη ότι η συνάντησή τους δεν πήγε καλά, προσπαθεί να τον βγάλει από το μυαλό της - ώσπου εκείνος εμφανίζεται αναπάντεχα στο μαγαζί όπου δουλεύει και της προτείνει να βγουν.

Αφελής και αθώα, η Αναστάζια σοκάρεται μόλις συνειδητοποιεί πόσο πολύ επιθυμεί αυτόν τον άνδρα. Και, όταν εκείνος την προειδοποιεί να μείνει σε απόσταση, αυτό την κάνει να τον θέλει ακόμα περισσότερο.

Όμως ο Γκρέι βασανίζεται από τους προσωπικούς του δαίμονες και η ανάγκη να εξουσιάζει τον κυριεύει. Καθώς ξεκινούν μια παθιασμένη ερωτική σχέση, η Αναστάζια ανακαλύπτει περισσότερα για τις δικές της επιθυμίες καθώς και για τα σκοτεινά μυστικά που ο Γκρέι κρατά κρυμμένα...

Επιτέλους το νεο βιβλιο με τον επιθεωρητή Μονταλμπάνο, για τους λατρεις του καλού αστυνομικού μυθιστορήματος!!!!

Γιατί η γυναίκα δεν μπορεί να γίνει ιερέας

Γιατί η γυναίκα δεν μπορεί να γίνει ιερέας





Μιλᾶμε, ἀδελφοί χριστιανοί, γιά τήν ἰσοτιμία τῶν δύο φύλων, ὅτι δηλαδή ὁ ἄνδρας καί ἡ γυναίκα εἶναι ἰσότιμοι καί δέν ὑπερτερεῖ ὁ ἕνας ἔναντι τοῦ ἄλλου.


Ἀλλά ἄν ἡ γυναίκα εἶναι ἰσότιμη μέ τόν ἄνδρα, τότε γιατί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέει «ἡ γυναίκα νά φοβᾶται τόν ἄνδρα»; Σ᾽ αὐτό τό ἐρώτημα ἀπαντήσαμε με τό προηγούμενο κήρυγμά μας. Ἀλλά
καί ἕνα ἄλλο δεύτερο σχετικό ἐρώτημα προβάλλει: Γιατί ἡ γυναίκα δέν μπορεῖ νά γίνει ἱερεύς ὅπως καί ὁ ἄνδρας, ἀφοῦ εἶναι ἰσότιμη μέ αὐτόν; Σ᾽ αὐτό τό ἐρώτημα θά ἀφιερώσω τό
σημερινό μου κήρυγμα, ἀδελφοί, καί παρακαλῶ πολύ νά τό προσέξετε. Ἀπό τήν ἀρχή ὅμως σᾶς λέγω ὅτι τό θέμα αὐτό εἶναι βαθύ, χρειάζεται μελέτη πολλή καί ὁμολογῶ ὅτι δέν την ἔχω κάνει
τήν μελέτη αὐτή. Μερικά μόνο, δυό-τρία πράγματα, θά πῶ στό σοβαρό αὐτό θέμα, πού τά θεωρῶ ἰσχυρά.


1. Τό πρῶτο ἐπιχείρημα στό γιατί ἡ γυναίκα δέν μπορεῖ νά γίνει ἱερεύς, το παίρνω ἀπό τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας. Πουθενά, οὔτε στήν Ἁγία Γραφή οὔτε στά βιβλία τῶν ἁγίων
Πατέρων ἤ στά ἱερά Συναξάρια, πουθενά, λέγω, δεν βλέπουμε τήν γυναίκα νά λειτουργεῖ ὡς ἱερέας. Μόνο στήν εἰδωλολατρία φαίνεται ἡ γυναίκα ὡς ἱέρεια.


2. Δεύτερο ἐπιχείρημα: Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ πού σαρκώθηκε στήν Κοιλία τῆς Παναγίας μας, ὁ Ἀρχιερέας Χριστός, ἔλαβε ἀνδρώα φύση, γι᾽ αὐτό καί περιετμήθη. Μήν πεῖ ὅμως κανένας ὅτι
σώθηκαν μόνο οἱ ἄνδρες καί ὄχι οἱ γυναῖκες,ἐπειδή ὁ Χριστός ἔλαβε φύση ἀνδρός. Ὄχι, γιατί ἡ ἀνδρώα φύση ἐκφράζει ὅλη τήν ἀνθρώπινη φύση. Θυμηθεῖτε αὐτό πού σᾶς ἔλεγα ἄλλοτε ὅτι τά
δύο φύλα δημιουργήθηκαν στήν ἀρχή ἑνοποιημένα, μέ ἀνδρώα ὅμως φύση: Ὁ Ἀδάμ. Και ὅταν λοιπόν ὁ ἄνδρας ὡς ἱερεύς ὑπηρετεῖ τόν Θεό, τόν ἱερατεύει ὅλη ἡ ἀνθρώπινη φύση καί ὄχι ὁ
ἄνδρας μόνο. Γι᾽ αὐτό πού σᾶς λέω, γιά τήν συμπερίληψη δηλαδή καί τῆς γυναικείας φύσεως στόν ἄνδρα, θά σᾶς ἀναφέρω ἕνα παράδειγμα ἀπό την Ἁγία Γραφή: Ὅταν ὁ Ἰωσήφ διηγήθηκε
στόν πατέρα του τό θεϊκό ὄνειρο πού εἶδε, ὅτι τόν προσκυνοῦσαν ὁ ἥλιος, ἡ σελήνη καί οἱ ἕνδεκα ἀστέρες, ὁ πατέρας Ἰακώβ τό ἑρμήνευσε σωστά, ὅτι θά τόν προσκυνήσουν ὁ πατέρας του, ἡ
μητέρα του καί τά ἕνδεκα ἀδέλφια του (βλ. Γεν. 37,10). Καί πραγματικά, ὅπως γνωρίζουμε ἀπό τήν ἱστορία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τόν Ἰωσήφ, πού ἔγινε ἀντιβασιλέας τῆς Αἰγύπτου, τόν
προσκύνησαν τά ἀδέλφια του, ὁ πατέρας του, δέν τον προσκύνησε ὅμως ἡ μητέρα του, γιατί αὐτή εἶχε πεθάνει! Τί λοιπόν; Δέν ἐκπληρώθηκε ἀκριβῶς τό θεϊκό ὄνειρο; Καί βέβαια ἐκπληρώθηκε,
λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος! Γιατί ὁ ἄνδρας καί ἡ γυναίκα εἶναι ἕνα πράγμα στόν γάμο. Ἀφοῦ λοιπόν προσκύνησε τόν Ἰωσήφ ἡ κεφαλή, δηλαδή ὁ Ἰακώβ, τόν προσκύνησε καί τό ὑπόλοιπο
σῶμα, δηλαδή ἡ γυναίκα του, ἡ μητέρα τοῦ Ἰωσήφ, ἡ Ραχήλ. «Ἐπεί οὖν κεφαλή τῆς γυναικός ὁ ἀνήρ, «καί ἔσονται, φησίν, οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν»· τῆς κεφαλῆς προσκυνησάσης, δηλονότι καί τό
σῶμα ἅπαν ταύτῃ εἵπετο».


1. Ἄνδρας λοιπόν γίνεται ἱερεύς καί ἱερατεύει τόν Θεό, ἀλλά στόν ἄνδρα συμπεριλαμβάνεται καί ἡ γυναίκα. Ἡ δέ γυναίκα προσφέρει τά δῶρα στόν ἱερέα, γιά νά τά προσκομίσει αὐτός στόν Θεό.
Ὥστε λοιπόν στήν προετοιμασία γιά τήν Θεία Λειτουργία περιλαμβάνεται καί ἡ εὐλαβής γυναίκα, ἡ ὁποία ζυμώνει τό πρόσφορο γιά νά το φέρει στόν ἱερέα.


3. Τρίτο ἐπιχείρημα: Ὁ ἱερεύς εἶναι ὁ ἀνώτερος ὅλων, εἶναι ἄρχοντας, γιατί ἡ ἱερωσύνη εἶναι πραγματικά ὑψηλοτέρα πάντων. Διοικεῖ λοιπόν ὁ ἱερεύς στην Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ὡς
μέτοχος στό ἀρχιερατικό, προφητικό καί βασιλικό ἀξίωμα τοῦ Χριστοῦ. Αὐτό ὅμως δέν μπορεῖ νά λεχθεῖ γιά τήν γυναίκα, ὡς ἱέρεια, γιατί ἡ γυναίκα εἶναι σέ ἐπιτίμιο νά κυριεύεται ἀπό τόν ἄνδρα
καί ὄχι νά αὐθεντεύει αὐτοῦ (βλ. Γεν. 3,16. Α΄ Τιμ. 2,12). Καί μέσα στήν παραδείσια κατάσταση,πού τά δύο φύλα εἶναι ἰσότιμα, ἡ γυναίκα δέν πρέπει νά λησμονεῖ τό ἐπιτίμιό της, τό
«πρός τόν ἄνδρα ἡ ἀποστροφή σου καί αὐτός σου κυριεύσει», γιατί στήν πραγματικότητα εἴμαστε στήν πτωτική κατάσταση. Γι᾽ αὐτό καί ὁ ἀπόστολος λέγει «ἡ δέ γυνή ἵνα φοβῆται τόν ἄνδρα», μέ
τόν ἀντιθετικό σύνδεσμο «δέ». Δηλαδή: Ναί μέν ἡ γυναίκα εἶναι ἰσότιμη μέ τόν ἄνδρα, ναί μέν ἡ σχέση της μέ τόν ἄνδρα στόν γάμο εἶναι στενή καί ἱερή, ὅσο ἡ σχέση Χριστοῦ καί Ἐκκλησίας,
ἀλλά δεν πρέπει αὐτή νά λησμονεῖ τήν ὑποταγή της σ᾽ αὐτόν. Ἡ γυναίκα, λοιπόν, λόγω τοῦ ἐπιτιμίου της, πού ἔλαβε κατά τήν πτώση, δέν μπορεῖ νά γίνει ἱερέας, γιατί δέν μπορεῖ νά ἄρχει
στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.


4. Τέλος, λέγουμε ὅτι ἡ γυναίκα δέν μπορεῖ νά γίνει ἱερέας, γιατί κατά την φύση της ἐκφράζει περισσότερο τήν πτωτική κατάσταση. Ἔτσι διαβάζουμε στο Ἱερό Πηδάλιο ὅτι οἱ Πατέρες
ἐμπόδισαν τήν γυναίκα νά εἰσέρχεται στό ἱερό βῆμα καί νά ὑπηρετεῖ στά Μυστήρια «διά τήν τῶν καταμηνίων κάκωσιν», γιά την μηνιαία ἀδιαθεσία της.2 Ἐχειροθετεῖτο δέ παλαιότερα ἡ γυναίκα
διάκονος, ἡ διακονία της ὅμως δέν ἦταν, ὅπως τοῦ ἄνδρα διακόνου, μέσα στό ἱερό Βῆμα, ἀλλά ἔξω ἀπό αὐτό. Ἡ διάκονος γυναίκα βοηθοῦσε κατά τήν βάπτιση τῶν γυναικῶν ἤ σέ ἄλλες
ὑπηρεσίες, πού ἦταν ἀνάρμοστο νά ὑπηρετεῖ ὁ ἄνδρας διάκονος, ἐκτός ὅμως τοῦ ἱεροῦ Βήματος.3


5. Ἄς μή ζητάει λοιπόν ἡ γυναίκα νά γίνει ἱερεύς, πράγμα πού δέν ἔγινε ποτέ στήν Ἐκκλησία μας. Ἄς μήν ξεχνάει ἡ γυναίκα ὅτι σάν μητέρα μπορεῖ νά κάνει τό παιδί της ἱερέα ἤ ὅτι καί ἡ ἴδια ἄν
τό θέλει, μπορεῖ νά φορέσει τό τίμιο ράσο καί νά γίνει μοναχή. Μία τοιαύτη παρθένον, ἀφιερωμένη στόν Χριστό, ὁ ἱερός Χρυσόστομος, θαυμάζοντάς την, λέγει: «Ὤ τήν ἱέρειαν»!




Σημειώσεις:
1. Εἰς τήν Γένεσιν, ὁμιλία ΞΣΤ΄, εἰς ΑΑΠ 51,630D, σ. 177.
2. Βλ. Πηδάλιον, ἔκδοσις «Ἀστήρ», σ. 150 (ὑποσημείωση).
3. Παραθέτουμε μακρά σημείωση τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου στόν ΙΘ΄ κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου:





Σημείωσαι ὅτι ἡ Διάκονος, ἀγκαλά καί φαίνεται νά χειροτονῆται ὕστερα ἀπό τόν Πρεσβύτερον και Διάκονον, κατά τόν ιδ΄ τῆς στ΄ καί νά κάμνῃ λειτουργίαν, κατά τόν ιε΄ τῆς δ΄, κατά τάς
Ἀποστολικάς ὅμως Διαταγάς δέν φαίνεται νά ἐπιτελῇ τήν ἐν τῷ βήματι τῶν θείων Μυστηρίων λειτουργίαν τοῦ ἄρρενος Διακόνου, ἀλλά τήν ἔξω τοῦ βήματος. Λέγουσι γάρ αὗται βιβλ. γ΄ κεφ.
θ΄ «ἀνίσως εἰς τάς γυναῖκας δεν συγχωρήσωμεν νά διδάσκουσιν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ (δι᾽ ὅτι γυναικί διδάσκειν οὐκ ἐπιτρέπω, λέγει ἰδίᾳ ὁ Παῦλος. α΄ Τιμοθ. κεφ. β΄) πῶς θέλει συγχωρήσῃ τινάς εἰς
αὐτάς νά ἱερατεύουν; δι᾽ ὅτι τοῦτο εἶναι σφάλμα τῆς τῶν Ἑλλήνων ἀθεότητος νά χειροτονῶσιν ἱερείας εἰς τάς θηλυκάς των Θεάς, καί ὄχι τῆς τοῦ Χριστοῦ νομοθεσίας. Ἐχειροτονεῖτο λοιπόν ἡ
Διάκονος αὕτη, πρῶτον μέν, (αὐτόθι κεφ. ιε΄ καί ιστ΄) διά τάς φωτιζομένας, ἤτοι βαπτιζομένας γυναῖκας, τάς ὁποίας, ἀφ᾽ οὗ ὁ μέν Ἐπίσκοπος ἄλειφε τήν κεφαλήν αὐτῶν μέ τό ἅγιον ἔλαιον, ὁ
δέ Διάκονος μόνον τό μέτωπον, ἔπερνεν ἐκείνη καί ἄλειφεν ὅλο το σῶμά των, μέ τό νά μή ἦτο πρέπον νά βλέπεται ἀπό τούς ἄνδρας σῶμα γυμνόν γυναικός. Δεύτερον δε διά τάς ἄλλας
ὑπηρεσίας τῶν γυναικῶν. Διότι εἰς τά ὀσπήτια ἐκεῖνα ὁποῦ ἐσυγκατοίκουν γυναῖκες με ἄνδρας ἀπίστους, εἰς τά ὁποῖα δέν ἦτο σεμνόν νά πέμπεται ἄνδρας Διάκονος διά τάς πονηράς ὑποψίας, ἡ
Διάκονος γυναῖκα ἐπέμπετο, κατά τό ιε΄ κεφ. τοῦ γ΄ βιβλ. ἐφύλαττεν εἰς τάς θύρας τῆς Ἐκκλησίας διά νά μή ἔμβῃ κᾀμμία κατηχουμένη καί ἄπιστος. (Βιβλ. β΄ κεφ. ιζ΄) ἐξέταζε τάς γυναῖκας
ἐκείνας, ὁποῦ μέ συστατικά γράμματα ἤρχοντο ἀπό μίαν πόλιν εἰς ἄλλην, ἄν ᾖναι μεμολυσμέναις ἀπό καμμίαν αἵρεσιν· ἄν ᾖναι ὕπανδρες ἤ χῆραι, καί μετά τήν ἐξέτασιν ἔκαμνε τόπον εἰς τήν
ἐκκλησίαν νά σταθῇ ἡ κάθε μία κατά τήν τύχην καί στάσιν της (βιβλ. γ΄ κεφ. ιδ΄ καί ιθ΄) ἐχρειάζετο ἀκόμη ἡ Διάκονος εἰς τό νά ὑπηρετῇ τάς χήρας ἐκείνας ὁποῦ ἦσαν γραμμέναις εἰς τόν
κατάλογον τῆς ἐκκλησίας, προσφέρουσα εἰς αὐτάς τάς παρά τῶν χριστιανῶν διδομένας ἐλεημοσύνας, καί πρός ἄλλας ἀκόμη ὑπηρεσίας ἦτον χρησιμεύουσα». Περισσότερον δέ ἀπό ὅλα
ἐχειροτονεῖτο κατά τό η΄ βιβλ. κεφ. κ΄ καί κεφ. κη΄ διά να φυλάττῃ τάς ἁγίας πύλας, καί νά ὑπηρετῇ τούς Πρεσβυτέρους ὅταν ἐβάπτιζαν τάς γυναῖκας διά τό σεμνόν, καί εὐπρεπές, ἐν οἷς καί
γέγραπται ὅτι «Διακόνισσα οὐκ εὐλογεῖ οὐδέ ποιεῖ τι ἀπό ἐκεῖνα ὁποῦ κάμνουν οἱ Πρεσβύτεροι καί Διάκονοι. Λέγει δέ περί αὐτῶν καί ὁ Ἐπιφάνιος αἱρεσ. οθ΄ ὅτι το ἐκκλησιαστικόν τάγμα ἄχρι
μόνον Διακονισσῶν ἐχρειάσθη τάς γυναῖκας, Χήρας τε ὠνόμασε, καί τάς γηραιοτέρας ἀπό αὐτάς ὠνόμασε Πρεσβύτιδας, πρεσβυτερίδας ὅμως ἤ ἱερίσσας εἰς κανένα μέρος δεν ἐπρόσταξε νά
γίνωνται. Διότι οὔτε οἱ Διάκονοι ἐν τῇ ἐκκλησιαστικῇ τάξει ἐπιστεύθησαν νά ἐπιτελῶσι μυστήριόν τι, ἀλλά μόνον διακονῶσιν εἰς τά παρά τῶν ἱερέων τελούμενα. Καί πάλιν, ὅτι μέν
Διακονισσῶν τό τάγμα εἶναι εἰς τήν ἐκκλησίαν, ὄχι διά νά ἱερατεύῃ, οὐδέ διά νά ἐπιχειρῇ νά συγχωρῇ τι, ἀλλά διά τήν σεμνότητα τοῦ γένους τῶν γυναικῶν, ἤ διά τήν ὥραν ὁποῦ βαπτίζονται
θετέον, ἤ διά ἐπίσκεψιν πάθους, ἤ πόνου, ἤ διά νά θεωρῆται μόνο ἀπό αὐτήν ὅταν γυμνωθῇ σῶμα γυναικός, ἐν καιρῷ ἀνάγκης, και ὄχι ἀπό τούς ἱερουργοῦντας ἄνδρας. Εἰ δέ καί ὁ
Βαλσαμών λέγει εἰς τήν λε΄ ἐρώτησιν Μάρκου τοῦ Ἀλεξανδρ. ὅτι αἱ Διακόνισσαι εἶχον βαθμόν ἐν τῷ βήματι, ἡ δέ τῶν ἐμμήνων κάκωσις ἀπεξένωσε τον βαθμόν αὐτῶν καί τήν ὑπηρεσίαν ἀπό τό
βῆμα, ὅμως αὐτός πάλιν ἐν τῇ αὐτῇ ἐρωτήσει λέγει ὅτι ἐν τῇ Κωνσταντινουπόλει προχειρίζονται Διακόνισσαι μηδεμίαν μέν μετουσίαν, ἤ μετοχήν ἔχουσαι ἐν τῷ βήματι, ἐκκλησιάζουσαι δέ τά
πολλά, καί τάς γυναῖκας ἐκκλησιαστικῶς διορθούμεναι. Λέγει δέ καί ὁ Κλήμης Ἀλεξανδρ. στρωματ. βιβλ. γ΄ ὅτι οἱ Ἀπόστολοι, εἶχον μαζύ τους εἰς τό κήρυγμα γυναῖκας ὡς ἀδελφάς, καί
συνδιακόνους διά τάς ἐν τῷ οἴκῳ καθημένας γυναῖκας, διά μέσου τῶν ὁποίων, εἰσήρχετο ἡ τοῦ Κυρίου διδασκαλία μέσα εἰς τόν θάλαμον, καί ἰδιαίτερον οἶκον τῶν γυναικῶν. Εὕρηται δέ ἔντισι
βιβλίοις, ὅτι ἡ χειροθεσία τῆς Διακόνου ἦτο, νά κλίνῃ τήν κεφαλήν της, καί ὁ Ἀρχιερεύς θέτωντας ἐπάνω εἰς αὐτήν τήν χεῖρά του, νά κάμνῃ τρεῖς σταυρούς, καί νά τῆς ἐπεύχεται εὐχάς τινας. Περί
τῶν Διακονισσῶν γράφει ὁ Παῦλος α΄ Τιμοθέου: » γυναῖκας ὡσαύτως σεμνάς, μή διαβόλους, νηφαλίους, πιστάς ἐν πᾶσι. « Σημείωσαι ὅτι ἀγκαλά καί αἱ διακόνισσαι ἦσαν ἄλλαι ἀπό τάς
χήρας, καί ἀπό τάς Πρεσβύτιδας, μ᾽ ὅλον τοῦτο καί ἀπό τό τάγμα τῶν εἰς τήν ἐκκλησίαν κατειλεγμένων χηρῶν ἐχειροτονοῦντο διακόνισσαι· ἀνάγνωθι καί τήν β΄ ὑποσημείωσιν τοῦ
μ΄, τῆς ς΄ καί τήν τοῦ ια΄ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ. Εἰ δε τις φιλομαθής ἀγαπᾷ νά ἠξεύρῃ τόν τρόπον τῆς χειροτονίας τῶν τοιούτων διακονισσῶν ἄς μάθῃ τοῦτον παρά τοῦ Βλαστάρεως πλατύτερον. Λέγει
γάρ οὗτος ὅτι εἰς παλαιά βιβλία εὑρέθη γεγραμμένον πῶς αὐταί ὅταν ἐχειροτονοῦντο ἦσαν χρόνων τεσσαράκοντα, καί σχῆμα εἶχον μοναχικόν τέλειον (ἤτοι τοῦ μεγαλοσχήμου) καί ὅτι
ἐκαλύπτοντο μέ μαφόριον, ἔχουσαι τά ἄκρα του κρεμάμενα ἔμπροσθεν. Ὅτι ὅταν ὁ Ἀρχιερεύς, ἔλεγεν ἐπ᾽ αὐταῖς, τό Ἡ Θεία χάρις, δέν ἔκκλινον τό γόνυ, ὡς οἱ Διάκονοι, ἀλλά μόνην την
κεφαλήν. Ἔπειτα ὁ Ἀρχιερεύς ἔβανεν εἰς τόν τράχηλον αὐτῶν ὑπό τό μαφόριον, τό Ὀράριον τοῦ Διακόνου, φέρων εἰς τόν ἔμπροσθεν τά δύο ἄκρα τοῦ Ὀραρίου. Δέν ἐσυγχώρει ὅμως εἰς αὐτάς νά
ὑπηρετοῦν εἰς τά Μυστήρια, ἤ ριπίδιον νά βαστοῦν, ὡς οἱ Διάκονοι, ἀλλά μόνον νά κοινωνοῦν ὕστερα ἀπό τούς Διακόνους, καί ἀφ᾽ οὗ ἤθελε κοινωνήσῃ τούς ἄλλους ὁ Ἀρχιερεύς, νά πέρνουν
τό ποτήριον ἀπό τάς χεῖράς του, και νά τό βάλλουν ἐπάνω εἰς τήν ἁγίαν τράπεζαν, χωρίς νά κοινωνήσουν τινά·ἐπιφέρει δέ ὁ Βλάσταρις ἀφ᾽ ἑαυτοῦ, ὅτι ἐμποδίσθησαν αὐταί ὕστερον ἀπό
τούς Πατέρας, οὔτε εἰς τό βῆμα νά ἐμβαίνουν, οὔτε τάς τοιαύτας ὑπηρεσίας νά ἐπιτελοῦν, διά τήν τῶν καταμηνίων κάκωσιν, ὡς εἶπεν ἀνωτέρω καί ὁ Βαλσαμών.

Μέ πολλές εὐχές,
† Ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας

HOUSE M.D.

Μία πολύ καλή ιατρική σειρά, που βασίζεται στο μαύρο χιούμορ καθώς και σε
δύσκολες ιατρικές υποθέσεις.

Η σειρά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ιατρικού μυστηρίου καθώς οι ασθένειες παρουσιάζονται ως εγκληματίες, για την ανακάλυψη των οποίων η ομάδα πρέπει να λειτουργήσει όπως η αστυνομία, συγκεντρώνοντας διάφορα στοιχεία, και πολύ συχνά να καταφύγει σε αμφιβόλου ηθικής και νομιμότητας πρακτικές για τη λύση του μυστηρίου. Εκτυλίσσεται στο φανταστικό νοσοκομείο Princeton-Plainsboro Teaching Hospital (PPTH).
Ο Χάουζ, ένας ατίθασος, όσο και μεγαλοφυής γιατρός, ηγείται μιας επίλεκτης ομάδας διαγνωσιολόγων. Σχεδόν κάθε επεισόδιο ξεκινάει παρουσιάζοντας τα γεγονότα που οδήγησαν στην εμφάνιση των συμπτωμάτων του εκάστοτε ασθενή. Το επεισόδιο παρακολουθεί την προσπάθεια του Χάουζ και της ομάδας του να ανακαλύψουν ποια είναι η ασθένεια και να θεραπεύσουν τον ασθενή.
Το παγκοσμίου φήμης διαγνωστικό τμήμα του Χάουζ αναλαμβάνει περιπτώσεις οι οποίες έχει σταθεί αδύνατο να αντιμετωπιστούν σε άλλα νοσοκομεία, έτσι οι υποθέσεις τείνουν να είναι εξαιρετικά περίπλοκες και ασαφείς, ενώ και ο Χάουζ αρνείται να αναλάβει αδιάφορες υποθέσεις.
Η ομάδα καταλήγει στις διαγνώσεις χρησιμοποιώντας τη σωκρατική μέθοδο και τη διαφορική διάγνωση, με τον Χάουζ να καθοδηγεί τις σκέψεις των υπολοίπων. Συχνά απορρίπτει τις θεωρίες της ομάδας του, υποδεικνύοντας ότι έχουν παραλείψει διάφορα στοιχεία. Η ομάδα οδηγείται συνήθως σε λάθος διάγνωση, με αποτέλεσμα να χορηγήσει λάθος φάρμακα, πράγμα που προκαλεί περισσότερες επιπλοκές, αλλά τελικά και αυτό τους βοηθάει να βρουν την σωστή απάντηση, χάρη στη μελέτη των νέων συμπτωμάτων.
Πολύ συχνά δεν είναι δυνατή η διάγνωση της ασθένειας, γιατί ο ίδιος ο ασθενής ψεύδεται για τα συμπτώματα και το ιστορικό του, επιβεβαιώνοντας την αγαπημένη φράση του Χάουζ: "Όλοι λένε ψέματα"("Everybody lies").
Οι υποχρεωτικές βάρδιες του Χάουζ στην δωρεάν κλινική του νοσοκομείου είναι ένα επαναλαμβανόμενο θέμα στη σειρά. Ο Χάουζ αντιμετωπίζει τους ασθενείς με εκκεντρικό τρόπο, εφαρμόζοντας ανορθόδοξες θεραπείες, αλλά προκαλεί εντύπωση με την ταχύτητα και την ακρίβεια των διαγνώσεων του. Παρόλα αυτά, μέσα από τα άνευ ενδιαφέροντος περιστατικά που αντιμετωπίζει στην κλινική συχνά βρίσκει την απάντηση στο ιατρικό μυστήριο.
Ένα μεγάλο μέρος της πλοκής περιστρέφεται γύρω από τον εθισμό του Χάουζ στα οπιούχα παυσίπονα, κυρίως στο Vicodin, το οποίο καταναλώνει σε τεράστιες ποσότητες για να αντιμετωπίσει τον χρόνιο πόνο που του προκάλεσε η αφαίρεση ενός ανευρύσματος στο πόδι του μερικά χρόνια πριν, γεγονός που τον ανάγκασε να χρησιμοποιεί μπαστούνι για να περπατάει. Ο πόνος και η κατάχρηση των φαρμάκων κάνουν ακόμα πιο δύστροπο τον Χάουζ χωρίς ωστόσο να μειώνουν την οξυδέρκειά του.
Ο Χάουζ είναι από πολλές απόψεις ένας Σέρλοκ Χολμς της ιατρικής. Αυτός ο παραλληλισμός γίνεται προβάλλεται μέσα από διάφορα στοιχεία της πλοκής, όπως η χρήση της ψυχολογίας για την επίλυση ενός προβλήματος, ο εθισμός του Χάουζ, η διεύθυνση του σπιτιού του, η αγάπη του για τη μουσική, η φιλία του με τον γιατρό Τζέιμς Γουίλσον (James Wilson) (αναφορά στον Τζον Γουάτσον (John Watson)), ακόμα και ένας παρανοϊκός που πυροβολεί τον Χάουζ ονομάζεται Μοριάρτι όπως και η νέμεση του Χολμς. Επίσης, ο δημιουργός της σειράς, Ντέιβιντ Σορ, έχει πει ότι το όνομα του ήρωα είναι ένας διακριτικός φόρος τιμής στον Χολμς (House–Holmes).

Η Αγία Υπομονή και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος

Πρωτοπρ. Βασίλειος Καλλιακμάνης, Η Αγία Υπομονή και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος

Η Αγία Υπομονή και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος

Γράφει ο πατήρ Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης

α) Το σημείο του σταυρού που αποκαλύφθηκε στον Μέγα Κωνσταντίνο, τον πρώτο βυζαντινό αυτοκράτορα που συνέβαλε στην εδραίωση της χριστιανικής πίστης, δεν προμήνυε απλώς την πανηγυρική δικαίωση του χριστιανισμού. Σφράγιζε ταυτόχρονα και υπογράμμιζε την αλήθεια ότι εκείνος που αναλαμβάνει οποιαδήποτε εξουσία πρέπει να είναι έτοιμος να θυσιαστεί για το λαό του ή μαζί με το λαό του.

β) Έτσι και ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, αρνήθηκε να συνθηκολογήσει και να παραδώσει εθελοντικά τη διοίκηση της Κωνσταντινούπολης στους εχθρούς, έστω κι αν έβλεπε την επερχόμενη καταστροφή. Αρνήθηκε επίσης να εγκαταλείψει την πόλη, όπως του συνιστούσαν οι συγκλητικοί και ο πατριάρχης. «Μπορεί η απομάκρυνσή μου να είναι ευνοϊκή για μένα», απάντησε, «μου είναι όμως αδύνατο να φύγω. Πώς να αφήσω τις εκκλησίες του Κυρίου μας και το θρόνο και το λαό μου σε τέτοιο κακό;»..

γ) Το ήθος αυτό είχε προφανώς διδαχθεί από την πολύτεκνη και καλλίτεκνη μητέρα του αυτοκράτειρα Ελένη, σύζυγο του Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου (1349-1425), η οποία ανέθρεψε έξι αγόρια και δύο κορίτσια. Η Ελένη μετά το θάνατο του συζύγου της αναχώρησε από το κοσμικό παλάτι και έζησε για 25 χρόνια στο μοναστήρι της κυρα-Μάρθας ως μοναχή με το όνομα Υπομονή. Πέθανε λίγα χρόνια πριν από την Άλωση και η Εκκλησία την τιμά ως αγία και την εορτάζει στις 29 Μαΐου. Η Αγία Υπομονή μπορεί να επέλεξε το μοναχικό κελί, αλλά πάντοτε ενέπνεε το ανδρείο, φιλειρηνικό αλλά και θυσιαστικό φρόνημα στα παιδιά της.

δ) Είναι χαρακτηριστικό ότι, όταν ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έστειλε στον Μιστρά ως διοικητές τα αδέλφια του Θωμά και Δημήτριο, μεταξύ των οποίων υπήρχε κάποια ψυχρότητα, η Υπομονή δεν έμεινε μόνο στον εθιμοτυπικό χαιρετισμό. Κάλεσε στο μοναστήρι τον αυτοκράτορα και υιό της, τα άλλα δύο παιδιά της, τους συγκλητικούς και τον κοινό φίλο Φραντζή και αφού τα συμβούλεψε, τα δέσμευσε με όρκους να τηρήσουν τις συμφωνίες και τις συμβάσεις, «Ίνα μηδείς του ετέρου τους τόπους και τα όρια υπερπηδά και αρπάζει, αλλά ειρηνικώς να συνεργάζονται». Επέτυχε δηλαδή, ως καλή παιδοτρόφος και αρίστη μητέρα, το «ομόγνωμον». Κι αυτό συνέβαινε πάντοτε, όπως σημειώνει ο Γεώργιος Πλήθων - Γεμιστός. Έτσι οι γιοι της ήσαν ομονοούντες και με το κύρος της μητρικής παρέμβασης «αθορύβως και ησύχως επέλυον τας διαφοράς των».

ε) Η Αγία Υπομονή δεν ωφέλησε μόνο την οικογένειά της. Καθένας που βρισκόταν κοντά της αποκόμιζε καρπούς πνευματικούς. Είναι χαρακτηριστικά όσα αναφέρει ο Γ. Σχολάριος που μετά την Άλωση αναδείχθηκε πατριάρχης: Όταν την επισκεπτόταν κάποιος σοφός, έφευγε κατάπληκτος από τη σοφία της. Όταν τη συναντούσε κάποιος ασκητής, αποχωρούσε, μετά τη συνάντηση, ντροπιασμένος για τη φτώχεια της αρετής του. Όταν τη συναντούσε κάποιος συνετός, πλουτιζόταν με περισσότερη σύνεση. Όταν την έβλεπε κάποιος νομοθέτης, γινόταν προσεκτικότερος. Όταν συνομιλούσε μαζί της κάποιος δικαστής, διαπίστωνε ότι έχει ενώπιόν του έμπρακτο κανόνα Δικαίου.

στ) Και συνεχίζει ο Σχολάριος: Όταν την επισκεπτόταν κάποιος θαρραλέος, ένιωθε νικημένος, αισθανόμενος έκπληξη από την υπομονή, τη σύνεση και τη δύναμη του χαρακτήρα της. Όταν την πλησίαζε κάποιος φιλάνθρωπος, αποκτούσε εντονότερο το αίσθημα της φιλανθρωπίας. Όταν τη συναντούσε κάποιος φίλος των διασκεδάσεων, αποκτούσε σύνεση και μετανοούσε, αναγνωρίζοντας στο πρόσωπό της την ταπείνωση. Όταν τη γνώριζε κάποιος ζηλωτής της ευσεβείας, αποκτούσε μεγαλύτερο ζήλο. Κάθε πονεμένος καταλάγιαζε κοντά της τον πόνο του. Κάθε αλαζόνας περιόριζε τη φιλαυτία του. Και γενικά κανένας δεν υπήρξε, που να ήλθε σε επικοινωνία μαζί της και να μην έγινε καλύτερος.

ζ) Στο Βυζάντιο υπήρξε το φαινόμενο αυτοκράτορες, μέλη αυτοκρατορικών οικογενειών άνδρες και γυναίκες, ή άλλοι αξιωματούχοι που είχαν ασκήσει διοίκηση να ασπάζονται ύστερα από κάποιο γεγονός το μοναχικό βίο. Όμως, η εγκατάλειψη των κοσμικών αξιωμάτων και η επιλογή του «εμφιλόσοφου μοναχικού βίου», της «πρακτικής φιλοσοφίας», της άσκησης και της προσευχής, συνοδεύονταν από διαφορετικά κίνητρα. Ορισμένοι «δυσημερούσαν», βρίσκονταν σε δυσμένεια ή σε έκπτωση από το αξίωμά τους και προκειμένου να οδηγηθούν στη φυλακή ή την εξορία αναγκάζονταν να κλεισθούν σε μοναστήρι. Υπήρχαν όμως κι εκείνοι, που εκουσίως εγκατέλειπαν τα εγκόσμια και ζούσαν «εν μετανοία», όπως η Αγία Υπομονή, η οποία αναδείχθηκε πρότυπο συζύγου και μητέρας, αλλά και υπόδειγμα οσιακού βίου.

πηγή: Μακεδονία, 27/5/2012

ΕΝΑΣ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΠΑΡΑΠΟΝΕΙΤΑΙ! by Tom Kouk

ΕΝΑΣ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΠΑΡΑΠΟΝΕΙΤΑΙ!          by Tom  Kouk                                                                       

Η Εκκλησία και η θεολογία μας είναι υπεράνω κομμάτων και αγκαλιάζει όλο το φάσμα της πολιτικής ζωής. Όλοι – σχεδόν όλοι – και μάλιστα εδώ στην Ελλάδα, είναι βαπτισμένοι χριστιανοί, και ως εκ τούτου μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Δεν κομματιάζει τον λαό η Εκκλησία. «Το όνομά Της ενότητός εστι όνομα». Τα κόμματα κομματιάζουν και διαιρούν. Από την άλλη μεριά όμως υπάρχει και η αλήθεια και η λογική.Υπάρχει η ιστορία και η πραγματικότητα. Δεν μπορεί λοιπόν να επικρατεί ένα ιστορικό και θεωρητικό παράλογο και να μη μιλάει κανένας. Δε μπορεί να κατακρίνεται μόνο μιας μορφής ανελευθερία και φασιστική νοοτροπία και μια άλλη να μένει στο απυρόβλητο. Δηλαδή συχνά οι περισσότεροι μιλάνε για τον γνωστό φασισμό και την ολοκληρωτικότητα του ναζισμού. Σωστά και πολύ μάλιστα. Ναι, αλλά και ο κομμουνισμός δεν είναι φασισμός και ολοκληρωτισμός; Δεν είναι καθεστώς με στέρηση βασικών πνευματικών αγαθών από τον άνθρωπο και δικαιωμάτων από τον πολίτη; Πως έχουμε μια τόσο επιλεκτική μνήμη και σκέψη; Η κόρη του Ιωσήφ Στάλιν, η γνωστή Σβετλάνα, στο βιβλίο της “Only one year”, γράφει τα εξής αποκαλυπτικά:«Ολοκληρωτικές ιδεολογίες δημιουργούν ολοκληρωτικά καθεστώτα, και υπό την έννοια αυτή, ο κομμουνισμός δε διαφέρει καθόλου από το φασισμό!». Πρίν από τη Σβετλάνα, ο ρώσος μαρξιστής Β. Σμυρνώφέγραψε: «Ο κομμουνισμός είναι ένας φασισμός των άκρων και ο φασισμός είναι ένας μετριοπαθής κομμουνισμός!!!» Τι δεινά επεσώρρευσε ο κομμουνισμός στις χώρες του ανύπαρκτου σοσιαλισμού για 70 χρόνια; Τι εγκλήματα κατά της ανθρωπότητος έκαναν οι διάφοροι ηγέτες του! Πως ξεχνάνε μερικοί «Το Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ»και τη «Μία ημέρα του ΙΒάν Ντενίσοβιτς» του Νομπελίστα Σολτζενίτσυν! Τι μονομέρεια και προκατάληψη, μάλλον ιδεοληψία,είναι αυτή! Εξήντα εκατομμύρια νεκρούς έχει φορτωθεί στην πλάτη της η λεγόμενη Οκτωβριανή Επανάσταση και εικοσιτρία ο μεγάλος τιμονιέρης Μάο Τσε Τούγκ. Τι έχει να πεί σε πολλούς το «δάσος του Κατίν» και οι δώδεκα χιλιάδες νεκροί – φονευμένοι Πολωνοί αξιωματικοί από τα στρατεύματα της Σοβιετικής Ενώσεως για να ενοχοποιηθούν οι Ναζί; Η Πλατεία Τιέν αν Μέν δεν μας λέγει τίποτε; ΄Υστερα οι φοβερές μυστικές υπηρεσίες της Γκα κε μπέ και της Στάζι σε τι διαφέρουν από τις αντίστοιχες δυτικού τύπου; Το σύμφωνο μη επιθέσεως με την Γερμανία στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, πως το κρίνουν οι πάσης φύσεως αριστερόστροφοι εγκέφαλοι; Ή μήπως ξεχνάει ο κόσμος εδώ στην Ελλάδα πόσα εγκλήματα από τη μια μεριά,οπωσδήποτε όμως και από την άλλη, την κομμουνιστική, έγιναν, ώστε να δημοσιεύονται σήμερα βιβλία από μέλη του ΚΚΕ και ανθρώπους που πήραν μέρος στο Αντάρτικο, όπως «Γιατί με σκοτώνεις σύντροφε;», και, «Ευτυχώς που ηττηθήκαμε!». Κι εδώ μέσα, στο εσωτερικό της σύγχρονης Ελλάδας,αγνοούμε τους Αναρχικούς, τους κουκουλοφόρους,τη «17 Νοέμβρη» και τον «Ανταρσύα», πνευματικά έκγονα γνωστών κομματικών σχηματισμών που ναι μεν δεν μπήκε, ο τελευταίος, στη Βουλή, όμως πήρε αρκετά υψηλά ποσοστά. Αυτά δεν είναι φασιστικά κόμματα; Δυστυχώς το χρώμα του φασισμού αλλάζει μόνο. Από μαύρο γίνεται κόκκινο. Φασισμός όμως είναι και ο ένας φασισμός και ο άλλος. Ειδωλολατρικός και παγανιστικός ο ένας, αθεϊστικός ο άλλος. Και οι δύο είναι τέκνα της αποστασίας από τον αληθινό Θεό. Πολλοί έχουν πέσει θύματα της διπλωματικής ευελιξίας των αριστερών και της καλοστημένης προπαγάνδας τους. Ποια είναι η δομή των ολοκληρωτικών κομμάτων; Ας τολμήσει κάποιος να «αμαρτήσει» στο κομμουνιστικό κόμμα. Μη κοιτάμε τώρα που τους αποκαθιστούν όλους και τους επανεντάσσουν. Οι θρήνοι και οι οιμωγές από τις εκδικήσεις και τις θανατηφόρες διαγραφές με γελοίες κατηγορίες, που τώρα τις αναιρούν χάριν πολιτικών και εκλογικών σκοπιμοτήτων εν μια νυκτί, φτάνουν στα ύψη του ουρανού και ξεσχίζουν κάθε ανθρώπινη καρδιά με όσα έγιναν στην Αλβανία, Σερβία και Ουγγαρία από «συντρόφους»προς άλλους «συντρόφους», μετά το τέλος του συμμοριτοπολέμου στην Ελλάδα. Γιατί δεν είναι φασισμός να κλίνουν λιμάνια και αρχαιολογικοί χώροι με το έτσι θέλω; Επειδή γίνονται συντεταγμένα και δυναμικά; Απλούστατα ένας παραπάνω λόγος που φανερώνει πόσο επικίνδυνος είναι κι αυτός ο φασισμός και η στρατικοποίηση των αριστερών κινημάτων. Ας μη κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας. Από όπου πέρασε ο κομμουνισμός δεν άφησε τίποτε όρθιο. Τέχνη, λογοτεχνία, επιστήμη και όλες οι αξίες της ζωής δεν ήταν τίποτε, αν δεν ήταν στρατευμένες στο κόμμα. Η πτώση του τείχους του Βερολίνου, «Οι συνομιλίες με τον Στάλιν» του Μίλοβαν Τζίλας, η ζωή και η χλιδή με τρομερή ισοπέδωση ζωών και παραδόσεων από τον Χότζα, Τίτο και Τσαουσέσκου και το τρομερό σημερινό καθεστώς της Βόρειας Κορέας με την θεοποίηση των ηγετών του κόμματος και την επαχθέστατη οικογενειοκρατία, μαρτυρούν περί ενός ανεπανάληπτου και τρομερού φασισμού που μαζί με όλες τις καταστρατηγήσεις των ελευθεριών, όπου πηγαίνει ρίχνει στα τάρταρα και το βιοτικό επίπεδο των λαών. Εδώ στην Ελλάδα εξάλλου επανειλημμένα δεν έχουν ακουστεί φρικιαστικές μαρτυρίες για τη χυδαία και φονική ζωή των ηγετών των αντάρτικων κινημάτων… Γιατί τα προσπερνάμε αυτά τα στοιχεία, επειδή ενθουσιάζουν τη νεολαία τα περί δικαιοσύνης και ισότητος κηρύγματα; Μα, τους περισσότερους ορθοδόξους Έλληνες ιερείς μας, πιο πολλούς κι από τους Γερμανούς και τους Βουλγάρους μαζί,τους σκότωσαν στην Ελλάδα οι κομμουνιστές. Παντού βεβαίως τρέφουν ιδεολογικό και άσβεστο μίσος για τη θρησκεία με άπειρα θύματα και φέρετρα στο ενεργητικό τους. Ο Β. Ι. Λένιν το έχει πεί καθαρά:«Ο Μαρξισμός είναι Υλισμός. Ως τοιούτος λοιπόν είναι ανοικτίρμων εχθρός της θρησκείας. Μαχόμαστε κατά της θρησκείας. Τούτο αποτελεί το άλφα-βήτα πάσης υλιστικής κοσμοθεωρίας και συνεπώς και του μαρξισμού. Αλλά ο Μαρξισμός δεν είναι μόνο μια υλιστική κοσμοθεωρία, η οποία σταματά στο άλφα – βήτα. Ο Μαρξισμός προχωρεί ακόμη παραπέρα. Διδάσκει ότι πρέπει να γνωρίζουμε πώς να πολεμούμε τη θρησκεία». Ο Μάρξ επίσης χαρακτήριζε τη θρησκεία ως «όπιο του λαού». Το αποτέλεσμα όμως ήταν, ότι εκεί που επικράτησαν οι απόψεις αυτές, γενικά, «το όπιο και το αλκοόλ έγιναν η θρησκεία του λαού»! «Ω ανόητοι και βραδείς τη καρδία», που θα έλεγε ο Χριστός. «Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι, Δημοσιογράφοι και Πολιτικοί, υποκριτές, που «διϋλίζετε τον κώνωπα του ενός φασισμού και καταπίνετε την κάμηλον του άλλου». Δείτε την αλήθεια και ελευθερωθείτε. Ο ίδιος διάβολος είναι πίσω κι από τους δύο, απλούστατα μεταλλάσσεται και, όπως ο χαμαιλέων, αναλόγως τον λαό, το χρόνο και τον τόπο,παίρνει και διαφορετικό χρώμα. Δύο όψεις του ενός και αυτού νομίσματος! Η απολυτοποίηση της βίας, το ατομικό συμφέρον που από ατομικό στη μια περίπτωση μεταπηδά και γίνεται στην άλλη κρατικό, ο ίδιος άνθρωπος είναι, που, λόγω συνθηκών και ιδεολογίας, βγάζει προς τα έξω όλα τα βάρβαρα και απάνθρωπα αισθήματά του με διαφορετικό χρωματικό προσδιορισμό κάθε φορά. Μιλάνε πολλοί για το «ολοκαύτωμα» και σπάνια αναφέρουν τη Λωρίδα της Γάζης. Μιλάνε για το τείχος του αίσχους και σιωπούν για τη φυλακή που χτίζει γύρω από τους Παλαιστινίους το Ισραήλ. Κατηγορούν το Ιράν για τα πυρηνικά του και αθωώνουν όλες τις άλλες βάρβαρες πολιτικές. Ξεχάσαμε εδώ στην Ελλάδα τα Δεκεμβριανά; Όχι του1944, αλλά του 2008, που οι αναρχικοί, μαζί με άλλους, κατάκαψαν την Αθήνα. Πως όλα αυτά παραγράφονται; Έτσι όμως είναι δυστυχώς! Μιλάνε απαξιωτικά για τον Γρίβα Διγενή και τον Μεταξά και αποσιωπούν το ξεπούλημα της Μακεδονίας στους Σλάβους που είχε υπογράψει επί Γερμανικής περιόδου το Κομμουνιστικό κόμμα της Εθνοπροδοσίας. Ναι,να μη πολεμήσουμε τους επιτιθεμένους Ιταλούς, έλεγαν τότε, επί Μεταξά, οι αριστεροί…Είναι ιμπεριαλιστικός ο πόλεμος. Αμέσως όμως ρίχτηκαν στον πατριωτικό αγώνα όταν έσπασε το σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότωφ και η Γερμανία επιτέθηκε στη Ρωσία.Κλειστές όλες οι Εκκλησίες στη Ρωσία ως το 1941, αλλά μόλις χρειάστηκαν οι δαιμονοποιημένοι ηγέτες του μαρξισμού την ενότητα και την αντίσταση του λαού,άνοιξαν πάλι «τα σπλάγχνα της αγάπης τους» στη μάνα του ρωσικού λαού. Χρησιμοποιούν συχνά και χριστιανούς πολιτευτές στους κομματικούς σχηματισμούς τους για να ρίχνουν στάχτη στα μάτια του κόσμου,λές και δεν ξέρουμε τον αθεϊσμό και το αντιχριστιανικό μένος των αριστερών. Οι δυστυχείς δε αυτοί χριστιανοί ρίχνουν ως άμυαλοι νερό στο μύλο της αθεϊας και ανελευθερίας,συμμαχούντες όντως με το δαιμονικό στοιχείο. Ελάχιστοι δυστυχώς μπορούν να ξεφύγουν από τις παιδικές τους αρρώστειες και τα εφηβικά τους κομμουνιστικά ιδεολογήματα. Ιδού και το άκρον άωτον της υποκρισίας. Κόπτονται οι άνθρωποι των αριστερών κομμάτων για τα δίκαια του εργάτη, απλήρωτοι όμως παραμένουν,ή έστω παρέμεναν επί πολύ και για τούτο διαμαρτύρονταν δημόσια, οι εργαζόμενοι στους εκδοτικούς οργανισμούς τους! Δεν φανερώνουν τις πηγές χρηματοδότησης του κόμματος… με διάφορες προφάσεις, ζητούν όμως από τους άλλους διαφάνεια… Κι ενώ στην εκλογική διαδικασία δεν παίρνουν παρά ελάχιστο ποσοστό ψήφων, μέσω όμως των μη απογαλακτισμένων, αλλά απλά μεταλλαγμένων αριστερών δημοσιογράφων και συγκροτημάτων - ένα 80% είναι αριστερής καταγωγής – ομιλούν εξ ονόματος του λαού και κατευθύνουν την κοινή γνώμη εκεί που θέλουν. Κρίμα!Να είμαστε εδώ δυστυχώς σ΄ αυτό τον τόπο τόσα χρόνια και να έχουμε τόσο κοντή και άδικη μνήμη! Απίστευτο κι όμως τραγικά αληθινό! Απάντηση όμως εκκλησιαστική για όλα τα παραπάνω είναι η Μετάνοια και η Εξομολόγηση του Φλωράκη (και του Βουρλάκη), του πρώτου μέσα στα γραφεία του Περισσού από τον Αγιορείτη Ιερομόναχο Αθανάσιο Σιμωνοπετρίτη και του δεύτερου στο Γενικό Νοσοκομείο Λαμίας, όπου νοσηλευόταν. Αυτή είναι η τελική αλήθεια, δηλαδή η νίκη του Χριστού, σε κάθε είδος φασισμού. Ο όποιος φασισμός είναι δαιμονική κατάσταση. Και ο Χριστός μας ήρθε «ίνα λύση τα έργα του διαβόλου» (Α΄ Ιωάν. γ΄ 8). Η αλήθεια του λόγου και η μετάνοια είναι η απάντηση της Πίστεως στο οικτρό και επικίνδυνο φαινόμενο του ερυθρού ή μαύρου ολοκληρωτισμού και στις φασίζουσες νοοτροπίες και πρακτικές, που αμαυρώνουν και ασχημονούν στην εικόνα του Θεού και αθετούν τα δώρα της ελευθερίας και της αγάπης.